Σε μια αυτοκριτική αξιολόγηση της οργανωτικής κατάστασης του κόμματος, με θέμα «Η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του ΑΚΕΛ», ο Χρίστος Αλέκου, Κεντρικός Οργανωτικός Γραμματέας, παρατήρησε χθες, στη διάρκεια του 22ου Συνεδρίου του ΑΚΕΛ, ότι «η λειτουργία που παρουσιάζουν αρκετές Κομματικές Ομάδες Βάσης (ΚΟΒ) δεν είναι ικανοποιητική». Είπε ότι «αυτό επιδρά καταλυτικά, στο να ατονεί χρόνο με τον χρόνο η συμμετοχή, η δράση και η παρέμβαση των κομματικών μελών και είναι εμφανή πλέον τα αρνητικά σημάδια, που παρουσιάζονται, εξ υπαιτιότητας αυτής της αδυναμίας, ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο».

Να πω από την αρχή, ότι η «αδυναμία» των μελών και στελεχών, που περιγράφει ο Χρίστος Αλέκου, είναι στην πραγματικότητα μια δύναμη που θα έπρεπε το κόμμα να αποδέχεται, να σέβεται και να αξιοποιεί - και μιλώ για τη δύναμη του ανθρώπου, να σκέφτεται με το δικό του μυαλό και όχι με το μυαλό των άλλων, η δύναμη του ανθρώπου να κουράζεται από την επανάληψη και τη συνθηματολογία και η δύναμη του ανθρώπου, να θέλει να εκφράσει τον δικό του προσωπικό λόγο, απέναντι στον ρομποτικό λόγο του κομματικού ινστρούχτορα.

Πρόσθεσε ο Χρίστος Αλέκου, ότι «η βελτίωση της λειτουργίας των ΚΟΒ θα συμβάλει στο να καταστούν τα κομματικά μέλη πιο ενεργά και, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής και των αποφάσεων του κόμματος, να είναι πρωταγωνιστές».

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα, βέβαια, είναι ότι το κόμμα θέλει τα κομματικά μέλη, ουραγούς και όχι πρωταγωνιστές και αυτό αποκαλύπτεται από την πρόταση του Χρίστου Αλέκου, ότι «η ανανέωση του κόμματος, με την εγγραφή νέων μελών και την αφομοίωσή τους στις κομματικές ομάδες, είναι επίσης ένα ζήτημα που επιβάλλεται να συζητήσουμε διεξοδικά. Είναι ολοφάνερο ότι ο μέσος όρος -ηλικιακά- των ΚΟΒ, χρόνο με τον χρόνο ανεβαίνει. Και αυτό συμβαίνει, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό από τα νέα μέλη που εγγράφονται τα τελευταία είκοσι ίσως χρόνια, δεν αφομοιώνονται στις ΚΟΒ».

Αλλά, αγαπητέ Χρίστο Αλέκου, σκέφτηκες μήπως, ότι οι διαρροές των νέων μελών που διαπιστώνεις και τα φαινόμενα απομάκρυνσης από το κόμμα οφείλονται, ακριβώς, στο γεγονός ότι το κόμμα ζητά την ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ τους στις κομματικές ομάδες, όπως είπες; Και γιατί θα πρέπει να ΑΦΟΜΟΙΩΝΟΝΤΑΙ οι άνθρωποι στο κόμμα, λες και είναι άψυχα αντικείμενα ή φυτά;

Στη συνέχεια, υποστηρίζεις, σύντροφε, ότι «θα πρέπει να λάβουμε μέτρα -στον βαθμό βεβαίως που αυτό εξαρτάται από εμάς- είτε τα αίτια είναι πολιτικά, είτε είναι οργανωτικά».

Να είσαι σίγουρος ότι τα αίτια είναι πολιτικά, δηλαδή και ψυχολογικά και συναισθηματικά, για τους λόγους που προανέφερα - γιατί, αντίθετα από ό,τι θέλει το κόμμα, οι άνθρωποι δεν είναι ρομπότ, αλλά έχουν την ιδιότητα να πονούν, να θυμώνουν, να βαριούνται και να φεύγουν από ό,τι τους χαλά.

Αναφέρεις, σύντροφε, ότι «πρακτικά, ιδιαίτερα στο επίπεδο της βάσης, ακόμα και εκεί που αποφασίζεται να γίνει ιδεολογικο-μορφωτική δουλειά, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αυτή η απόφαση δεν συνοδεύεται με την απαραίτητη προεργασία, με αποτέλεσμα να μην είναι μαζική και πετυχημένη».

Αλλά, γιατί να είναι μαζική, για να είναι πετυχημένη, σύντροφε; Γιατί σε φοβίζει η ατομική υπόσταση και η μοναδικότητα του ανθρώπου και θέλεις, σώνει και καλά, να την κάνεις μαζική;