Από όλες τις δυσάρεστες ειδήσεις, πληροφορίες, σχόλια που ακούω, σκέφτομαι και επεξεργάζομαι δημοσιογραφικά, κάθε μέρα, θέλω να σταθώ σήμερα σε αυτό το κομμάτι του ρεπορτάζ, που κρύβει την τρυφερότητα και την άδολη αγάπη, στο εσωτερικό του σκληρού του περιβλήματος.

Αναφέρομαι στην περίπτωση του 19χρονου άστεγου, άνεργου και ανιθαγενούς συμπολίτη μας, Ανδρέα Κωνσταντίνου, ή Zafer Sadrazam, που τα τελευταία χρόνια φιλοξενείται, διαδοχικά, στα σπίτια της Μαρίας Αντωνίου και της Μύριας Χριστοδούλου, στο Πέρα Χωρίο Νήσου - ενός παιδιού, που διεκδικώντας την κυπριακή ταυτότητα, μέσα στο χάος της προσωπικής και οικογενειακής του ζωής, με τη μητέρα του δολοφονημένη απ’ τον πατέρα του, με τον πατέρα του φυλακισμένο στα κατεχόμενα, έχοντας βιώσει την πατρική κακοποίηση, έχοντας εγκαταλειφθεί και κοιμηθεί σε παγκάκια δημόσιων σχολείων, γνώρισε στα πρόσωπα αυτών των δύο γυναικών τη μάνα που έχασε τόσο άδικα και βάναυσα.

«Είμαι στην ελεύθερη περιοχή της Κύπρου από 4 χρονών, εδώ και 14 χρόνια», έγραψε ο Ανδρέας σε επιστολή του στον Υπουργό Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικο, πριν από ενάμιση χρόνο. «Πήγα δημοτικό και γυμνάσιο στο Τσέρι και λόγω του θανάτου της μητέρας μου, κλονίστηκε η ζωή μας.

Έχασα τη χρονιά στο γυμνάσιο και πήγα στο Κέντρο Παραγωγικότητας και το έχω τελειώσει. Θα συνέχιζα Τεχνική Σχολή, για να μάθω μια τέχνη, αλλά δεν έχω κυπριακή ταυτότητα… Τον Ιούνιο 2013, είχα φύγει από το σπίτι μου πάνω σε κάποια διαφωνία που είχα με τον πατέρα μου. Κάποια κυρία που ήξερα, η Μύρια Χριστοδούλου, με φιλοξενεί μέχρι σήμερα στο σπίτι της, όμως λόγω πολλών υποχρεώσεων που έχει, δεν μπορεί να με τρέξει για ταυτότητα, σχολείο ή οδοντογιατρούς που χρειάζομαι, αφού έχω χάσει κάποια δόντια από κακή διατροφή και έχω άλλα τόσα χαλασμένα που με κάνουν και υποφέρω...

Τους τελευταίους μήνες, είναι στο πλάι μου η αδελφική φίλη της Μύριας, η κυρία Μαρία Αντωνίου, κάτοικος στον συνοικισμό Νήσου… Από το Επαρχιακό Γραφείο και από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού, μου είπαν ότι δεν μπορώ να έχω κυπριακή ταυτότητα, παρόλο που το 2008 βαπτίστηκα Ορθόδοξος Χριστιανός και εγώ και όλη η οικογένειά μου. Παρόλο που μεγάλωσα στις ελεύθερες περιοχές, δεν έχω κυπριακή ταυτότητα. Μου λένε να βρω δουλειά για να ζήσω.

Αλλά πώς να βρω δουλειά, χωρίς ταυτότητα; Πώς να προχωρήσω στη ζωή μου, χωρίς να ξέρω πώς να παρουσιαστώ κάπου; Πού να πάω; Τι πρέπει να κάνω; Σας θερμοπαρακαλώ, βοηθήστε με. Σας στέλνω όσα στοιχεία έχω για τη ζωή μου. Τις πικρές εμπειρίες απογοήτευσης που έχω, τις αφήνω για μένα. Από εσάς ζητώ βοήθεια και καθοδήγηση. Η κυρία Μαρία και η κυρία Μύρια με στήριξαν μέχρι τώρα, αλλά οικονομικά, είναι και αυτές ανήμπορες».

Μιλώντας μαζί μου, ο Ανδρέας ευχαρίστησε τις δύο γυναίκες και τις οικογένειές τους, που άνοιξαν τα σπίτια τους γι’ αυτόν και του συμπαραστέκονται για χρόνια, χωρίς να περιμένουν καμιάν ανταμοιβή, χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα… όμως μαζί με το δικό του, θέλω να τους πω και το δικό μου ευχαριστώ. Νιώθω πως ένα μεγάλο ευχαριστώ, τους λέει σήμερα η κοινωνία.