Στο μικροσκόπιο της Βουλής, η ποινικοποίηση του stalking - της παρενοχλητικής παρακολούθησης, με θύματα κυρίως γυναίκες και με δράστες τους πρώην συζύγους ή συντρόφους τους. Η συζήτηση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μού θύμισε την υπόθεση του νεαρού που πήγε σε πρατήριο βενζίνης, γέμισε με πετρέλαιο ένα δοχείο καυσίμων και έκαψε το αυτοκίνητο της κοπέλας που ήταν σταθμευμένο στο γκαράζ του σπιτιού της.

Το θύμα ανέφερε το όνομά του από την πρώτη στιγμή, αφού είχαν χωρίσει πρόσφατα και εκείνος την παρακολουθούσε και την παρενοχλούσε συνεχώς, ενώ παραδέχτηκε στην Αστυνομία ότι ήταν ο δράστης του εμπρησμού.

«Η αιτία των εμμονών του κατηγορουμένου ήταν η αποτυχημένη σχέση με την κοπέλα που είχε τελειώσει και δεν είχε κατορθώσει να συμβιβαστεί με την ιδέα της απόρριψης», ανέφερε στην απόφασή της η δικαστής που τον έστειλε στη φυλακή. Είπε και κάτι άλλο σημαντικό η δικαστής: «Η συμπεριφορά του κατηγορουμένου ήταν αψυχολόγητη, όποια και να ήταν η συναισθηματική φόρτιση και ο κλονισμός που ένιωθε. Πράγματι παρουσιάζει αυτοκαταστροφική και επικίνδυνη συμπεριφορά, η οποία δύναται να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Ο κατηγορούμενος είχε επίγνωση των πράξεών του και διέπραξε το έγκλημα σκόπιμα, για να κάνει κακό στην παραπονούμενη, αναλογιζόμενος ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να αποκαταστήσει τον χαμένο ανδρισμό του εξαιτίας της απόρριψης».

Toν χαμένο ανδρισμό του εξαιτίας της απόρριψης; Έτσι ακριβώς! Και πώς μπορούσε να ήταν αλλιώς; «Στην κυπριακή κοινωνία αρχίσαμε εδώ και πολύ καιρό να μην ανεχόμαστε το “όχι” σαν απάντηση σε διάφορα προσωπικά θέματα», μου είπε ο φίλος μου ψυχολόγος, όταν του ζήτησα μια πιο… επαγγελματική άποψη.

Σκέφτηκα ότι η οξεία παρόρμηση που έσπρωξε τον δράστη στον εμπρησμό και στις ιδέες θανάτου, είναι το τίμημα της ανασφάλειας του έρωτα και κάθε ανασφάλειας, που δεν αντέχει με τίποτε το «όχι» και που κάθε «όχι», το θεωρεί σαν ένα βίαιο ευνουχισμό.

Ένα μπιτόνι με πετρέλαιο ή ένα όπλο στο χέρι, εξισορροπεί το κομμένο όργανο στο μυαλό του. Είπε και κάτι άλλο ο ψυχολόγος:
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε οι άνθρωποι, είναι ότι πασχίζουμε στη ζωή μας να αγαπηθούμε. Σαφώς είναι πρόβλημα, γιατί δεν έχουμε αγαπηθεί σωστά από τους γονείς μας... Η ανθρωπότητα δεν άλλαξε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εγκληματούμε για τα ίδια πράγματα, σκοτωνόμαστε για τα ίδια πράγματα, παθιαζόμαστε για τα ίδια πράγματα…τίποτε ουσιαστικό δεν άλλαξε, γιατί κοιτάζουμε διαρκώς προς τα έξω, για να πάρουμε κάτι και να ικανοποιηθούμε, ενώ στην ουσία πρέπει να κοιτάξουμε προς τα μέσα. Προς τα μέσα γιατί δεν κοιτάζουμε; Δεν κοιτάζουμε προς τα μέσα, γιατί όταν μείνουμε με τον εαυτό μας, μας πιάνει πανικός… γιατί συναντούμε ένα κενό… το κενό της αγάπης από τη μάνα και τον πατέρα μας».