Ακουαρέλες και σχέδια, που είχε ζωγραφίσει ο Αδόλφος Χίτλερ πριν από εκατό χρόνια, πουλήθηκαν πριν από λίγες μέρες σε δημοπρασία στη Γερμανία, έναντι ενός ποσού που φθάνει σχεδόν το μισό εκατομμύριο ευρώ, σύμφωνα με τους διοργανωτές της δημοπρασίας. Το πιο ακριβό έργο απέκτησε ένας Κινέζος αγοραστής έναντι 100.000 ευρώ, ανακοίνωσε ο οίκος δημοπρασιών Weidler, σύμφωνα με γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων. Η ακουαρέλα αναπαριστά το κάστρο του Νοϊσβανστάιν στη Βαυαρία, που κατασκευάστηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο Β' του οποίου η μορφή, που υιοθέτησαν ως λογότυπο τα στούντιο της Ντίσνεϊ, είναι διάσημη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στη σχετική είδηση, υπενθυμίζεται ότι στα νεανικά του χρόνια, ο Αδόλφος Χίτλερ, ο δικτάτορας που αιματοκύλισε την Ευρώπη και τον κόσμο, είχε επιδιώξει να εγγραφεί στην Ακαδημία Τεχνών της Βιένης, αλλά η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε, λόγω έλλειψης ταλέντου. Συνέχισε να ζωγραφίζει, αντιγράφοντας σκηνές από καρτ ποστάλ, που πουλούσε στους τουρίστες. Ειδικοί εκτιμούν ότι η καλλιτεχνική παραγωγή του Χίτλερ είναι μέτρια και οι μεγάλοι οίκοι δημοπρασιών αρνούνται, γενικά, να προτείνουν τα έργα του. Η Γερμανία επιτρέπει, ωστόσο, την πώλησή τους, από τη στιγμή που δεν περιλαμβάνουν απαγορευμένα σύμβολα.

Στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας», του Γερμανού κοινωνικού ψυχολόγου και ψυχαναλυτή Έριχ Φρομ (Erich Fromm, 1900-1980), περιλαμβάνεται μια ενδελεχής και βαθιά περιγραφή της νεκρόφιλης και καταστροφικής φύσης του Χίτλερ, με λεπτομερή αναφορά στην «καλλιτεχνική» του περίοδο, ιδιαίτερα πριν από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν αντέγραφε φωτογραφίες και επαναλάμβανε τις ζωγραφιές που έβλεπε ότι είχαν πέραση στην αγορά, της εποχής εκείνης. Ζούσε τότε σε μια πανσιόν για ενήλικους άντρες, όπου μπορούσε να ζωγραφίζει στο σαλόνι και να πουλά τα έργα του σε κορνιζάδες και εμπόρους τέχνης - έργα τεχνικά «σωστά», αλλά άψυχα και ψυχρά, όπως ήταν ο εσωτερικός του κόσμος.

Ο Έριχ Φρομ αποδίδει σε ψυχολογικούς λόγους την απόφαση του νεαρού Χίτλερ να μείνει στην πανσιόν, ενώ θα μπορούσε να ενοικιάσει δικό του δωμάτιο: «Ο Χίτλερ, όπως και πολλά άτομα που δεν έχουν σχέσεις, φοβόταν να μείνει μόνος του. Χρειαζόταν ν’ αντισταθμίζει αυτήν την εσωτερική μοναξιά του, με την επιφανειακή επαφή του με τους άλλους. Επίσης, χρειαζόταν ένα ακροατήριο για να το εντυπωσιάζει κι αυτό το εύρισκε στην πανσιόν, του οποίου οι περισσότεροι ένοικοι ήταν ασήμαντα ανθρωπάκια, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν είχαν καταφέρει να φτιάξουν μια καλύτερη ζωή. Εκεί που ζωγράφιζε, σταματούσε κι άρχιζε βίαιους πολιτικούς λόγους, που μοιάζουν πολύ με το κατοπινό και πασίγνωστο στυλ του.

Η πανσιόν Mannerheim έγινε γι’ αυτόν ένα σχολείο, όπου έμαθε την πολιτική δημαγωγία. Οι μήνες της φοβερής φτώχιας, σε αυτό το πιο απελπισμένο και αξιολύπητο σημείο της ζωής του, όπου είχε καταντήσει ένας απόβλητος αλήτης, τον είχαν διδάξει να δουλεύει, έστω και όχι πολύ. Ο χαρακτήρας του όμως δεν άλλαξε. Έμεινε πάντα ένας απίστευτα ναρκισσιστής, που τίποτα και κανείς δεν τον ενδιέφερε, που ζούσε σε μια μισοφανταστική-μισοαληθινή ατμόσφαιρα, με μια φλογερή επιθυμία για κατάκτηση, γεμάτος μίσος και περιφρόνηση. Συνέχισε να είναι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα ρεαλιστικό σκοπό ή αντίληψη, για το πώς θα πραγματώσει τις φιλοδοξίες του»…