Να μια εικόνα παιδιών σε ένα σχολείο διάτρητο από σφαίρες, στο Χαλέπι (Aleppo), το σκληρότερο θέατρο της συριακής κόλασης. Εκεί όπου οι εμπόλεμες πλευρές -οι ισλαμοφασίστες του ISIS, οι αντικυβερνητικοί αντάρτες και κυρίως οι στρατιώτες και οι πολιτοφύλακες του εγκληματικού καθεστώτος Άσαντ- συναγωνίζονται η μια την άλλη, σε δολοφονική βαρβαρότητα.

Έγραψα χθες για την εξελισσόμενη ανθρωπιστική κρίση, με θύματα, κυρίως, εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες που συρρέουν στην Ευρώπη, φεύγοντας από μια πατρίδα που δεν υπάρχει πια, σβησμένη από τον πιο άγριο εμφύλιο του σύγχρονου κόσμου.

Έγραψα για την… εκκωφαντική σιωπή της Κυπριακής Δημοκρατίας, της γεωγραφικά κοντινότερης στη Συρία ευρωπαϊκής χώρας, που υποκρίνεται ότι δεν βλέπει και δεν ακούει τίποτε, ελπίζοντας ότι θα την προσπεράσει ο γειτονικός εφιάλτης, χωρίς να την αγγίξει… που υποκρίνεται ότι δεν βλέπει και δεν ακούει τους χιλιάδες λούμπεν ανθρώπους της συριακής προσφυγιάς, που συνωστίζονται αποκλεισμένοι στο περιθώριο των κυπριακών πόλεων, ζώντας κάτω από το όριο της φτώχιας, προσπαθώντας μάταια να κάνουν τη φωνή τους ν’ ακουστεί.

Το Κέντρο Μεταναστών της μη κυβερνητικής, φιλανθρωπικής οργάνωσης Caritas Cyprus δημοσίευσε τη μαρτυρία ενός από αυτούς: «Το όνομά μου είναι Α. και είμαι Σύρος χριστιανός από το Χαλέπι, 24 χρονών. Έχω πτυχίο Πληροφορικής και μιλώ Αγγλικά. Ως ο μεγαλύτερος από τα τέσσερα αδέλφια μου, θα κατατασσόμουν υποχρεωτικά στον στρατό μετά την αποφοίτησή μου, αλλά τον Φεβρουάριο 2015, η οικογένειά μου αποφάσισε ότι έπρεπε να φύγω και να έρθω στην Κύπρο, ενόψει των συνεχιζόμενων επιθέσεων εναντίον των χριστιανών.

Μετά που πλήρωσα 1.800 ευρώ σε διακινητές, ταξίδεψα από τη Συρία στον Λίβανο με λεωφορείο και από εκεί με καράβι στην Τουρκία και στη συνέχεια στη βόρεια Κύπρο. Πλήρωσα άλλα 600 ευρώ για βάρκα και για εισιτήρια λεωφορείου και αφού περπάτησα στα “σύνορα” με τη νότια Κύπρο, ζήτησα πολιτικό άσυλο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Πήγα σε συγγενείς μου στη Λεμεσό και ήρθα σε επαφή με το Caritas Cyprus Migrant Centre, όπου προσφέρω υπηρεσίες ως εθελοντής και διερμηνέας.

Είμαι τώρα αναγνωρισμένος πρόσφυγας και μπορώ να εργοδοτηθώ νόμιμα, αλλά δεν βρίσκω εργασία, λόγω της οικονομικής κρίσης και, επιπρόσθετα, λόγω του ότι είμαι μετανάστης. Δεν μπορώ να ταξιδέψω σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να επιδιώξω να εργαστώ εκεί, αφού δεν έχω την κυπριακή υπηκοότητα, που μπορώ ν’ αποκτήσω μετά από παραμονή τουλάχιστον επτά χρόνων στο νησί.

Πριν από τρεις μήνες το πατρικό μου σπίτι στο Χαλέπι βομβαρδίστηκε, αλλά δεν έχω τα χρήματα για να πληρώσω διακινητές, για να μεταφέρουν στην Κύπρο την οικογένειά μου - είναι ακόμα πιο δύσκολο να καταφύγουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί οι διακινητές ζητούν 5 χιλιάδες ευρώ για κάθε άτομο…».