Δεν μασά τα λόγια της, προκειμένου να υπερασπιστεί ευάλωτους ανθρώπους με καταπατημένα στοιχειώδη δικαιώματά τους, η Ανδρούλα Χριστοφίδου Henriques. Η Πρόεδρος του Cyprus Stop Trafficking περιέγραψε σε επιστολή της προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εργασίας, τη θυματοποίηση των νεαρών Ινδών εργατών, που για μήνες ετύγχαναν μεταχείρισης σκλάβων από ασυνείδητους Κύπριους εργοδότες και αναγνωρίστηκαν από την Αστυνομία, ως θύματα εμπορίας. Και που στη συνέχεια θυματοποιήθηκαν ΚΑΙ από το κυπριακό κράτος, που αντί, ως κηδεμόνας τους, να τους στηρίξει, όπως είναι υποχρεωμένο από τον νόμο, τους έκλεισε την πόρτα.
«Τα μέλη της oργάνωσής μας», γράφει η κυρία Henriques, «είναι όλα εθελοντές. Κανένας από εμάς δεν έχει οποιοδήποτε προσωπικό όφελος. Η μόνη μας ικανοποίηση είναι να πιστεύουμε -ίσως να είναι και ψευδαίσθηση- ότι συμβάλλουμε στην καταπολέμηση αυτού του ειδεχθούς εγκλήματος, που λέγεται Εμπορία Ανθρώπων. Συνεργαζόμαστε με το Γραφείο Καταπολέμησης Εμπορίας Προσώπων της Αστυνομίας, με το Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως και με πολλούς λειτουργούς του Γραφείου Ευημερίας τόσο στην επαρχία Λευκωσίας, όσο και στην επαρχία Λάρνακας. Συχνά διερωτόμαστε εάν υπάρχει πραγματικά πολιτική θέληση να καταπολεμηθεί η εμπορία προσώπων.
Δεν θα έπρεπε τα θύματα να τυγχάνουν μιας καλύτερης μεταχείρισης; Όπως ξέρετε, η Κύπρος συνεχίζει και έχει πολύ κακό όνομα. Από το tier 2, έχουμε υποβιβαστεί στο tier 2 Watch List. Ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας, Πέτρος Κληρίδης, μας κατηγόρησε δημοσίως λέγοντας ότι, αν η Κύπρος έχει κακό όνομα, φταίμε εμείς που τα λέμε, αντί να τα σκεπάζουμε. Η οργάνωσή μας δεν έχει καμία διάθεση “να τα σκεπάζει”, αλλά προσπαθεί, όσο μπορεί, να εντοπίζει και να συμβάλλει στο να διορθώνονται τα κακώς έχοντα. Ίσως, για τον λόγο αυτό, να μην είμαστε σε όλους αρεστοί».
Στην επιστολή Henriques προς τον Γενικό Διευθυντή, κατατίθενται οι περιπτώσεις επτά Ινδών εργατών, που εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους από το κράτος, ψυχικά και σωματικά ράκη λόγω της εξαθλίωσης που είχαν βιώσει στις φάρμες των εργοδοτών τους, παρά το ότι η Αστυνομία τούς αναγνώρισε ως θύματα εργασιακού trafficking.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Sunil Kumar, που ήρθε στην Κύπρο το 2007, δούλεψε σαν σκυλί για σχεδόν 4 χρόνια στην κυπριακή φάρμα, πληρώθηκε μόνο τους μισθούς των 6 μηνών και τελικά τραυματίσθηκε στη δουλειά του και αναγκάστηκε να φύγει απλήρωτος, το 2011. Μετά από 2 χρόνια εξαθλίωσης, που ζούσε από τη φιλανθρωπία φίλων του, αποτάθηκε στην ΚΙΣΑ, που κατήγγειλε την υπόθεσή εκμετάλλευσής του στο Γραφείο της Αστυνομίας για Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων. Αφού αναγνωρίστηκε ως θύμα εμπορίας, ελάμβανε δημόσιο βοήθημα για ένα διάστημα, μέχρι που το Γραφείο Εργασίας τού βρήκε δουλειά σε άλλη φάρμα. Μόνο που εκεί δεν μπορούσε να εργαστεί, γιατί είχε σοβαρή και επώδυνη αλλεργία στη σκόνη και, παρά την προσκόμιση σχετικής ιατρικής βεβαίωσης, οι ΥΚΕ τού διέκοψαν το επίδομα και… τον ξέχασαν από τότε…
Αντιλαμβάνεστε, βεβαίως, ότι αυτό είναι ένα άλλο είδος, βαρύτερης αλλεργίας - στον πόνο του άλλου και ειδικά στον πόνο του ξένου.
