Το αναφέρω και στο ρεπορτάζ, ότι ιδιαίτερη εντύπωση ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες του γεύματος που ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου Κωνσταντίνος Χριστοφίδης παρέθεσε το περασμένο Σάββατο σε φοιτητές, παιδιά εγκλωβισμένων από την κατεχόμενη Καρπασία, προκάλεσαν οι αναφορές του Ανδρέα Χάρπα, από την Αγία Τριάδα Γιαλούσας, δευτεροετούς φοιτητή, δεινού γνώστη της τουρκικής γλώσσας.

«Από τα πέντε μου χρόνια», μας είπε ο Ανδρέας, «έμαθα τουρκικά, γιατί στο χωριό μου, όπου τώρα διαμένουν μερικές δεκάδες Ελληνοκύπριοι, κυρίως ηλικιωμένοι, δεν υπήρχαν άλλοι Ελληνοκύπριοι συνομήλικοί μας, ήμουν μόνο εγώ και ο αδελφός μου ο Γιάννης. Πήγα δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο στο Ριζοκάρπασο, αλλά τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα παίζαμε και κάναμε παρέα με τα τουρκόπαιδα της γειτονιάς μου, αφού η Αγία Τριάδα εποικίσθηκε από Τούρκους Λαζούς, της περιοχής του Πόντου».

Ο Ανδρέας Χάρπα μάς είπε ότι, μετά τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, σκέφτεται να συνεχίσει στην Αγγλία, ενώ προσανατολίζεται να εργαστεί ως μεταφραστής ή διερμηνέας, στις ελεύθερες περιοχές, όπου όπως είπε, θέλει να κτίσει τη ζωή του.

Στο γεύμα του Σαββάτου έλειπαν οι επτά από τους δώδεκα φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου, που κατάγονται από την κατεχόμενη Καρπασία, ανάμεσά τους ο Δημήτρης Κοτσιεκκάς και η αδελφή του Λουκία Κοτσιεκκά. Τη Λουκία, τη γνώρισα στο σπίτι της στο Ριζοκάρπασο, πριν από τρία χρόνια, όταν φοιτούσε στη Β’ τάξη του λυκείου, στο χωριό της. Ζούσε εκεί με τους γονείς της Ανδρέα και Μαρούλα, τον μικρότερο, τότε 10χρονο αδελφό της Παναγιώτη και τον μεγαλύτερο, τότε 27χρονο αδελφό της Λευτέρη, που εργάζεται στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα.

Η Μαρούλα Κοτσιεκκά ήταν 12 χρονών το 1974 και μου είπε ότι έμαθε άπταιστα τουρκικά, από τα συνομήλικά της γειτονόπουλα, παιδιά εποίκων. Η οικογένεια αναγκάστηκε να μοιραστεί στα δύο και να ζήσει χωριστά, για δέκα ολόκληρα χρόνια (όπως όλες σχεδόν οι οικογένειες εγκλωβισμένων), όταν τα παιδιά ήταν μικρά και έπρεπε να φοιτήσουν σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης, πριν λειτουργήσει το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου.

Η μητέρα και τα έξι παιδιά της (ο Παναγιώτης γεννήθηκε μετά), εγκαταστάθηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό Κοφίνου, ενώ ο άντρας της έμεινε με την ηλικιωμένη μητέρα του, στο σπίτι τους στο Ριζοκάρπασο, για να μην αφήσει την περιουσία του να πέσει στα χέρια των Τούρκων. Η οικογένεια Κοτσιεκκά επανενώθηκε το 2005, όταν λειτούργησε το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου, οπότε η Μαρούλα με τα παιδιά επέστρεψαν στο χωριό.

Είχα ρωτήσει την τότε 16χρονη Λουκία, αν ήθελε να μείνει στο Ριζοκάρπασο. «Σίγουρα θέλω να σπουδάσω», μου είχε πει. «Αν υπάρχουν κατάλληλες συνθήκες, μπορεί και να επιστρέψω εδώ. Αν όμως παραμείνουν έτσι τα πράγματα… δεν έχουμε μέλλον στο Ριζοκάρπασο, δυστυχώς… Δεν έχω γειτόνισσες χριστιανές, όλες είναι Τουρκάλες. Ξέρω τουρκικά, προσπάθησα και τα έμαθα μέσα στα τελευταία έξι χρόνια. Και εκείνοι ξέρουν τη δική μας γλώσσα, μέσα από την καθημερινή επαφή τους μ' εμάς».

Τουρκολογία σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και η Λουκία Κοτσιεκκά και ο Ανδρέας Χάρπα και άλλα παιδιά μιας νέας γενιάς Ελληνόπουλων, που αναδύονται σεμνά, μετρημένα και ώριμα, ατσαλωμένα μέσα στην τουρκοκρατία, φιλοδοξώντας να παίξουν σημαντικό ρόλο στην Κύπρο μας τού αύριο...