Για την ένταξη μεταναστών στις τοπικές κοινότητες υποδοχής, βασισμένη στις αρχές της ισότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και στη διαφορετικότητα και τον πλουραλισμό, μίλησε την περασμένη Τετάρτη η Μελίνα Τριγγίδου, λειτουργός του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε εκδήλωση στο Πολυδύναμο Δημοτικό Κέντρο Λευκωσίας. Αναφέρθηκε στο πιο πρόσφατο στατιστικό δεδομένο, σύμφωνα με το οποίο, σχεδόν 18%, ένας στους πέντε μόνιμους κατοίκους της χώρας, έχει μεταναστευτική προέλευση και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι χώρα υποδοχής μεταναστών, σε μεγάλο βαθμό και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Μίλησε η Μελίνα για τα παιδιά ατόμων που ήρθαν στην Κύπρο, αρχικά ως μετανάστες - γι’ αυτούς που αποκαλούνται, «δεύτερη γενιά μεταναστών». Είπε ότι τοποθετεί τη φράση σε εισαγωγικά, γιατί θεωρεί ότι αυτά τα νεαρά άτομα δεν πρέπει να θεωρούνται μετανάστες. Και πρόσθεσε τα εξής: «Τα παιδιά ατόμων από τρίτες χώρες που ήρθαν στην Κύπρο, νόμιμα ή όχι, είτε ως οικονομικοί μετανάστες, πρόσφυγες, ή θύματα πολέμου, ήρθαν εδώ σε πολύ νεαρή ηλικία, ή έχουν γεννηθεί στην Κύπρο.

Είναι μαθητές κυπριακών δημόσιων σχολείων, ή ακόμα και τοπικών πανεπιστημίων, μιλούν, κυρίως, ή κάποτε μόνο, την ελληνική γλώσσα και την κυπριακή διάλεκτο και στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με τους γονείς τους, πιθανόν να μη νιώθουν καν, μετανάστες.

Ουσιαστικά μπορεί να μην έχουν αναμνήσεις από την πατρίδα των γονιών τους και, κατά συνέπειαν, δεν έχουν νοσταλγία γι’ αυτήν. Φανταστείτε πώς μπορούν να νιώθουν τέτοια παιδιά, όταν, ενώ ζουν εδώ για όσο μπορεί να θυμούνται, μιλούν την τοπική γλώσσα, γνωρίζουν καλά τον τοπικό τρόπο ζωής, τα έθιμα, τις παραδόσεις και κάποτε τη θρησκεία, φοιτούν σε τοπικά σχολεία και είναι, συχνά, άριστοι μαθητές που έχουν Κύπριους γείτονες και φίλους, να αποκαλούνται και να τυγχάνουν μεταχείρισης outsiders.

Κατά τη γνώμη μου, η συζήτηση για την ένταξη αυτών των παιδιών πρέπει να γίνεται υπό το φως των πιο πάνω και ενόψει του γεγονότος ότι αυτά τα παιδιά μπορεί να αντιμετωπίσουν προκλήσεις βασισμένες στο ότι θεωρούνται μετανάστες ή ξένοι, ενώ στην πραγματικότητα η Κύπρος είναι η μόνη χώρα που θεωρούν πατρίδα τους.

Αν αυτά γίνουν κοινή μας θέση και αντίληψη, τότε είμαι σίγουρη ότι όλοι θα συμφωνήσουν, ότι η διαφορετική μεταχείριση αυτών των παιδιών μοιάζει εντελώς παράδοξη. Όλοι θα συμφωνήσουν ότι αυτά τα παιδιά πρέπει να έχουν δίκαιη και ίση μεταχείριση και τις ίδιες ευκαιρίες που να εξασφαλίζουν, μεταξύ άλλων, ότι θα μεγαλώσουν έτσι ώστε να νιώθουν μέρος αυτής της κοινωνίας που σέβονται, νοιάζονται και θέλουν να συνεισφέρουν ουσιαστικά».

Η Μελίνα Τριγγίδου επεσήμανε ότι της άρεσε η φράση που διάβασε σε φυλλάδιο του Δημαρχείου, ότι «για αιώνες, η Λευκωσία ήταν ένα σταυροδρόμι ανθρώπων και πολιτισμών και η συνύπαρξη ανθρώπων, είναι μέρος της ταυτότητάς της». Πρόσθεσε ότι «η επίτευξη έμπρακτης ένταξης πρέπει να είναι ο στόχος μας, για να είμαστε σίγουροι ότι η κοινωνία δεν έχει νέους ανθρώπους που νιώθουν ότι δεν ανήκουν σ' αυτήν και είναι οργισμένοι για το στίγμα και την περιθωριοποίησή τους - συναισθήματα επώδυνα για τα άτομα που τα νιώθουν, αλλά και για την κοινωνία συνολικά, αφού αποτελούν συχνά μιαν απειλή για την κοινωνική συνοχή».