Παρόλο που διαφωνώ με την εκτίμηση του ευρωβουλευτή της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς και του ΑΚΕΛ, Τάκη Χατζηγεωργίου, ότι «την όξυνση του φαινομένου της μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια προκάλεσε η εξωτερική πολιτική της ΕΕ, μαζί με τις ΗΠΑ», σημειώνω την προσωπική και δυναμική προσέγγιση του ζητήματος, που έκανε την Παρασκευή, μιλώντας στην ημερίδα για τη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, στην Αθήνα.
«Δεν υπάρχει κανένας σε αυτή την αίθουσα, να το πω έτσι σκληρά, που δεν έχει φάει ψάρι από τη Μεσόγειο, το οποίο αυτό δεν έχει φάει έναν άνθρωπο», είπε χαρακτηριστικά ο Τάκης Χατζηγεωργίου και συνέχισε: «Είναι χιλιάδες, τόσες πολλές χιλιάδες οι νεκροί στη Μεσόγειο, που νομίζω πως αυτό που λέγω ανταποκρίνεται, δυστυχώς, στην πραγματικότητα.

Θα έλεγα σε συναδέλφους από την Ελλάδα, να προτείνετε για το επόμενο Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη να δοθεί σ` αυτή τη γυναίκα, που κρατούσε τρεις μέρες μέσα στη θάλασσα ένα παιδί στην αγκαλιά της και που στο τέλος διασώθηκε και βρίσκεται στην Ελλάδα. Αν προσθέσεις τον φιλανθρωπισμό όλων, μαζί με τον αγώνα όλων των πολιτικών της γης, για αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανθρωπότητας, δεν θα μπορέσεις να τους βάλεις σε ζυγαριά, που να υπερτερεί, αυτής της αγωνιώδους προσπάθειας, αυτού του πλάσματος, να περισώσει ένα μικρό παιδί…

»Διάβασα προχτές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα μικρό κομμάτι ενός φίλου, ο οποίος βρίσκεται στην αίθουσα και είναι ένας από τους πιο ικανούς εκπροσώπους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο. Είναι ο φίλος μου ο Άριστος Τσιάρτας. Θέλω να το διαβάσω και να κλείσω με αυτό, γιατί νομίζω τέτοιου είδους μηνύματα ενισχύουν τον ανθρωπισμό που έχουμε ανάγκη σε εποχές δύσκολες. Ανήρτησε, λοιπόν, ο φίλος ο Άριστος ο Τσιάρτας το εξής:

»“O Sami ξεκίνησε την περσινή χρονιά φοβισμένα. Μαζεμένος, αμίλητος και αγέλαστος. Μιλούσε πέντε-έξι ελληνικά, μ΄ έναν εξωτικό και ακαταλαβίστικο τρόπο, που προκαλούσε τα ειρωνικά γέλια. Όμως, δεν τα παράτησε. Με τον καιρό, η συστολή υποχωρούσε, ο Sami ξεθάρρεψε και άνθισε. Απόψε στην τελική γιορτή, έπαιξε μουσική, απάγγειλε Μόντη, χόρεψε έναν ιρανικό χορό, με θέμα την προσφυγιά. Για κλάσματα, μετεωρίστηκε στο νήμα της διαδρομής, Ισφαχάν- Συρία- Κύπρος. Με κινήσεις που είχαν λάμψη, νεύρο και νόημα. Κάτι μίζερα μουρμουρητά 'μα πώς εν δυνατό, τούτος ο ξένος;', χάθηκαν μέσ’ στη γενική συγκίνηση.

Γύρω του, οι συμμαθητές και φίλοι -πρόσωπα άφθαρτα και συγκινημένα- χειροκροτούν ασταμάτητα. Στο τέλος, ο Sami, δεν υποκλίνεται. Τεντώνεται μόνο, με το κεφάλι ψηλά. Κοιτάζει για μια στιγμή στα ίσια, τον κόσμο που χειροκροτεί και χάνεται. Σε μια γωνιά, τα μικρότερα αδέλφια του τον κοιτάνε με καμάρι, αγωνία και ελπίδα. Θέλουν να σηκώσουν και αυτά κεφάλι. Θέλουν να τους δοθεί τουλάχιστον η ευκαιρία”.

»Νομίζω ότι εμείς οι πολιτικοί, όσες σωστές κουβέντες και να πούμε πίσω από το μικρόφωνο, εάν δεν κατεβούμε στο κατώφλι των προσφύγων, στο κατώφλι του κόσμου, αν δεν μπούμε μέσα στο σπίτι των ανθρώπων αυτών, που κατοικούν κατά δεκάδες σε δωμάτια των είκοσι τετραγωνικών μέτρων, δεν θα μπορέσουμε να πατήσουμε ουσιαστικά πόδι, πάνω στα προβλήματα».