Με όρους της γνωστής, ξεπερασμένης, αντιευρωπαϊκής ρητορικής του, συνεχίζει το ΑΚΕΛ να αντιμετωπίζει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και την, χωρίς προηγούμενο, προσφυγοποίηση των πολιτών της, προς τις γειτονικές χώρες και την Ευρώπη. Και, όπως πάντα, «ξεχνά» τις ασήκωτες ευθύνες του εγκληματικού καθεστώτος Άσαντ, στην τραγωδία του συριακού λαού και το… ξεπλένει πολιτικά.

Με επίκεντρο τις αποφάσεις της Συνόδου των Υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε. για τη διαχείριση των προσφυγικών ροών, τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015, το κόμμα ανακοίνωσε ότι «η Ε.Ε. δεν είναι δύναμη ειρήνης, ούτε οικογένεια αλληλεγγύης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως διατείνεται. Αφού πρώτα συμμετείχε σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που ξερίζωσαν εκατομμύρια ανθρώπους από τις πατρίδες τους, τώρα σφραγίζει τις πύλες της για να μη βρουν καταφύγιο οι πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να θαλασσοπνίγονται στο κατώφλι της».

Σβήνοντας τη δημοκρατική πραγματικότητα και τη θεσμική κατοχύρωση των ανθρωπιστικών αξιών και δικαιωμάτων της ευρωπαϊκής οικογένειας, που την καθιστούν πόλο έλξης για τους καταδιωγμένους και απελπισμένους του σύγχρονου κόσμου, το κόμμα αποφεύγει να πει έστω μια λέξη, για τις εκατοντάδες χιλιάδες Σύρων προσφύγων, που η Ευρωπαϊκή Ένωση υποδέχτηκε και φιλοξενεί τις τελευταίες εβδομάδες.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, το δήθεν αντιϊμπεριαλιστικό ΑΚΕΛ (υπέρμαχο όλων των στρατιωτικών εισβολών και επεμβάσεων της κομμουνιστικής και της μετακομμουνιστικής Ρωσίας), κατακεραυνώνει την… Ευρώπη ως ένοχη για τη μαζική φυγή και για τους θανάτους των θυμάτων και επαναλαμβάνει ότι «η οριστική λύση στην προσφυγική κρίση βρίσκεται στον τερματισμό των πολέμων».

Βέβαια, πέρα από τη φτηνή προπαγάνδα της δεκάρας, το κόμμα δεν προτείνει τίποτα συγκεκριμένο για το πώς θα τερματιστεί ο εμφύλιος στη Συρία και ούτε διανοείται ν’ αγγίξει το ζήτημα της ανάγκης γι’ αποκλεισμό του καθεστώτος Άσαντ, από τη μελλοντική διευθέτηση. Και πώς να το κάνει αυτό, όταν εξακολουθεί ακόμα και σήμερα, σχεδόν πέντε χρόνια καθημερινής σφαγής του συριακού λαού από τους κυβερνητικούς στρατιώτες και πολιτοφύλακες και μισό αιώνα οικογενειακής δικτατορίας, να εκθειάζει απροκάλυπτα τη «δημοκρατικότητα» των εγκληματιών;

«Η Συρία του Άσαντ -και πατέρα και υιού- προστάτευε τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τα δικαιώματα των γυναικών, με τεράστια διαφορά από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην περιοχή», αποφάνθηκε χωρίς… να κοκκινίζει, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, μιλώντας στο «Πρωτοσέλιδο» του Ανδρέα Δημητρόπουλου, τη Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015. Παπαγάλισε βέβαια το κομματικό ρεφρέν ότι… «δεν ωραιοποιεί την κατάσταση, αλλά, προφανώς, τα στυγνά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα οδήγησαν τη Συρία σε αυτό το αιματοκύλισμα».

Ακούγοντάς τον θυμήθηκα, με μιαν αίσθηση ανατριχίλας, τα μεγάλα λόγια περί ειρήνης, εμπιστοσύνης, φιλίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που ο πρώην Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, τότε Πρόεδρος Χριστόφιας και ο καλός του φίλος Μπασάρ αλ Άσαντ αντάλλαξαν στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία, στις 4 Νοεμβρίου 2010, στην τελετή παρασημοφόρησης του Άσαντ, με το Μέγα Περιδέραιο του Τάγματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ - λίγους μήνες πριν ο Σύρος Πρόεδρος, ο «προστάτης των μειονοτήτων», εξαπολύσει μια πραγματική γενοκτονία, με τη χρήση της πολεμικής αεροπορίας, του βαρέος πυροβολικού, των τανκς και του χημικού οπλοστασίου του, κατά του ίδιου του λαού του...