Πέρα από τα ρατσιστικά ουρλιαχτά και τις στοχευμένες επιθέσεις ντόπιων ακροδεξιών οργανώσεων, η εξελισσόμενη ανθρωπιστική κρίση, με θύματα εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους και Αφρικανούς πρόσφυγες και Ασιάτες οικονομικούς μετανάστες, αναδεικνύει ξενοφοβικά σύνδρομα, ανάμεσα σε δημοκρατικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα στις κεντροευρωπαϊκές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπροστά στην αποτυχία της ενωμένης Ευρώπης να αντιμετωπίσει συλλογικά την κατάσταση, στη βάση του διεθνούς δικαίου και του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού, χώρες όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Σλοβακία και η Τσεχική Δημοκρατία, ακολουθούν τον δικό τους δρόμο, της απόρριψης των ευρωπαϊκών ποσοστώσεων για την ανακατανομή των ανθρώπων που ζητούν άσυλο.

Είναι χαρακτηριστική η παρατήρηση του Πρωθυπουργού της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο, ότι «αν υιοθετηθεί ένας μηχανισμός αυτόματης αναδιανομής μεταναστών, τότε θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα έχουμε 100.000 ανθρώπους από τον αραβικό κόσμο και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν θα ήθελα να έχει η Σλοβακία».

Από τη δική της πλευρά, η Κυπριακή Δημοκρατία, χώρα σε απόσταση αναπνοής από τη Συρία, παρακολουθεί τους τελευταίους δύο μήνες από…μακριά τις ατέλειωτες προσφυγικές ροές, μέσω Τουρκίας, προς τα ελληνικά νησιά και την Αθήνα και… δεν βγάζει τσιμουδιά, με την ελπίδα ότι το πρόβλημα θα την προσπεράσει.

Τι θα κάνει όμως, αν το πρόβλημα δεν την προσπεράσει; Κάποιοι σκέφτονται -βάσιμα- ότι, απλούστατα, δεν ξέρει... Πάντως, ο αρμόδιος Υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος, ενόψει της επικείμενης συνόδου κορυφής Υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης της ΕΕ -στις 14 Σεπτεμβρίου- απέφυγε να αναφερθεί στις ενέργειες στις οποίες προβαίνει, ή προτίθεται να προβεί η Κύπρος. Περιορίστηκε να καλέσει τους πολίτες «να μην ανησυχούν» και αναφέρθηκε στο ναυάγιο, ανοικτά της Πάφου, τη διάσωση και την προσωρινή φιλοξενία των 300 περίπου Σύρων προσφύγων, τον Σεπτέμβρη 2014. Σχολίασε με νόημα ότι «η όλη διαχείριση από την πλευρά μας φαίνεται να ήταν η ενδεδειγμένη, χωρίς την ίδια στιγμή να αποτελεί και προσκλητήριο για άλλους».

Καταλάβατε; Η όλη διαχείρισή μας «δεν αποτελεί προσκλητήριο για άλλους». Ή, όπως το έθεσε πριν από λίγες μέρες η Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό, «η πολιτική που ακολουθεί το κράτος σε σχέση με την προσφυγική κρίση κατά τα τελευταία χρόνια βασικά αποσκοπεί στην αποτροπή των προσφύγων να έρθουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια στην Κύπρο. Στην ουσία, οι Αρχές της Κύπρου στερούν το καθεστώς του αναγνωρισμένου πρόσφυγα από δικαιούχους αιτητές. Επίσης, η απουσία πολιτικών ένταξης, σε συνδυασμό με τον διάχυτο θεσμικό ρατσισμό που επικρατεί στην Κύπρο, κατατάσσουν τη χώρα σε μια από τις πιο αφιλόξενες για τους πρόσφυγες, σε ολόκληρη την ΕΕ».

Ο καθένας από εσάς γνωρίζει, φαντάζομαι, τουλάχιστον ένα ξένο μετανάστη, που το κράτος μας τον οδήγησε στην παρανομία. Που έχει ριζώσει στην Κύπρο, ζώντας στο νησί δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, που τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και φοιτούν σε δημόσια σχολεία, που δουλεύει, που προσφέρει. Αλλά που ξυπνά και κοιμάται με τον φόβο ότι κάποια μέρα μπορεί να βρεθεί σε κάποιοι κελί, «πακεταρισμένος» για απέλαση. Δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει νομιμότητα, είναι ένας από τους χιλιάδες λούμπεν ανθρώπους, που πυκνώνουν τις στρατιές της αδήλωτης απασχόλησης και που μαζί με τους υπόλοιπους μετανάστες διατηρούν ζωντανή και βιώσιμη την κυπριακή οικονομία.