Να συνεχίσω από εκεί που έμεινα χθες, σχολιάζοντας τη θεματική συζήτηση με τίτλο, «Η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του ΑΚΕΛ», στη διάρκεια του 22ου Συνεδρίου του κόμματος, τις τρεις τελευταίες ημέρες, αποκαλυπτικού των αδιεξόδων ενός πολιτικού οργανισμού, που μάταια προσπαθεί να εκσυγχρονιστεί, παραμένοντας γαντζωμένος σε μιαν αναχρονιστική, ξεπερασμένη και νεκρή ιδεολογική βάση.

«Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον», είναι ο τίτλος σχετικού ρεπορτάζ στη χθεσινή έκδοση της «Χαραυγής», όπου αποτυπώνεται ξεκάθαρα ότι το βλέμμα τους είναι στραμμένο στο παρελθόν και γι’ αυτό δεν έχουν υπόθεση.

«Αρκετοί ομιλητές», αναφέρει το ρεπορτάζ, «κατέθεσαν προτάσεις, με στόχο τη βελτίωση της δράσης του ΑΚΕΛ, στο μέλλον. Αρκετή συζήτηση έγινε και για το εκφραστικό όργανο του κόμματος, την εφημερίδα “Χαραυγή”. Σύνεδροι, χαρακτήρισαν ως αδιανόητο, μέλη, γραμματείς ΚΟΒ (σ.σ. Κομματικών Ομάδων Βάσης), να αγοράζουν άλλες εφημερίδες και να μη διαβάζουν τη “Χαραυγή”.

Όσον αφορά τον χαρακτήρα και την ταυτότητα του κόμματος, οι σύνεδροι υπερτόνισαν τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, η οποία καθοδηγεί το ΑΚΕΛ, εδώ και 90 χρόνια. Και, βάσει αυτής της ιδεολογίας, το ΑΚΕΛ μπορεί να καθοδηγήσει τον λαό, στους αγώνες κατά του καπιταλιστικού συστήματος, όπως υπέδειξε η πλειοψηφία των ομιλητών».

Και πώς το ΑΚΕΛ θα καθοδηγήσει, παρακαλώ, τον λαό, εναντίον της σύγχρονης, αστικής δημοκρατίας, που οι κομμουνιστές αποκαλούν περιφρονητικά, «καπιταλιστικό σύστημα»; Με το να θεωρεί «αδιανόητο», μέλη και στελέχη του, «να αγοράζουν άλλες εφημερίδες και να μη διαβάζουν τη “Χαραυγή”»... Και με το να συνεχίσει να καθοδηγείται το ίδιο το κόμμα, από τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, όπως κάνει εδώ και 90 χρόνια!!!

Για το ποια είναι αυτή η μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, θα δώσω τον λόγο σε ένα τραγικό θύμα της, τον νομπελίστα Ρώσο συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, εμβληματική μορφή της παγκόσμιας διανόησης του 20ού αιώνα, που με το μνημειώδες έργο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», έλυσε τα μάγια της μεγάλης αυταπάτης, στην οποία είχαν αυτοπαγιδευτεί εκατομμύρια καλόπιστοι άνθρωποι, εκείνη την εποχή, βλέποντας με συμπάθεια, το εγκληματικό σοβιετικό καθεστώς. Μιλώντας στις 9 Ιουλίου 1975, στη Νέα Υόρκη, προς τα μέλη τού μεγαλύτερου εργατικού συνδικάτου των ΗΠΑ, της AFL-CIO, ο Σολζενίτσιν ανατέμνει την κομμουνιστική ιδεολογία, ως θεωρητική σύλληψη, έτσι όπως εφαρμόστηκε στη Ρωσία και αλλού.

«Ο κομμουνισμός», είπε μεταξύ άλλων, «είναι μια χοντροκομμένη απόπειρα για να εξηγηθεί ο άνθρωπος και η κοινωνία. Τον παραλληλίζω με τον χειρουργό εκείνο, που παίρνει το τσεκούρι, για να κάνει μια εγχείρηση που απαιτεί δεξιοτεχνία. Το καθετί που είναι λεπτό και ευαίσθητο μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και μέσα στους μηχανισμούς της κοινωνίας, ανάγονται απ’ τον κομμουνισμό, σε μια ευτελή οικονομική διαδικασία. Το ανθρώπινο ον, ανάγεται στην κατάσταση της ύλης. Σε μας, στις κομμουνιστικές χώρες, παρουσιάζεται το πολύ χαρακτηριστικό φαινόμενο, να είναι ο κομμουνισμός τόσο πολύ απογυμνωμένος από επιχειρήματα, που να μη βρίσκει καμιά δικαιολογία, για να την αντιτάξει στους επικριτές του. Κανένα επιχείρημα.

Έτσι εξηγούνται οι περιορισμοί, οι φυλακίσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα ψυχιατρικά νοσοκομεία. Ο μαρξισμός, πάντοτε, ήταν εναντίον της ελευθερίας. Να μερικές φράσεις που έγραψαν οι πατέρες του κομμουνισμού, Μαρξ και Ένγκελς: “Οι μεταρρυθμίσεις είναι σημάδια αδυναμίας”. “Η δημοκρατία είναι πολύ πιο τρομερή, απ’ τη μοναρχία και την αριστοκρατία”. “Η πολιτική ελευθερία, είναι μια ψεύτικη ελευθερία. Είναι χειρότερη κι απ’ τη χειρότερη σκλαβιά”»...