Δεν θα μπορούσα να μη δώσω συνέχεια στην αξιομνημόνευτη ομιλία της Δρος Χριστίνας Wieland, Ελληνοκύπριας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπεύτριας στην Αγγλία, που περίγραψε το φαινόμενο του «εσωτερικού φασισμού», στην επιστημονική ημερίδα του Παγκύπριου Συνδέσμου Ψυχοθεραπευτών, το περασμένο Σάββατο (4 Απριλίου 2015), στο Σπίτι της Συνεργασίας στη Λευκωσία, με θέμα «Συμφωνία με τον Διάβολο: Η Φασιστική Νοητική Κατάσταση».

Επεσήμανε ότι «από αυτό τον ανόσιο γάμο με τον Διάβολο, ένα είδος τέρας Φρανκενστάιν γεννιέται - ένα μοναχικό και καταστροφικό ανδροειδές, όπως ήταν ο Χίτλερ».
Πρόσθεσε ότι «η έλλειψη εσωτερικού κόσμου και το κενό στον Χίτλερ σχολιάστηκαν από πολλούς συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων του Ian Kershaw, που αναφέρεται σε αυτόν ως “μη-πρόσωπο”, του Sebastian Haffner που τον βλέπει ως ένα άδειο άτομο και του ψυχαναλυτή Walter Langer, που περιγράφει τον εσωτερικό κόσμο του Χίτλερ ως κενό που γέμισε με τη Γερμανία, καθώς δεν ένιωθε αγάπη για κανέναν και δεν είχε ούτε φίλους, ούτε οικογένεια».

Σύμφωνα με την κυρία Wieland, «η επιθυμία να καταστραφεί όλος ο κόσμος και να ανοικοδομηθεί από το μηδέν, είναι σίγουρα μέρος της φασιστικής φιλοδοξίας. Αυτό το μεγαλειώδες σχέδιο για την ανοικοδόμηση του κόσμου (ή της Γερμανίας) από το μηδέν, απεικονίζεται πολύ καλά στα σχέδια μεγαλομανίας του Χίτλερ, να σχεδιάσει/ οικοδομήσει εκ νέου το Βερολίνο, ως μια “πόλη μοντέλο”».

Σημειώνοντας ότι «ο Χίτλερ δεν ήταν ο τύπος του σκληρού αρσενικού», η ομιλήτρια παρέπεμψε στο θέμα της γυναικείας ταυτότητας και στην αναφορά του Langer, «στην υπερβολική υποχωρητικότητα του Χίτλερ στους ανωτέρους του στον στρατό, στον επίμονο φόβο του καρκίνου (ασθένεια από την οποία η μητέρα του είχε πεθάνει), στην εμμονή του με την καθαριότητα, που ήταν χαρακτηριστικό της μητέρας του».
Εξέφρασε δε την πεποίθηση ότι «περιγράφοντας το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των Εβραίων και των Γερμανών, ο Χίτλερ περιγράφει ουσιαστικά ένα άλλο αγεφύρωτο χάσμα - αυτό μεταξύ άνδρα και γυναίκας.

Αυτό το χάσμα κάνει τη δική του επιθυμία, να είναι ένα με τη μητέρα του, παράλογη και απεχθή αιτία μόλυνσης: εάν επρόκειτο να γίνει στ’ αλήθεια, θα μόλυνε τον δικό του ανδρισμό. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο γνωστός φόβος που είχε ο Χίτλερ για την κανονική σεξουαλικότητα, έχει τις ρίζες του σε αυτόν τον συγκεκριμένο φόβο, ότι με το να “ζευγαρώνεις/ να έχεις σύντροφο” μια γυναίκα είναι σαν να μολύνεσαι - και στην δική μου επιχειρηματολογία, λέω να γίνει θηλυκό».

Καταλήγει ως εξής στην τοποθέτησή της η Δρ Χριστίνα Wieland: «Ο Χίτλερ αποστρέφεται την ανάμειξη του αίματος, καθώς αυτό του θυμίζει τον μισητό πατέρα και το μισητό γονικό παραγωγικό ζευγάρι, πράγμα που εμποδίζει την ένωσή του με τη μητέρα. Θεωρώ ότι για τον Χίτλερ αυτό το μίσος παρέμεινε αμετάβλητο και συμπεριλήφθηκε στην ιδεολογία του, ως ένας παρανοϊκός φόβος του ξένου αίματος. Έχει γίνει επίσης ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της ιδεολογίας του, καθώς ο ίδιος υποστήριξε τον έλεγχο της σεξουαλικότητας και του ζευγαριού από το κράτος.

»Ο κενός εσωτερικός κόσμος του Χίτλερ είναι διάσπαρτος με τα νεκρά αντικείμενα, που αποτελούν τα αντικείμενα του δικού του κόσμου. Η αναπαραγωγή αυτού του νεκρού εσωτερικού κόσμου είναι τελικά αυτό που πρεσβεύει ο φασισμός».