Στη χθεσινή αυτή φωτογραφία, με τον Πρέσβη της Νοτίου Κορέας, με βάση την Αθήνα, Gil Sou Shin, με τον Επίτιμο Γενικό Πρόξενο της Κορέας Άλκη Ιακωβίδη και με συναδέλφους δημοσιογράφους, κρατώ στο χέρι μου το βιβλίο «The Aquariums of Pyongyang», του Βορειοκορεάτη αντιφρονούντος, Kang Chol-Hwan, που δραπέτευσε κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες στη Νότια Κορέα το 1992. Πήρα το βιβλίο του μαζί μου, στη δημοσιογραφική διάσκεψη, για τα 20 χρόνια διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Δημοκρατίας της Κορέας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να συζητήσω με τους Νοτιοκορεάτες διπλωμάτες, τη δουλειά του, στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που είναι ανύπαρκτα στη Βόρεια Κορέα.

Τον Kang Chol-Hwan, τον συνάντησα στην πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας. Η συνέντευξη που του πήρα στις 16 Μαρτίου 2007, δημοσιεύτηκε στη «Σ» την 1η Απριλίου 2007. Σε εκείνη την αποστολή, συμμετείχα εκ μέρους της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, σε διεθνή διάσκεψη για την ειρήνη και τη συμφιλίωση στην κορεατική χερσόνησο, που οργάνωσαν στη Σεούλ, οι Νοτιοκορεάτες δημοσιογράφοι. Μάλιστα, στο πλαίσιο εκείνης της επίσκεψης, οργανώθηκε και μια σύντομη επίσκεψή μας στη Βόρεια Κορέα, στη συνοριακή περιοχή Mount Kumgang, μόλις 60 χιλιόμετρα από τη Σεούλ.

Ο Kang Chol-Hwan ήταν φυλακισμένος από 9 χρονών παιδάκι στο φοβερό στρατόπεδο συγκέντρωσης Yodok της Βόρειας Κορέας, για δέκα χρόνια - από το 1977, μέχρι το 1987. Το βιβλίο του «The Aquariums of Pyongyang», είναι οι μνήμες του από τη δεκάχρονη κόλαση που έζησε στο Yodok, αλλά και η έμπρακτη απόφασή του ν' αποκαλύψει σε όλον τον κόσμο, την κτηνωδία του απάνθρωπου καθεστώτος κληρονομικού σταλινισμού, στη χώρα αυτή. Περίπου 200 χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι, άντρες, γυναίκες, μαζί με τα παιδιά τους και τους ηλικιωμένους γονείς τους, είναι έγκλειστοι σκλάβοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτής της χώρας-φυλακής. Όπως μου εξήγησε ο Kang Chol-Hwan, στο Yodok είναι φυλακισμένοι 35 χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως οικογένειες που είχαν μεταναστεύσει παλαιότερα στην Ιαπωνία και έτσι θεωρούνται από το καθεστώς «μολυσμένες» από καπιταλιστικές ιδέες και άρα «εχθροί του λαού».

Το 1977, το καθεστώς φυλάκισε πρώτα τον παππού του, μετά τη γιαγιά του, τον πατέρα του, τον θείο του και τον ίδιο με την αδελφή του, που ήταν 9 και 7 χρονών αντίστοιχα! Άφησαν πίσω τη μητέρα του, που την ανάγκασαν να πάρει διαζύγιο από τον πατέρα του και να παντρευτεί άλλον, «για να πετύχουν ολοκληρωτική διάλυση της οικογένειας», όπως μου το διατύπωσε. Διευκρίνισε ότι το καθεστώς συλλαμβάνει και φυλακίζει τρεις γενιές ανθρώπων, παππούδες, παιδιά και εγγόνια και εξαιρεί τη σύζυγο και μητέρα, εξαναγκάζοντάς την να πάρει διαζύγιο, για να πετύχει «ολοκληρωτικό τσάκισμα του ηθικού του λαού».

Μου είπε ότι στα βορειοκορεάτικα στρατόπεδα συγκέντρωσης αφήνουν τους φυλακισμένους να πεθάνουν από την πείνα, το κρύο, τις ασθένειες και την κακομεταχείριση, αφού τους έχουν να δουλεύουν σε λατομεία και ορυχεία από τις 5 το πρωί, μέχρι τη νύχτα, δίνοντάς τους για φαγητό, μια χούφτα αραβόσιτο. «Αν εγώ επιβίωσα ως μικρό παιδί στο Yodok», μου είπε, «είναι γιατί έτρωγα όποιο ζώο εκινείτο, περιλαμβανομένων σκουληκιών, κατσαρίδων, αλλά κυρίως ποντικών»...