Κοντοστάθηκα στην κουβέντα του νευρολόγου ψυχιάτρου Δρος Κυριάκου Βερεσιέ, για τη χρήση και κατάχρηση αλκοόλ στην Κύπρο και μάλιστα από έφηβους και γυναίκες και για τα αυξημένα περιστατικά αλκοολικής βίας.

«Δεν είμαστε εναντίον της χρήσης του αλκοόλ, που είναι μέρος της κουλτούρας και της ζωής των ανθρώπων, εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά εναντίον της χρήσης του αλκοόλ ως φαρμάκου για ψυχολογικά προβλήματα», μου είπε ο γιατρός και μου ήρθε στο μυαλό η σχετικά πρόσφατη υπόθεση βιασμού και άγριου ξυλοδαρμού νεαρής μητέρας στη Λεμεσό, από δύο άντρες, στην οποία κυρίαρχο στοιχείο ήταν η κατανάλωση αλκοόλ και πλαίσιο γνωριμίας τους ένα μπαρ, από όπου έφυγαν μεθυσμένοι.

Το έγκλημα διαπράχθηκε ξημερώματα σε αγροτική περιοχή, όπου οι δύο δράστες μετέφεραν την κοπέλα, αφού αυτή συγκατατέθηκε να μπει στο αυτοκίνητό τους. Της είπαν ότι θα την έπαιρναν στο σπίτι της, αλλά η κοπέλα κατέληξε στο νοσοκομείο, με σπασμένο σαγόνι και πλευρά, από τα γρονθοκοπήματα και σεξουαλικά κακοποιημένη. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και για αρκετές μέρες δεν ήταν σε θέση να δώσει κατάθεση στην Αστυνομία.

Παραδέχθηκαν και οι δύο ότι συμμετείχαν στο έγκλημα, ότι βρίσκονταν σε κατάσταση μέθης και η υπόθεση εξιχνιάστηκε γρήγορα, τουλάχιστον στην αστυνομική της πτυχή.

Παρέμειναν όμως ανεξιχνίαστοι οι ψυχικοί μηχανισμοί που λειτούργησαν με τον συγκεκριμένο τρόπο, φέρνοντας στο ίδιο μέρος, για διαφορετικούς λόγους, τους εγκληματίες και το θύμα τους, πρώτα στο μπαράκι της πόλης, στη συνέχεια στο αυτοκίνητο και από εκεί στον τόπο του εγκλήματος, μακριά και έξω από την πόλη.

Για τους δύο δράστες δεν έγιναν γνωστά πολλά πράγματα, πέρα από το ότι δήλωσαν πως ήταν μεθυσμένοι, την ώρα που βίαζαν και έσπαζαν στο ξύλο τη γυναίκα. Όταν εγείρεται τέτοιο ζήτημα, δηλαδή της επίκλησης της χρήσης αλκοόλ, ως ελαφρυντικού μιας κτηνώδους συμπεριφοράς, αναρωτιέμαι πάντα, κατά πόσο το αλκοόλ μετέτρεψε τους δράστες σε κτήνη, ή κατά πόσο ήταν κτήνη πριν μεθύσουν. Και συνεχίζω να μην είμαι σίγουρος, αν η ψυχιατρική εμπειρογνωμοσύνη έδωσε απάντηση στο παλιό αυτό ερώτημα.

Για το θύμα έγινε γνωστό ότι ήταν σε κατάθλιψη τους τελευταίους μήνες, λόγω του θανάτου του πατέρα της. Δεν ξέρω αν συνήθιζε να πίνει πριν από την απώλεια αυτή, οπότε θα είχε μπει στον φαύλο κύκλο να χρησιμοποιεί το αλκοόλ ως δικαιολογία για την κατάθλιψη. Αν άρχισε να πίνει μετά τον θάνατο του πατέρα της, πιθανόν να χρησιμοποίησε το αλκοόλ ως φάρμακο, όπως ακριβώς το έθεσε στη συνέντευξη ο γιατρός.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο σύζυγός της κατέθεσε στην Αστυνομία, ότι οι δύο τους είχαν λογομαχήσει δύο μέρες προηγουμένως και ότι εκείνη έφυγε από το σπίτι. Είπε επίσης ότι του τηλεφώνησε επανειλημμένα, αλλά δεν απάντησε στις κλήσεις της, επειδή ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους.

Προφανώς ο άντρας της δεν ήταν μεθυσμένος, όταν ο ίδιος χρησιμοποίησε σαν φάρμακο τον θυμό. Όταν την έκλεισε έξω από τη ζωή του, τη στιγμή που τον χρειαζόταν.

Και όταν αγνόησε και απέφυγε μια επικοινωνία, που ίσως προλάμβανε τη μοιραία συνάντησή της με τους βιαστές.