Με 21 πυροβολισμούς αρχίζουν σήμερα το μεσημέρι, στα κατεχόμενα, οι διήμεροι γιορτασμοί για τα 41 χρόνια από την τουρκική εισβολή. Θα ακολουθήσει διάγγελμα του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, στον ραδιοσταθμό «Μπαϊράκ», ενόψει και της άφιξης στο νησί του Προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, που αύριο το απόγευμα θα παραστεί στη στρατιωτική παρέλαση στην κατεχόμενη Λευκωσία. Περιμένω με ενδιαφέρον την ομιλία του μετριοπαθούς και ρεαλιστή Μουσταφά Ακιντζί, αυτήν τη σημαντική επέτειο, σκοτεινή για εμάς, φωτεινή για εκείνους, όπως και τη συνάντησή του με τον αλαζόνα και αυταρχικό Ερντογάν, που θα είναι, ουσιαστικά, η πιο ισχυρή ένδειξη κατά πόσο αυτός ο πιο «Κύπριος», από τους Τουρκοκύπριους πολιτικούς ηγέτες, θα κάνει πραγματικά τη διαφορά.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο θα σπάσει τόσο εύκολα ο πάγος μεταξύ τους, όταν ο Ακιντζί, μετά την πρόσφατη εκλογή του, υποστήριξε ανοικτά τον απογαλακτισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας, από τη «μητέρα πατρίδα» Τουρκία, προκαλώντας την οργή του Τούρκου Προέδρου.

Δεν πέρασε, εξάλλου, πολύς καιρός από τότε που χιλιάδες Τουρκοκύπριοι, μέλη και υποστηρικτές της τότε αντιπολίτευσης στα κατεχόμενα, όπου ανήκε και ο Μουσταφά Ακιντζί, έβγαιναν στους δρόμους με πανό που έγραφαν, «Άγκυρα, δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σου, ούτε το πακέτο σου, ούτε τους υπαλλήλους σου».

Να θυμίσω την εκπληκτική, ριζοσπαστική διαδήλωση που έκαναν στην πλατεία Ινονού στην κατεχόμενη Λευκωσία, στις 28 Ιανουαρίου 2011, όπου παρουσιάστηκε και το εμπνευσμένο σύνθημα, «Σωθήκαμε; Άϊ σιχτίρ», του συναδέλφου Σενέρ Λεβέντ, διευθυντή της εφημερίδας «Αφρίκα» - το σύνθημα που σκύλιασε τον τότε πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν. Την ίδια εκείνη μέρα, ο Ερντογάν ούρλιαξε στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα, ότι οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να σκάσουν γιατί, ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι ασήμαντοι χαραμοφάηδες που τους ταΐζει και τους ποτίζει η «μητέρα-πατρίδα».

Είχα γράψει, τότε, ότι ο Ερντογάν είχε μετατρέψει, άθελά του, το αντιτουρκικό κίνημα στα κατεχόμενα, από μιαν εκδήλωση δυσαρεστημένων καταναλωτών, σε μιαν υπαρξιακή επανάσταση που φέρνει νέα, πρωτοφανή δεδομένα στην πολιτική κατάσταση στο νησί.

Δεν είναι τυχαίο που ονόμασαν τη διαδήλωση εκείνη, «συλλαλητήριο κοινοτικής ύπαρξης», ενώ, τα κείμενα του Σενέρ Λεβέντ, εκείνων των ημερών, είχαν όλη τη σκοτεινή αγωνία του Σοπενάουερ και του Σαρτρ.

«Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβουν οι Τουρκοκύπριοι τι συνέβη το 1974», έγραψε σε ένα άρθρο του. «Κόπασαν οι κραυγές χαράς εκείνων που το θεωρούσαν νίκη αυτό, όντας μέσα στη μέθη της λαφυραγωγίας. Και τελικά οι κραυγές αυτές μετατράπηκαν σε βρισιές. Ο πληθυσμός που έφερε ο κατακτητής στο νησί τους υπερδιπλασίασε. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η σχέση ανάμεσα σε απελευθερωτή και απελευθερωμένο. Πέρασαν μια ζωή, σχεδόν, μέσα στο σύμπλεγμα της κατωτερότητας αυτής της προσβλητικής σχέσης, που δεν αφήνει ανθρώπινη αξιοπρέπεια στον άνθρωπο.

Το Κυπριακό που εθεωρείτο ως πρόβλημα ημών και των Ελληνοκυπρίων, μετατράπηκε σε πρόβλημα μεταξύ της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων. Ουσιαστικά αυτή είναι μια αναπόφευκτη διαδικασία και στο τέλος θα έπρεπε μια μέρα να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με την Τουρκία. Ο κίνδυνος αφανισμού μας δεν προέρχεται από τους Ελληνοκυπρίους τώρα, προέρχεται από την Τουρκία».

Ο Μουσταφά Ακιντζί προφανώς συμφωνούσε, τότε, με τον Σενέρ Λεβέντ. Αυτές τις δύο μέρες θα μάθουμε κατά πόσο συνεχίζει να το κάνει.