Έχει κάθε λόγο να χαμογελά, ο δικηγόρος και πολιτικός ακτιβιστής, Μιχάλης Παρασκευάς, σε αυτό το χθεσινό στιγμιότυπο, στην είσοδο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και μάλιστα να μου μεταδίδει κι εμένα το χαμόγελό του: Παρά τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις των δύο δικηγόρων της Κατηγορούσας Αρχής -της Χριστιάνας Τρυφωνίδου και της Όλγας Σοφοκλέους- είχε την ευκαιρία ν’ αναπτύξει τις θέσεις, που αφορούν τη βάση της πολιτικής ανυπακοής του.

«Υπόσχομαι και δηλώνω επισήμως, ότι αυτά που θα πω στο δικαστήριο θα είναι η αλήθεια και μόνο η αλήθεια», διαβεβαίωσε τη δικαστή Δώνα Κωνσταντίνου, αλλά η δική του αλήθεια θεωρείται «άσχετη», από την αντίδικη πλευρά.

«Τα συγκεκριμένα έγγραφα δεν έχουν καμιάν απολύτως σχέση με την υπόθεση και θα περιπλέξουν την υπόθεση με χρονοβόρο τρόπο, ενώ αυτή είναι μια πάρα πολύ απλή υπόθεση… δεν έχουν σχέση τα συγκεκριμένα συγγράμματα, με τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που εξετάζονται», υπέβαλε η Όλγα Σοφοκλέους.

Οι ενστάσεις για τη σχετικότητα των εγγράφων που κατέθετε ο Μιχάλης Παρασκευάς και η δική του αντίθεση σε αυτές, έδιναν χθες την εντύπωση ότι οι δύο πλευρές ξέρουν πολύ καλά για ποιο πράγμα μιλούν, αλλά μιλούν με δύο διαφορετικές γλώσσες.

«Η υπόθεση αυτή αφορά πολιτική ανυπακοή», επέμενε ο Μιχάλης. «Η άσκηση πολιτικής ανυπακοής είναι νομικός όρος, με νομικό περιεχόμενο, είναι η ουσία της υπόθεσης. Θεωρώ ότι θεμελιώνω δικαίωμα άσκησης πολιτικής ανυπακοής, με το να μην εφαρμόζω τον νόμο και να μην καταβάλλω εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το κατά πόσον έχω δίκαιο ή όχι, θα το κρίνει το σεβαστό δικαστήριο»…

«Θα πρέπει να γίνει έκθεση γεγονότων και όχι αγόρευση, σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας», του υπέβαλε η Όλγα Σοφοκλέους.
«Τα γεγονότα είναι αυτά που θα θέσω, σε σχέση με το ότι δεν θα επιστραφεί ποτέ, από το κράτος, στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, το ποσόν των 7,5 δις ευρώ, που είναι οι εισφορές, όλων εμάς των εργαζομένων», αντέτεινε ο Μ. Παρασκευάς.

Σε προηγούμενη δικάσιμο, είχε αναφερθεί στις περιπτώσεις των Αφροαμερικανών Ρόζα Παρκς (Rosa Parks) και Μοχάμετ Άλι (Muhammad Ali), που αρνήθηκαν να εφαρμόσουν «ρατσιστικούς και ανήθικους» νόμους και με τη συμπαράσταση εκατομμυρίων συμπολιτών τους «εξανάγκασαν» το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να καταργήσει τους νόμους αυτούς και να θεμελιώσει τον σεβασμό βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η 42χρονη έγχρωμη Αμερικανίδα Ρόζα Παρκς, το 1955, είχε αρνηθεί να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ, που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς.

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμαχίας, Μοχάμετ Άλι, είχε αρνηθεί να εφαρμόσει τον νόμο, που επέβαλλε στους πολίτες να ενταχθούν στον στρατό και να πολεμήσουν στο Βιετνάμ. Το Ανώτατο Δικαστήριο τον δικαίωσε, μετά που εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί πολίτες, συνειδητά δεν εφάρμοζαν τον νόμο.

Ποια σχέση έχει με τις δύο υποθέσεις, η πολιτική ανυπακοή του Μιχάλη Παρασκευά; Ποια σχέση έχει η δίκη του, με την πολιτική ανυπακοή;
Περιμένουμε πολλοί με ενδιαφέρον την απάντηση της νεαρής δικαστού...