«Οι κίνδυνοι του φασισμού και των αντιδραστικών δυνάμεων στην εποχή του ιμπεριαλισμού και των πολέμων», είναι ο τίτλος της ομιλίας που ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού εκφώνησε χθες, στο Διεθνές Συνέδριο κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων στη Λευκωσία - και μπορεί ο καθένας να υποθέσει βάσιμα, από τη δοσμένη φρασεολογία της τιτλοφόρησης, ότι επρόκειτο για άλλο ένα αναχρονιστικό και ξεπερασμένο κήρυγμα εναντίον του δυτικού κόσμου, της ενωμένης Ευρώπης και των ΗΠΑ, βασισμένο στα στερεότυπα του πεθαμένου, μαρξιστικού-λενινιστικού λόγου.

Διαποτισμένη με την πληκτική, πένθιμη νοσταλγία της σοβιετικής εποχής, η ομιλία, πανομοιότυπη με οποιαδήποτε άλλη, οποιουδήποτε αυτοαποκαλούμενου κομμουνιστή ηγέτη, δεν διακρίνεται για τίποτε περισσότερο από το αυθαίρετο αναποδογύρισμα των εννοιών και των αξιών, όπου η σύγχρονη αστική δημοκρατία ποδοπατείται ως μίασμα και όπου το καταργημένο, αποτυχημένο και πνιγμένο μέσα στο αίμα των εκατομμυρίων θυμάτων του σοβιετικό καθεστώς προτείνεται, ως το… ελπιδοφόρο μέλλον της ανθρωπότητας.

Με χαρακτηριστική, νεκρόφιλη εμμονή, ο ομιλητής διαβλέπει ότι «70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, όπου ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε καθοριστικός, οι διεθνείς εξελίξεις διαμορφώνουν σκηνικό παρόμοιο με τις συνθήκες εκείνες, που επικρατούσαν πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου». Αναφέρεται, στη συνέχεια, σε «τέσσερα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την τωρινή πραγματικότητα, που προσομοιάζει με την περίοδο που ξέσπασε η λαίλαπα του χιτλεροφασισμού».

Κατονομάζει ως πρώτο, δεύτερο και τρίτο στοιχείο, «τη βαθιά καπιταλιστική κρίση», «την ενδυνάμωση των αντιδραστικών δυνάμεων» και «τα αδιέξοδα του συστήματος», χωρίς βεβαίως να εξηγήσει, γιατί αυτό το σύστημα είναι η δημοκρατική και ελεύθερη επιλογή των ανθρώπων στην τεράστια πλειοψηφία των χωρών στον πλανήτη και χωρίς να πει ούτε λέξη γιατί το σύστημα, που ο ίδιος και οι σύντροφοί του προκρίνει ως ιδανικό, πετάχτηκε στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, μια για πάντα, από τους λαούς που το υπέστησαν.

«Το τέταρτο σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ», είπε ο Άντρος Κυπριανού, «είναι η αντιεπιστημονική επιχείρηση εξίσωσης του φασισμού με τον κομμουνισμό. Η μετατροπή της Ιστορίας σε εργαλείο της κυρίαρχης ιδεολογίας, έχει δύο συγκεκριμένους στόχους. Να αποστερήσει από τις μελλοντικές γενιές την ιστορική αλήθεια και το όραμα για ένα διαφορετικό μέλλον. Η θεωρία των “δύο άκρων”, που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια, δεν αντέχει στην αντικειμενική και διαλεκτική εξέταση των γεγονότων. Ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα στα δύο.

Είναι προφανές, πως αυτή η ταύτιση γίνεται για να κερδίσει πόντους η κυρίαρχη αστική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και της λεγόμενης νέας τάξης, που εμφανίζεται ως ο αντίποδας τάχα των δυο άκρων. Η πραγματικότητα και η ιστορική αλήθεια λένε πως υπάρχει διαφορά, και στη φιλοσοφία και στο περιεχόμενο. Ο Φασισμός και ο Ναζισμός κληροδότησαν στην ανθρωπότητα τα κολαστήρια του Άουσβιτς και την αρρωστημένη ιδεολογία τους. Ο σοσιαλισμός με όλα του τα λάθη, τις στρεβλώσεις και τις αδυναμίες, κληροδότησε την κοινωνική, επιστημονική και πολιτιστική πρόοδο».

Από αυτό το παραλήρημα ψηγμάτων αλήθειας (για τον Φασισμό και τον Ναζισμό) και ενός ποταμού ψεμάτων, ο ομιλητής βάφτισε τα κολαστήρια των σοβιετικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις δολοφονίες και τις φυλακίσεις αντιφρονούντων, την ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης και την εξαθλίωση των ανθρώπων, «λάθη, στρεβλώσεις και αδυναμίες»...