Με επίκεντρο τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της Κυπρο-Ισραηλινής Φιλίας, στη Λεμεσό, που έκανε την περασμένη Πέμπτη, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, με απασχόλησε στο χθεσινό άρθρο το ζήτημα της διαχρονικής, αντι-ισραηλινής και αντι-εβραϊκής στάσης του ΑΚΕΛ, παρά το ότι, μέλη και στελέχη του κόμματος, πρόσφεραν πολλή και πολύτιμη βοήθεια στους Εβραίους πρόσφυγες, τα δύσκολα χρόνια 1946-49, του εγκλεισμού τους στα βρετανικά στρατόπεδα κράτησης, στην Κύπρο.

Τέλειωσα το άρθρο με αναφορά στη νόθευση μιας γνήσιας διεθνιστικής φιλίας, από τον ηγεμονισμό του κυπριακού κομμουνιστικού κόμματος, που φαίνεται να στράφηκε λίγο αργότερα εναντίον των Εβραίων, όταν αυτοί αρνήθηκαν την ποδηγέτηση, που προσπάθησε να τους επιβάλει το ΑΚΕΛ. (Ο Ισραηλινός καθηγητής πανεπιστημίου Emanuel Gutmann, δάσκαλος των Εβραιόπουλων, στον «κάμπο» της Δεκέλειας από τα μέσα του 1947 μέχρι τον Φεβρουάριο 1949 που έκλεισε, μου είπε σε συνέντευξη για τη «Σ», τον Οκτώβρη 2011, ότι «η συνεργασία με το ΑΚΕΛ δούλεψε για λίγο, παρόλο που οι κομμουνιστές του κόμματος δεν καταλάβαιναν ότι εμείς δεν ήμασταν κομμουνιστές και πάνω σε αυτό υπήρξε διαφορά»).

Στην προχθεσινή εκδήλωση για τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου Φιλίας Κύπρου-Ισραήλ πήρε τον λόγο και ο Δήμαρχος Λεμεσού, Ανδρέας Χρίστου, στέλεχος του ΑΚΕΛ, που έκανε αναφορά στα 10 στρατόπεδα, που οι Βρετανοί δημιούργησαν στον Καράολο Αμμοχώστου, στη Δεκέλεια και στην Ξυλοτύμπου, όπου, όπως είπε, «κτίστηκαν ειλικρινείς σχέσεις φιλίας και συνεργασίας Εβραίων και Κυπρίων. Η σημαντική προσφορά των Κυπρίων αναγνωρίστηκε με διάφορους τρόπους και ίσως η πιο χαρακτηριστική και άγνωστη για πολλούς, είναι η μεγάλη, για την εποχή, οικονομική χορηγία του Ισραήλ προς τον Δήμο Αμμοχώστου, για την αποπεράτωση του δημοτικού σταδίου, που σε σημερινές τιμές ισούται με ένα περίπου εκατομμύριο ευρώ».

Για το ζήτημα αυτό έγραψα στη στήλη τον Μάρτη 2010, με αφορμή την επίσκεψη στην Κύπρο τού Ισαάκ Χέρτζοκ, τότε Υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικών Υπηρεσιών του Ισραήλ και τη συνάντησή του με την Κυπρία ομόλογό του Σωτηρούλα Χαραλάμπους, τότε Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ, γέννημα και θρέμμα της Αμμοχώστου και του Αγίου Μέμνονα. (Ο Ισαάκ Χέρτζοκ είναι εγγονός του ραβίνου Γιτσάκ Χαλεβί Χέρτζοκ, που είχε εμπλακεί στον επαναπατρισμό στην τότε Παλαιστίνη και στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ, των Εβραίων της Αμμοχώστου και της Δεκέλειας).

Είχα γράψει, τότε, για την εκπληκτική πληροφορία που μου έδωσε η Σωτηρούλα Χαραλάμπους, ότι το δημοτικό στάδιο της Αμμοχώστου, έδρα της Νέας Σαλαμίνας πριν από την εισβολή, ανεγέρθηκε με χρήματα που έστειλαν από το Ισραήλ οι Εβραίοι κρατούμενοι του «κάμπου» του Καράολου, δώρο για τη βοήθεια που είχαν δεχτεί τα τραγικά χρόνια της προσφυγιάς τους.

Κατέληξα στο άρθρο εκείνο, με την επισήμανση ότι η κοινή ματιά του Ισαάκ Χέρτζοκ και της Σωτηρούλας Χαραλάμπους ξεθάβει μια φλέβα της πολύτιμης σχέσης των δύο λαών, που είναι ένα κομμάτι από την ιστορία του ΑΚΕΛ και της Κύπρου, θαμμένο κάτω από το στρώμα του χρόνου και της κατοπινής εχθρότητας του κόμματος αυτού, κατά του Ισραήλ.

«Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δύο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη», έγραψε ο Εβραίος συγγραφέας Ελί Βίζελ, (Elie Wiesel), επιζών του Ολοκαυτώματος - κι εμείς επιλέγουμε πάντα να θυμόμαστε.