Για «παραχάραξη της Ιστορίας και προσπάθεια μετάλλαξης τής 9ης του Μάη από Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, σε δήθεν “Μέρα της Ευρώπης (Ε.Ε.)”», κάνει λόγο σε επετειακή δήλωση το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης. Η οργάνωση μαριονέτα του ΑΚΕΛ ενώνει έτσι τη φωνή της με τη φωνή δεκάδων κομμουνιστικών κομμάτων, σύμφωνα με την οποία, «η απελευθέρωση του Βερολίνου από τον σοβιετικό στρατό τον Μάη του 1945 σηματοδοτεί τη νίκη των λαών και την ήττα του φασισμού-ναζισμού, της πιο βίαιης μορφής ταξικής κυριαρχίας που γέννησε ο καπιταλισμός».

Βεβαίως, ούτε το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης ούτε το ΑΚΕΛ διευκρινίζουν ότι «η ήττα του φασισμού-ναζισμού, της πιο βίαιης μορφής ταξικής κυριαρχίας που γέννησε ο καπιταλισμός», επήλθε μετά που ο Χίτλερ επιτέθηκε αιφνιδιαστικά το καλοκαίρι του 1941, στη σύμμαχό του Σοβιετική Ένωση…

Οι παπαγάλοι της σοβιετικής προπαγάνδας δεν διευκρινίζουν ότι ο Σοβιετικός δικτάτορας, Ιωσήφ Στάλιν, αντιμετώπιζε τον φασισμό και τον πόλεμο, όχι ως θέμα απελευθέρωσης των λαών, αλλά ως ζήτημα σοβιετικών συμφερόντων και ότι μπήκε αναγκαστικά στον πόλεμο, μετά την επίθεση του Χίτλερ και τη μονομερή διάλυση του συμφώνου μη επίθεσης, που υπέγραψαν τον Αύγουστο 1939 στη Μόσχα, η ναζιστική Γερμανία και η σταλινική Σοβιετική Ένωση.

Οι προπαγανδιστές δεν διευκρινίζουν, επίσης, ότι στους 17 μήνες της συμμαχίας των φασιστικών καθεστώτων της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανίας, μοίρασαν μεταξύ τους και κατασπάραξαν την Πολωνία, όπως προνοούσε η συμφωνία τους, ενώ η ΕΣΣΔ προμήθευσε τη Γερμανία με 865.000 τόνους πετρέλαιο, 648.000 τόνους ξυλεία, 14.000 τόνους χαλκό και 1,5 εκατομμύριο τόνους σιτηρά. Υπήρξε πολύτιμη η σοβιετική βοήθεια, για τον Χίτλερ, τόσο για τον πόλεμο που διεξήγαγε τότε, εναντίον της Αγγλίας και της Γαλλίας, όσο και για τον πόλεμο που θα εξαπέλυε εναντίον της ίδιας της Ρωσίας, το 1941…

Βέβαια, οι απολογητές του σταλινισμού ισχυρίζονται ότι το γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο ήταν ένας «υποχρεωτικός ελιγμός» του Στάλιν, ώστε να προετοιμαστεί για τον πόλεμο εναντίον του Χίτλερ. Όμως, στην πραγματικότητα, οι Σοβιετικοί επιδίωξαν τη συμμαχία με τους ναζιστές, για να επιβάλουν την ιμπεριαλιστική επέκτασή τους στην Ανατολική Ευρώπη, πράγμα που κατάφεραν...

Ακόμα, οι προπαγανδιστές δεν διευκρινίζουν ότι, σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, και ενώ οι Σοβιετικοί στρατιώτες έδιναν τη ζωή τους για την εκδίωξη των Γερμανών εισβολέων, στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης συνεχίζονταν αμείωτα τα ιστορικά τεκμηριωμένα εγκλήματα του σταλινικού καθεστώτος σε βάρος των λαών της ΕΣΣΔ, που άφησαν τη Ρωσία με ένα τεράστιο, ανεπούλωτο ακόμα, τραύμα. Εκατομμύρια άνθρωποι, στους οποίους περιλαμβάνονται διαφωνούντες πολιτικοί κρατούμενοι, αγρότες «εχθροί του λαού», σκλάβοι στρατοπέδων εργασίας και μέλη εθνικών μειονοτήτων (ανάμεσά τους και χιλιάδες Έλληνες Πόντιοι), δολοφονήθηκαν από εκτελεστικά αποσπάσματα, ξεριζώθηκαν και απελάθηκαν σε άγριες, ακατοίκητες περιοχές της ΕΣΣΔ, εξοντώθηκαν σωματικά και ψυχικά στο γκουλάγκ, εξορίστηκαν σε «ειδικές εγκαταστάσεις», απ' όπου δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους.

Επιπρόσθετα στα εκατομμύρια ατόμων που πέθαναν ή μετατράπηκαν σε σκλάβους από το καθεστώς, υπάρχουν άλλα τόσα εκατομμύρια συγγενείς των θυμάτων, που οι ζωές τους ρημάχτηκαν, λόγω της θυματοποίησης των αγαπημένων τους, με τεράστιες κοινωνικές επιπτώσεις, ορατές μέχρι σήμερα στη Ρωσία.

Η μοναδική διαφορά μεταξύ της χιτλερικής και της σταλινικής γενοκτονίας, είναι ότι, σε αντίθεση με την πρώτη, η δεύτερη έμεινε για πάντα αδίκαστη κι ατιμώρητη και είναι καλά να το υπενθυμίζουμε, μια επετειακή μέρα σαν τη σημερινή.