Μου έστειλε την εξής επιστολή, για την προοπτική λύσης του Κυπριακού, ο Ορέστης Αγησιλάου από τη Λάρνακα, φοιτητής Τουρκολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου: «Εδώ και μερικούς μήνες μία νέα διαδικασία για επίλυση του Κυπριακού έχει αρχίσει. Είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που οι Κύπριοι μπορούν δικαιολογημένα να αισιοδοξούν. Οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων -έχοντας την ίδια θέληση και πείσμα για λύση- μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα καλύπτουν κεφάλαια και προχωρούν με βήμα ταχύ στην ολοκλήρωση ενός σχεδίου λύσης.

Ίσως η έκφραση που κατά καιρούς χρησιμοποιεί ο Ειδικός σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών κ. Έιντε, πως τα αστέρια έχουν ευθυγραμμιστεί, είναι αλήθεια. Σιγά-σιγά το τείχος που επί 41 χρόνια χωρίζει στα δύο την πατρίδα μας, αλλά και την καρδιά του κάθε Κύπριου, πέφτει. Ο κυπριακός λαός έχει δοκιμαστεί πολύ διαχρονικά και θα ήθελα να ελπίζω πως είναι έτοιμος να αποδεχτεί και να αγκαλιάσει τη λύση, η οποία θα επανενώνει την πατρίδα μας και θα διασφαλίζει την ειρηνική συμβίωση όλων των Κυπρίων στη γη των προγόνων μας.

»Η θλιβερή πλευρά των ημερών είναι πως μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου συνεχώς υποσκάπτει τη διαδικασία, και οτιδήποτε θετικό έρχεται στο προσκήνιο απορρίπτεται άνευ επιχειρημάτων. Δίνεται η εντύπωση πως ορισμένοι πολιτικοί, λόγω ιδιοτελών συμφερόντων, φοβούνται την επίλυση του Κυπριακού. Απορρίπτουν και καταπολεμούν οτιδήποτε φέρνει πιο κοντά τις δύο κοινότητες, την ειρήνη και την επανένωση. Ίσως επειδή φοβούνται πως μετά την επίλυση του Κυπριακού δεν θα έχουν αντικείμενο ενασχόλησης…(!)

»Όμως όσο και να ‘‘φωνάζουν’’, ο κυπριακός λαός έχει κρίση και βούληση και διαχρονικά στέκεται ανώτερος της ανώριμης πολιτικής ηγεσίας. 41 χρόνια είναι υπέρ αρκετά. Σαν μέλος της νέας γενιάς, θέλω να μπορώ να ζω σε ολόκληρη την πατρίδα μου και με όλους τους συμπατριώτες μου. Αυτό είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα του καθενός και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν πολιτικό, υπέρμαχο του ‘‘μακροχρόνιου αγώνα’’, να μου το στερήσει. Αυτή την περίοδο, ο λαός πρέπει να είναι όσο ποτέ άλλοτε ενωμένος και απαιτείται απόλυτη ομοψυχία, για τις αλλαγές που έρχονται.

Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα κράτος που θα λειτουργεί σαν πρότυπο ειρήνης, συμφιλίωσης και συνεργασίας. Το μίσος και ο διαχωρισμός δεν οδηγούν πουθενά. Είναι καιρός όλοι μας να αγκαλιάσουμε τη μία και μοναδική πατρίδα μας, την Κύπρο μας, και όλοι μαζί -Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- να φυτέψουμε το δέντρο της ειρήνης, που θα εκτείνεται από την Πάφο ώς τον Απόστολο Ανδρέα. Δεν θέλουμε να ζούμε σαν ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο… Λάθη κάναμε πολλά. Ήρθε η ώρα να αποδείξουμε αν μάθαμε από αυτά… Το οφείλουμε στη μνήμη των προγόνων μας και στις επόμενες γενιές».

Ο Ορέστης είναι μόνο 20 χρονών, αλλά έχει διαμορφωμένη πολιτική άποψη, απαλλαγμένη από τα βαρίδια της συνθηματολογίας και της σκοπιμότητας και, σαν τέτοια, έχει τη θέση της εδώ, ανεξάρτητα από το αν ο αναγνώστης τη θεωρεί σωστή ή λανθασμένη.