H φετινή 70ή επέτειος της ρίψης της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, στις 6 και στις 9 Αυγούστου 1945, είναι μια καλή ευκαιρία για τους αυτοαποκαλούμενους «ειρηνιστές» της Λευκωσίας, να ξεσκονίσουν τη σοβιετική τους ατζέντα, με άλλο ένα ψυχροπολεμικό, αντιαμερικανικό κήρυγμα, που τίποτα δεν προσφέρει στον σύγχρονο διάλογο για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την πυρηνική απειλή.

Με μιαν ανακοίνωση αντιγραφή της περυσινής, της προπέρσινης και αυτής που εξέδωσε πριν από δέκα χρόνια, το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης, οργάνωση μαριονέτα του ΑΚΕΛ, καταφεύγει -πού αλλού;- στη μουχλιασμένη σοβιετική προπαγάνδα, στοχεύοντας σε άλλη μιαν ανούσια απόπειρα κομματικής και ιδεολογικής αυτοδικαίωσης.

«Η απόφαση του στρατιωτικού κατεστημένου των ΗΠΑ, να δολοφονήσει πάνω από 300 χιλιάδες Ιάπωνες και να σπείρει την απόλυτη καταστροφή στις δύο πόλεις, δεν είχε να κάνει με την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών των ΗΠΑ, ούτε με την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών του πλανήτη. Κάτω από τις συνθήκες της εποχής εκείνης, το μόνο μήνυμα που ήθελαν να στείλουν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ προς τους λαούς, τα επαναστατικά κινήματα και ιδιαίτερα τη Σοβιετική Ένωση, ήταν μόνο ένα: ότι οι ΗΠΑ είχαν, πλέον, τον τρόπο και τη δύναμη να εκβιάσουν την υποταγή τους».

Βεβαίως η ανακοίνωση περιέχει την απαραίτητη δόση αντινατοϊκής και αντιευρωπαϊκής ρητορικής, αποδίδοντας «στους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια νέα κούρσα εξοπλισμών» και συμπληρώνεται με τη μισαλλόδοξη δαιμονοποίηση του Ισραήλ, ως ενός κράτους-δολοφόνου.

Το έγραψα ξανά: Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο ρόλος του πυρηνικού βομβαρδισμού των δύο ιαπωνικών πόλεων από τις ΗΠΑ, με τη συναίνεση των τότε συμμάχων τους, που οδήγησε στη συντριπτική ήττα, στη χωρίς όρους παράδοση της μιλιταριστικής Ιαπωνίας και στον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι μέχρι σήμερα αμφισβητούμενος ηθικά, αφού άφησε πίσω του εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, οι περισσότεροι άμαχοι και αθώοι πολίτες.

Δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα λογικός και δημοκρατικός άνθρωπος στη γη, που να υποστηρίζει εκείνη την επιλογή της αμερικανικής κυβέρνησης, έστω κι αν λήφθηκε στο όνομα της ειρήνης, της δημοκρατίας και της απελευθέρωσης των λαών από το τέρας του φασισμού και του ολοκληρωτισμού. Και δεν νομίζω να υπάρχει Αμερικανός πολίτης που να μη νιώθει αμηχανία, αν όχι οργή, ή ακόμα και ενοχή, για την πυρηνική ισοπέδωση της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Εξάλλου, υπάρχουν ακόμα και στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα επιζώντες των δύο ατομικών βομβαρδισμών, οι αποκαλούμενοι hibakusha - χιλιάδες Γιαπωνέζοι που φέρουν ακόμα τα τραύματα της ραδιενέργειας, αλλά και τα ψυχολογικά τραύματα της καταστροφής και του θανάτου, που μας θυμίζουν επώδυνα εκείνο τον μακρινό και σκοτεινό Αύγουστο.

Όμως η πολιτική εκμετάλλευση εκείνων των ιστορικών γεγονότων γι' άλλη μια μονόπλευρη, ιδεολογική επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης είναι και κακόγουστη και ανιστόρητη - πολύ περισσότερο, γιατί προέρχεται από τους θιασώτες και τους χειροκροτητές του ατιμώρητου και αδίκαστου σοβιετικού καθεστώτος των μαζικών δολοφονιών αντιφρονούντων, του οργανωμένου ουκρανικού λιμού που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας για πολιτικούς κρατουμένους, των εξοριών και βίαιων μετεγκαταστάσεων εθνικών μειονοτήτων και των εγκλημάτων πολέμου σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών, που κατακτήθηκαν από τον σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.