Η Mona Sewilam, παρουσιάστρια ειδήσεων, ρεπόρτερ και παραγωγός σημαντικών εκπομπών στην αιγυπτιακή κρατική τηλεόραση (Nile TV International), ήταν η μοναδική δημοσιογράφος, από τους δεκάδες που συναντηθήκαμε την περασμένη Τετάρτη στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, που δεν είναι, τυπικά, Ευρωπαία. Είναι όμως ουσιαστικά Ευρωπαία, αυτή η δυναμική και παθιασμένη με τη δημοσιογραφία Αιγυπτία, μητέρα δύο έφηβων κοριτσιών - μια γυναίκα εντυπωσιακή μέσα-έξω, που για πολλά τώρα χρόνια αγωνίζεται για τις δημοκρατικές αξίες και για τη γυναικεία χειραφέτηση στην παραδοσιακή, αντροκρατούμενη, μουσουλμανική κοινωνία της πατρίδας της, όπου οι γυναίκες στη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού θεωρούνται «περιουσιακό στοιχείο» των αντρών και τίποτε περισσότερο.

Ήρθε στο Ευρωκοινοβούλιο και μίλησε στο σεμινάριο για δημοσιογράφους με τίτλο «Ενδυναμώνοντας τις γυναίκες και τα κορίτσια μέσω της εκπαίδευσης», για το συγκλονιστικό θέμα του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αυτού του βάρβαρου, παραδοσιακού και θρησκευτικού εθίμου σε βάρος της γυναικείας σεξουαλικότητας και υγείας, που εξακολουθεί να συμβαίνει στην Αίγυπτο ακόμα και σήμερα - όπως και σε πολλές άλλες χώρες στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, αλλά και στην Ευρώπη, ανάμεσα σε μεταναστευτικές κοινότητες που προέρχονται από τις χώρες αυτές.

Η Mona Sewilam μίλησε για την κλειτοριδεκτομή μέσα και από την προσωπική, αλλά και την επαγγελματική της εμπειρία, σαν μια τεράστια πληγή που μολύνει και καταστρέφει την ψυχική και σωματική ακεραιότητα εκατομμυρίων κοριτσιών και γυναικών, συνήθως με απόφαση των γονιών ή στενών συγγενών τους, στο όνομα ενός αρρωστημένου οικογενειακού καθωσπρεπισμού.

Είπε ότι το 1993, ενώ εργαζόταν σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι στην Αίγυπτο, έδωσε παραίτηση κι έφυγε, μετά που οι εργοδότες της τής επέβαλαν λογοκρισία και αρνήθηκαν να μεταδώσουν ρεπορτάζ που έκανε η Mona εναντίον της κλειτοριδεκτομής. Είπε ότι σήμερα τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα στην πατρίδα της, καθώς τα ποσοστά κοριτσιών θυμάτων μειώνονται, αλλά η εγκληματική πρακτική συνεχίζεται σε όλη τη χώρα.

Ανέφερε ότι οι δύο κόρες της, αλλά και η ίδια, δεν υπέστησαν κλειτοριδεκτομή, υπέστη όμως η μητέρα της, στην ηλικία των 5 χρονών, όπως και η μητέρα της μητέρας της, που της την επέβαλε. Ανέφερε ότι θεωρούσαν ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα γινόταν αποδεκτή στην κοινωνία η οικογένειά τους, παρόλο που και οι δύο ήταν μορφωμένες γυναίκες και η οικογένειά τους ήταν αρκετά προχωρημένη για την εποχή εκείνη.

Διαβάζω ότι η κλειτοριδεκτομή επιβάλλεται σε μικρά κορίτσια και σε έφηβες, με τρεις τρόπους: Με το κόψιμο της άκρης ή και όλης της κλειτορίδας, με ένα ξυράφι. Ή με την ολική αφαίρεση της κλειτορίδας και μαζί με αυτήν, των εσωτερικών χειλέων του αιδοίου. Ή με την αποκοπή ολόκληρης της κλειτορίδας, των εσωτερικών και εξωτερικών χειλέων, και στη συνέχεια, τη συρραφή της εισόδου του κόλπου, αφού προηγουμένως «ξυστεί» εσωτερικά, ώστε να κολλήσει με την επούλωση του τραύματος.

Αλλά αυτό που πρέπει να επουλωθεί πρωταρχικά, είναι ό,τι προκαλεί το τραύμα - το μίσος του άντρα για τη γυναίκα.