Αυτή είναι μια τρίτη συνέχεια στο θέμα της εισήγησης του δημοσιογράφου-συγγραφέα Κυριάκου Ταπακούδη, για νομιμοποίηση των οίκων ανοχής και της πορνείας στην Κύπρο, σε συνάρτηση με την πρόσφατη απόφαση της Διεθνούς Αμνηστίας, υπέρ της αποποινικοποίησης του διεθνούς εμπορίου του σεξ.

Στο άρθρο της με τίτλο «Buying sex should not be legal», που δημοσιεύτηκε στις 31 Αυγούστου 2015 στην αμερικανική εφημερίδα The New York Times, η Ιρλανδέζα συγγραφέας και ακτιβίστρια Rachel Moran, πρώην θύμα της πορνείας στη χώρα της (από τα 15 μέχρι τα 22 χρόνια της), έγραψε και τα εξής: «Δυσανασχετώ όταν ακούω τις λέξεις “εργαζόμενος του σεξ”. Το να πουλώ το σώμα μου, δεν ήταν απλώς ένας τρόπος να βγάζω τα προς το ζην. Μια συνηθισμένη δουλειά, δεν έχει καμιά σχέση με την πορνεία, δηλαδή με τον τελετουργικό εξευτελισμό της χρησιμοποίησης του σώματός μου από κάποιον άγνωστο, που θέλει να ικανοποιήσει τις παρορμήσεις του.

»Ξέρω ότι οι υπέρμαχοι της πορνείας υποστηρίζουν ότι οι εκδιδόμενες γυναίκες πουλούν σεξ, ως συναινούντες ενήλικες - όμως αυτές ανήκουν σε μια προνομιούχα μειονότητα, αποτελούμενη συνήθως από λευκές γυναίκες, της μεσοαστικής τάξης, σε γραφεία συνοδών σε δυτικές χώρες. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία σε παγκόσμιο επίπεδο, τα θύματα της πορνείας δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Αν αυτές οι λίγες προνομιούχες γυναίκες διεκδικούν το δικαίωμα να πουλούν το σώμα τους, αυτό δεν ακυρώνει το δικό μου δικαίωμα και άλλων, να μη μας πουλούν σε ένα εμπόριο που στοχοποιεί γυναίκες, ήδη περιθωριοποιημένες ταξικά και φυλετικά.

»Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πορνεία είναι μια επιχείρηση 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά τα λεφτά δεν τα καρπούνται κορίτσια, όπως ήμουν εγώ στην εφηβεία μου. Το σωματεμπόριο διεθνώς, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανία του οργανωμένου εγκλήματος, μετά το εμπόριο ναρκωτικών. Σε χώρες που έχουν αποποινικοποιήσει το εμπόριο του σεξ, όπως η Ολλανδία, η νομιμότητα προσέλκυσε την παρανομία.

Με τη στήριξη των πολιτών, οι Αρχές του Άμστερνταμ έκλεισαν πολλούς από τους διάσημους οίκους ανοχής, στη συνοικία με τα κόκκινα φώτα, γιατί έγιναν μαγνήτης για εγκληματικές δραστηριότητες.
»Στη Γερμανία, όπου η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 2002, η βιομηχανία άνθισε. Υπολογίζεται ότι ένα εκατομμύριο άντρες αγοράζουν κάθε μέρα 450 χιλιάδες κορίτσια και γυναίκες, ενώ οι τουρίστες του σεξ, που εισρέουν στη χώρα, στηρίζουν τεράστιους οίκους ανοχής που καταλαμβάνουν κτίρια μέχρι και 12 ορόφων.

»Πιστεύω ότι η πιο σωστή προσέγγιση στο θέμα είναι το “Σκανδιναβικό μοντέλο”, που υιοθέτησε αρχικά η Σουηδία και ακολούθησαν η Νορβηγία, η Ισλανδία και ο Καναδάς. Η λογική του είναι απλή: Κάνε νόμιμη την πώληση του σεξ, αλλά παράνομη την αγορά του, ώστε οι γυναίκες να μπορούν να παίρνουν βοήθεια, χωρίς να συλλαμβάνονται και χωρίς να υπόκεινται σε κακομεταχείριση, ενώ αντίθετα, να ποινικοποιούνται οι πελάτες, που κρατούν ζωντανή και διαιωνίζουν την πορνεία.

»Η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα εμπόριο σεξ ελεύθερο από “βία, απάτη ή καταναγκασμό”, αλλά γνωρίζω απ' όσα έζησα και είδα, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη βία, την απάτη και τον καταναγκασμό. Η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της Διεθνούς Αμνηστίας, που ψήφισαν για αποποινικοποίηση της πορνείας, είχαν πιστεύω καλές προθέσεις, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τις γυναίκες και τα κορίτσια στην πορνεία, με το να αποποινικοποιούν τους σωματέμπορους και τους πελάτες».