Ήρθε στο γραφείο μου ο Ιμπραχίμ Αζίζ, πρώην στέλεχος του ΑΚΕΛ, από την Ποταμιά, και μου ενεχείρισε την απάντησή του, στη βάναυση πολιτική επίθεση που δέχτηκε από το νυν στέλεχος του ΑΚΕΛ Στέφανο Στεφάνου, στη διάρκεια της πρόσφατης εκδήλωσης στη Λευκωσία, στη μνήμη των Τουρκοκύπριων δημοσιογράφων και δικηγόρων Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν, ιδρυτών της εφημερίδας «Cumhuriyet» (Δημοκρατία), δολοφονημένων στις 24 Απριλίου 1962, από Τουρκοκύπριους εθνικιστές, για τη δράση τους υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γράφει ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος: «Ο Στέφανος Στεφάνου, μέλος του Π.Γ. του ΑΚΕΛ, χαρακτήρισε “εμμονικές και ψυχωτικές απόψεις” την αναφορά μου ότι το ΑΚΕΛ, με την ενωτική γραμμή του, ευθύνεται για τον χαμό του αείμνηστου Ντερβίς Αλί Καβάζογλου. Η επαναστροφή του ΑΚΕΛ στην πολιτική γραμμή της Ένωσης, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, και πιο συγκεκριμένα μετά το 1963 και την «τουρκική ανταρσία» (αφού και το ΑΚΕΛ είχε ταυτιστεί, στον χαρακτηρισμό αυτό, μαζί με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στον τόπο), οδήγησε στην απομόνωση του Καβάζογλου από την κοινότητά του (παρά την προσπάθειά του ν’ αναπτύξει επαφές με τους Τουρκοκύπριους μέλη του ΑΚΕΛ από την Ποταμιά και το Δάλι, που είχαν εγκλωβιστεί στο γκέτο της Λουρουτζίνας), αλλά ταυτόχρονα και από την κομματική ελίτ, κυρίως από τα στελέχη της Επαγρύπνησης του κόμματος, που ήταν υπεύθυνοι για την ασφάλεια και προστασία του. Είχε προηγηθεί η δολοφονία των φίλων, συνεργατών και συναγωνιστών του, Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν.

»Να αναφέρω ότι το 1958, ήταν μια προηγούμενη σημαδιακή ημερομηνία εγκατάλειψης της τουρκοκυπριακής κοινότητας από το ΑΚΕΛ, όταν η TMT εξέδωσε ανακοίνωση για διακοπή των σχέσεων των Τουρκοκυπρίων με τους Ελληνοκύπριους, με δολοφονικές επιθέσεις κατά των Τουρκοκύπριων ακελικών στελεχών. Το ΑΚΕΛ δηλώνοντας τότε αδυναμία να υπερασπιστεί τα ενεργά μέλη του γύρω από τον Καβάζογλου, αποφάσισε να τους στείλει στο εξωτερικό (Λονδίνο) και κάλεσε περίπου 3 χιλιάδες Τουρκοκύπριους μέλη της ΠΕΟ, να πάνε στα σπίτια τους.

Με αυτό τον τρόπο, το κόμμα στην ουσία εγκατέλειψε την τουρκοκυπριακή κοινότητα, που έπαψε να πιστεύει πια, ότι το ΑΚΕΛ ήταν το ένα και μοναδικό προοδευτικό, μαρξιστικό κόμμα όλων των Κυπρίων. Αργότερα, το 1963, το ΑΚΕΛ χαρακτήρισε “στασιαστές” ολόκληρη την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ο Καβάζογλου, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Κύπρο, δηλώνοντας ότι “δεν είναι μετανάστης, είναι αγωνιστής”, συνέχισε τον αγώνα του, μέχρι το 1965, που δολοφονήθηκε με τον Κώστα Μισιαούλη στη γνωστή ενέδρα.

»Σύμφωνα με μαρτυρίες των παλαιών στελεχών και φίλων του στο ΑΚΕΛ της περιόδου εκείνης, τα στελέχη της Επαγρύπνησης μεθόδευαν την αποβολή του από το κόμμα, λόγω του ότι είχε διαφωνήσει με την πολιτική γραμμή της Ένωσης - μάλιστα ο Γιάννης Κατσουρίδης, του Γραφείου Επαγρύπνησης, χαρακτήρισε υβριστικά τον Καβάζογλου ενώπιόν μου ως “ξεροτζιέφαλο”, γεγονός που οδήγησε στη δική μου δυσμένεια, απομάκρυνση και αποβολή μου από το κόμμα.

»Καλώ λοιπόν τον Στέφανο Στεφάνου, που δεν έχει (!) εμμονικές και ψυχωτικές απόψεις, να συνεργήσει, ώστε ν’ ανοίξει ο φάκελος και να φανεί η αλήθεια της θυσίας του Ντερβίς Αλί Καβάζογλου»…