Μέσα στην ίδια μέρα ήρθαν στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο δύο μηνύματα, με σχόλια το ίδιο θετικά για γραφόμενά μου, από δύο επιστολογράφους ενταγμένους πολιτικά σε δύο εχθρικούς μεταξύ τους πολιτικούς χώρους - από μια διεθνίστρια καθηγήτρια Μέσης Παιδείας, και από ένα νεαρό αυτοαποκαλούμενο εθνικιστή. Το μόνο κοινό που έχουν μεταξύ τους είναι τα αρχικά των ονομάτων τους. Και η ταύτισή τους, σε ένα βαθμό, με το πνεύμα της στήλης.

Μου έγραψε, μεταξύ άλλων, τα εξής η κυρία Α.Κ: «Αγαπητέ Μάριε Δημητρίου, σε χαιρετώ και σ’ ευχαριστώ, γιατί παρουσίασες την πρόσφατη συγκλονιστική δικοινοτική εκδήλωση, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ανθρώπους που είπαμε ότι "ζουν στην άγνοια και την εσκεμμένη αδιαφορία", να συνειδητοποιήσουν ότι το μόνο στοιχείο που θα οδηγήσει (αν ποτέ οδηγήσει) στη μόνιμη και ειρηνική επανένωση της πατρίδας μας, είναι ο ανείπωτος κοινός πόνος όλων των κατοίκων της, που αναζητούν μέσα από τα χώματά της, ένα κομμάτι από τον δικό τους αγαπημένο άνθρωπο.

»Ο λόγος που ενθουσιάστηκα με την παρουσία σου στην εκδήλωση, είναι γιατί (είμαι σίγουρη το ξέρεις), πολύ λίγες δικοινοτικές δραστηριότητες καλύπτονται δημοσιογραφικά στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει στην άλλη πλευρά».

Μου έγραψε, μεταξύ άλλων, τα εξής ο νεαρός Α.Κ: «Αγαπητέ Μάριε Δημητρίου, κατ’ αρχάς να σας συγχαρώ γιατί σας θεωρώ από τους καλύτερους δημοσιογράφους και από τους πιο αντικειμενικούς. Είστε ο μόνος που προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια στους λεγόμενους “κομμουνιστές”, μέσα από πολλά στοιχεία. Αλλά όπως ξέρετε, άδικος ο κόπος σας. Βλέπετε, από μικρά παιδιά, τους μαθαίνουν ότι οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδέλφια τους και οι Ελλαδίτες είναι εχθροί τους, λόγω του πραξικοπήματος».

Σκέφτηκα την παραδοξότητα του γεγονότος. Σκέφτηκα τη δική μου παραδοξότητα. Σκέφτηκα, τι να συμβαίνει άραγε με μένα; Πώς γίνεται να είμαι συμπαθής, ταυτόχρονα, σε δύο ανθρώπους τοποθετημένους σε δύο τόσο μακρινά, μεταξύ τους, σημεία του πολιτικού φάσματος; Σε μιαν ακτιβίστρια και θερμή υπέρμαχο της επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκυπρίους και σε έναν δηλωμένο και αμετανόητο αντιτούρκο;
Έκανα μια νοητή επίσκεψη μπροστά στον καθρέφτη μου για να… ψαχτώ. Για να βεβαιωθώ ότι δεν έχω καμιά… ουρά, καμιά τερατώδη παραμόρφωση, κανένα χαρακτηριστικό πέρα από τ’ ανθρώπινα. Δεν βρήκα τίποτα απ’ αυτά.

Έκανα μια νοητή επίσκεψη στη στήλη και βρήκα πολλές έντονες συζητήσεις με αναγνώστες που διαφωνούν με αρκετές απόψεις μου.
Μάλλον, η όποια αποδοχή της δημοσιογραφικής μου συμπεριφοράς δεν έχει να κάνει με οποιαδήποτε δική μου επιδίωξη να τα έχω καλά με όλους, για χάρη της δημοτικότητας.
Έχει να κάνει πιθανόν με το ότι η στήλη δεν εξαφανίζει τις απόψεις με τις οποίες διαφωνεί. Δεν τις κρύβει. Δεν τις δυσφημεί. Δεν τις γελοιοποιεί. Δεν τις λοιδορεί και δεν τις μαυροπινακίζει.

Αντίθετα, συχνά συμμερίζεται τις ιδέες του ενός, αλλά ταυτόχρονα με αυτές, φιλοξενεί και προβάλλει τις ιδέες του άλλου. Γιατί στην πραγματικότητα σέβεται το ίδιο και τους δύο. Και έτσι ιδωμένα τα πράγματα, έχουν τη λογική τους.

Χειροπιαστή λογική. Σαν τα δύο αντικρουόμενα μεταξύ τους, αλλά διαφανή μηνύματα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο.