Το κυπριακό σχολικό σύστημα και οι καθηγητές αδιαφορούν για τα παιδιά και τα δικαιώματά τους, είπε ένας τελειόφοιτος μαθητής του Λυκείου Κύκκου Β΄, μιλώντας προχθές στο βιωματικό εργαστήρι με θέμα «Τα παιδιά μιλούν για τη βία», στο Γραφείο της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Λήδας Κουρσουμπά και, όπως τόνισε, αυτό ήταν το κίνητρό του για να ζητήσει να γίνει μέλος της Ομάδας Εφήβων Συμβούλων της Επιτρόπου - για να μπορέσει να βοηθήσει, ώστε ν’ αλλάξει αυτή η θλιβερή κατάσταση. Πήρε τον λόγο στη συνέχεια μια μαθήτρια της δευτέρας τάξης του Λυκείου Αραδίππου και μίλησε για τις κοινωνικές διακρίσεις που επιβάλλουν κάποιοι καθηγητές σε βάρος μαθητών, σε σχέση με τη σχολική τους επίδοση. Έφερε ως παράδειγμα «τη βαθμολόγηση με 17, μιας άριστης μαθήτριας, που έπρεπε τουλάχιστον να πάρει 19, μόνο και μόνο, γιατί δεν είναι κόρη γιατρού ή δικηγόρου», όπως το διατύπωσε.

Σκέφτηκα ότι δύο χρόνια μετά την αφυπηρέτηση του ανώτερου εκπαιδευτικού ψυχολόγου Δρα Μιχάλη Παπαδόπουλου, εμπνευστή και Επιστημονικού Συντονιστή του Κυπριακού Παρατηρητηρίου για τη Βία στο Σχολείο, χάθηκε από την εκπαίδευση αυτό το ευγενικό και φιλόδοξο όραμα για ένα δημοκρατικό σχολείο, που αντιπαλεύει έμπρακτα τη βία, την αποτυχία και την αποξένωση των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον.

Όπως μου είχε πει τότε ο Δρ Μιχάλης Παπαδόπουλος, «η όλη εργασία του Κυπριακού Παρατηρητηρίου για τη Βία στο Σχολείο θα βασίζεται στην επιστημονική έρευνα, την τοπική και διεθνή βιβλιογραφία και αναμένεται να συμβάλει στην προώθηση ενός νηφάλιου κοινωνικού διαλόγου βασισμένου σε αντικειμενικά γεγονότα και δεδομένα και απαλλαγμένου από ιδεολογήματα, αφορισμούς και υπερβολές, είτε προς την κατεύθυνση της εντυπωσιοθηρικής μεγέθυνσης του προβλήματος της βίας στο σχολείο, είτε αντιθέτως προς την εφησυχαστική αποσιώπηση και άρνησή του. Θα παρέχει τα αντικειμενικά στοιχεία και δεδομένα που θα διευκολύνουν τους αποφασίζοντες στο υπουργείο Παιδείας, να κατευθύνουν τις πολιτικές τους».

Αφυπηρέτησε ο Μιχάλης το 2013, ενέσκηψε στο μεταξύ και η οικονομική καταστροφή και όλα τα όμορφα όνειρα για ένα σχολείο με ανθρωπιστική παιδεία, έσβησαν μέσα στην ανασφάλεια, τον φόβο και την εσωστρέφεια πολλών εκπαιδευτικών, που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν (όπως όλοι οι εργαζόμενοι) και όχι να γίνουν καλύτεροι δάσκαλοι.

Το Κυπριακό Παρατηρητήριο για τη Βία στο Σχολείο είχε υιοθετήσει τις ιδέες δύο πανεπιστημιακών καθηγητών, του Ισραηλινού Rami Benbenishtry και του Αμερικανού Ron Astor, για ένα σχολικό κλίμα που καλλιεργεί συναισθηματικές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές αξίες, πέρα από τους συμβατικούς, ακαδημαϊκούς στόχους για καλούς βαθμούς και υψηλές επιδόσεις. Είχαν προχωρήσει σε επιστημονικές μελέτες που κατέδειξαν ότι ένα καλό σχολικό κλίμα, είναι απαραίτητο -αν και όχι αρκετό από μόνο του- για μια συνεχή σχολική πρόοδο.

Διαπίστωσαν ότι ένα τέτοιο κλίμα, συνεργασίας και κατανόησης, κυρίως μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, ασκεί θετική επίδραση στην ευεξία των μαθητών και μειώνει τα συναισθηματικά προβλήματα και την παραβατική συμπεριφορά στα σχολεία. Επιπλέον, περιλαμβάνει τον σεβασμό, την προσοχή και τις αμοιβαίες ευθύνες όσον αφορά τις σχέσεις των μαθητών μεταξύ τους και των μαθητών με τους καθηγητές, με συνέπεια τη σημαντική ανάπτυξη της σχολικής επιτυχίας.