Τελέστηκε χθες (27.6.2015) από την εκκλησία Αποστόλου Ανδρέα στον κυβερνητικό οικισμό Στροβόλου 3, η κηδεία του Γεώργιου Φορή, από την Άσσια, ενός από τους 70 άμαχους Ελληνοκύπριους πολίτες, που τον Αύγουστο 1974 συνελήφθησαν, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο στο Ορνίθι, από Τούρκους στρατιώτες, σ' ένα από τα πιο σκληρά, μαζικά εγκλήματα στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Ένα συγκλονιστικό κείμενο, που δημοσιεύτηκε χθες σε εφημερίδες, υπογραμμένο από την εγγονή του, Μελίνα Φορή, αποκαλύπτει την ψυχική οδύσσεια της οικογένειάς του, που επιδεινώθηκε σαράντα χρόνια μετά τον χαμό του, από «ανευθυνότητες, επιπολαιότητες, προχειρότητες», της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ).

Να σημειώσω ότι, τον περασμένο Οκτώβριο, η οικογένεια είχε ειδοποιηθεί από τη ΔΕΑ ότι βρέθηκαν τα οστά του Φορή, αλλά τα παιδιά του ζήτησαν επανεξέτασή τους, αφού αμφέβαλλαν κατά πόσον τα οστά αυτά ήταν του πατέρα τους. Μόνο μετά από πέντε μήνες ψυχοφθόρων διαδικασιών για ταυτοποίηση των οστών και αφού αρχικά, όπως γράφει η Μελίνα, «οι λειτουργοί της ΔΕΑ φάνηκαν απρόθυμοι να μας βοηθήσουν εμπράκτως», έγινε δυνατή η επανεξέταση, από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, που επιβεβαίωσε τις υποψίες της οικογένειας, αφού μόνο τα 11 από τα 18 οστά που τους δόθηκαν, ανήκαν στον Γεώργιο Φορή - τα υπόλοιπα 7, ανήκαν σε άλλα τρία άτομα!

«Η ΔΕΑ έδειχνε να μην μπορεί να εντοπίσει το σημείο του λάθους στην έρευνα που ακολούθησε», γράφει η Μελίνα Φορή. «Ανευθυνότητες, επιπολαιότητες, προχειρότητες. Η ΔΕΑ δεν μας παρείχε ενδελεχή ενημέρωση για τη διαδικασία που επρόκειτο ν’ ακολουθηθεί, για να αναγνωριστεί το λάθος της και συχνά αμέλησε να σεβαστεί τα δικαιώματά μας. Οι εμπειρογνώμονες που κάλεσε η ΔΕΑ για τη διερεύνηση του λάθους της και η ΔΕΑ αργότερα, μας παρέδωσαν εκθέσεις, γεμάτες κενά, ασάφειες και ελλείψεις. Αυτά τα πρόχειρα χαρτιά είναι, δυστυχώς, ό,τι έχω για τον Γεώργιο Φορή, ο οποίος υπήρξε σωστός πολίτης αυτής της Δημοκρατίας. Λυπάμαι γιατί στη ΔΕΑ συνάντησα λίγους φωτεινούς ανθρώπους, ταγμένους στο καθήκον και πιο πολλούς που δεν κατέχουν, δεν αντιλαμβάνονται, αλλά αναλώνονται στην προώθηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών».

Η εγγονή του εκφράζει, παρόλα αυτά, τις ευχαριστίες της «στην επιστημονική ομάδα και τον διευθυντή του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, σωστούς επιστήμονες με ανθρωπιά και ήθος».
Και τελειώνει το κείμενό της με μιαν αναφορά, ευχάριστα ασυνήθιστη, αντισυμβατική και αντικομφορμιστική, κόντρα στις κούφιες, ηρωικές κοινοτοπίες των δημαγωγών, των πολιτικάντηδων και των εύκολα χειραγωγούμενων συμπολιτών, στην κλειστοφοβική, κομφορμιστική κοινωνία μας.

«Επικήδειο για τον παππού, θα εκφράσει μόνο η μικρή του κόρη», γράφει η Μελίνα Φορή και συνεχίζει: «Τον παππού θα συνοδεύσουμε στην εκκλησία τα εγγόνια του, όχι στρατιώτες. Φτάνει με τα όπλα. Ο Γεώργιος Φορής δεν ήταν στρατιώτης, ήταν πολίτης. Ο παππούς μου δεν είναι ήρωας. Θύμα ήταν και ξανάγινε».