Νομίζω ήταν άτυχη η επιλογή του συνάδελφου Γιώργου Κασκάνη, να δημοσιεύσει χθες (11.7.2015), στη στήλη του στον «Πολίτη», απόσπασμα από άρθρο του καθηγητή Οικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Ανδρέα Τρούμπη, με τίτλο «Η δική μου Αριστερά», ως δείγμα ποιότητας πολιτικής σκέψης, «σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς», όπως σημείωσε. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, το λιγότερο που χρειάζεται ο ταλαιπωρημένος πολίτης είναι ο δογματισμός και η μονοπώληση του «καλού» από τη «δική» μου Αριστερά, ή από τη δική μου «Δεξιά», ή από το δικό μου «Κέντρο» και ταυτόχρονα η απαξίωση και η απόρριψη του «κακού» όλων των «άλλων».

Έγραψε, μεταξύ άλλων, ο Ανδρέας Τρούμπης, που άρεσε τόσο πολύ, στον Γιώργο Κασκάνη: «Η δική μου Αριστερά ήταν κυρίαρχη φιλοευρωπαϊκή δύναμη. Γι’ αυτήν, η Ευρώπη των Πολιτών είχε ουσιώδες νόημα, δε διανοείτο να συντάσσεται με αλλοπαρμένους εθνικιστές και, ακόμα χειρότερα, φασίστες πέραν αυτών. Η δική μου Αριστερά ήξερε καλά από “θεωρία παιγνίων”: τα είχε γράψει έγκαιρα ένας σεμνός αγωνιστής, ο Κώστας Φιλίνης, από το 1972.

»Ούτε περίμενε να τα πει, 40 χρόνια μετά, ένας αριβίστας-προϊόν των ΜΜΕ, ενώ βεβαίως καταλάβαινε, στο πετσί του, την έννοια των συσχετισμών δύναμης.

»Η δική μου Αριστερά δε μίλαγε για “Κούγκι”, γιατί αγαπούσε την παραγωγική Ζωή περισσότερο από τον ανώφελο Θάνατο! Είχε διαβάσει στα νιάτα της Μπρεχτ κι ήξερε ότι: “Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες”!

»Η δική μου Αριστερά ήξερε καλά Ελληνικά. Ήξερε, π.χ., ότι “τρομολαγνεία”, όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον πρόσφατα, σημαίνει να τρομοκρατείς ψευδώς ανθρώπους, ενώ τα πράγματα είναι διαφορετικά και ασφαλή. Εάν λες προφανείς και επιβεβαιούμενες αλήθειες, τότε αυτό λέγεται “κοινή λογική”! Κι ως γνωστόν, από την εποχή του Ναπολέοντα, η κοινή λογική είναι η βάση της Μεγάλης Πολιτικής.

»Η δική μου Αριστερά δε θα κατέληγε να προσπαθεί να πείσει, εαυτόν και αλλήλους, ότι το λαϊκό ΟΧΙ που επεδίωξε - και κέρδισε συντριπτικά - ισοδυναμεί με ΝΑΙ! Η δική μου Αριστερά δε θα συγκαλούσε σύσκεψη Αρχηγών, κατόπιν εορτής, ώστε να πάει να υπογράψει το προφανές: η Ελλάδα είναι Ευρώπη κι Ευρώπη χωρίς Ελλάδα δε νοείται! Κι αυτό θα το πληρώσουμε όλοι μας, σκληρά ή ακόμα σκληρότερα!

»Η Αριστερά που ΔΕΝ είναι δική μου, είναι ανάκλαση της Δεξιάς που με αηδιάζει! Δεν καταλαβαίνω την Αριστερά, που ιστορικά διεκδικούσε τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, να υποχωρεί ενώπιον αυτών που ο λαός μας αποκαλεί δημωδώς, “στρατόκαβλους”. Που δέχεται στους κόλπους της γυναικάρια με πανάκριβες γόβες και καπέλα, που φορούν μπλουζάκια με τον Τσε!».

Ο Ανδρέας Τρούμπης στην πραγματικότητα δεν περιγράφει καμιάν «δική του» Αριστερά. Περιγράφει τη δική του συγχυσμένη σκέψη, που εξιδανικεύει το παλιό και παγιωμένο και σκαρτάρει συλλήβδην το νέο που εξελίσσεται - τη σκέψη που χωρίζει τη ζωή σε «δική του Αριστερά» και «στην Αριστερά που ΔΕΝ είναι δική του, είναι ανάκλαση της Δεξιάς που τον αηδιάζει»...

Ο καθηγητής στην πραγματικότητα περιγράφει τη δική του αξιοθρήνητη μισανθρωπία και τον δικό του μισογυνισμό, όταν αποκαλεί αλαζονικά τις γυναίκες «γυναικάρια», ανάξια να ανήκουν στην Αριστερά «του», μόνο και μόνο γιατί φορούν «πανάκριβες γόβες και καπέλα και μπλουζάκια με τον Τσε!».