Στη φωτογραφία, πρόσφυγες και παιδιά προσφύγων από την κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια (που είναι ο τόπος όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα), σε μια από τις τελευταίες συναντήσεις τους, που αρχίζουν συνήθως με εκκλησιασμό τους στην εκκλησία Αγίων Πάντων Δερύνειας.
Τις μέρες αυτές, ο δήμαρχος Δερύνειας Άντρος Καραγιάννης και το δημοτικό του συμβούλιο ανέλαβαν μιαν αξιέπαινη πρωτοβουλία που, αν τελεσφορήσει, θα δώσει την ευκαιρία στους συγχωριανούς μου να λειτουργήσουν μετά από σαράντα χρόνια τη δική τους εγκαταλελειμμένη κι ερειπωμένη εκκλησία, των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, στην Κάτω Δερύνεια.
Μας πληροφόρησε ο Δήμος Δερύνειας ότι, με επιστολή του προς τον Αμερικανό Πρέσβη και τα Ηνωμένα Έθνη, εκφράζει την επιθυμία δημοτών του και μελών του δημοτικού συμβουλίου για προώθηση μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Σημειώνει ότι ήδη ο Δήμος Δερύνειας, σε συνεργασία με το UNDP μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος RENEWAL, προωθεί την επαναπροσέγγιση και τη νεανική επιχειρηματικότητα μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Όπως αναφέρεται στη σημαντική αυτή επιστολή, «ο κόσμος της Δερύνειας επιθυμεί την άμεση επίλυση του κυπριακού προβλήματος και, ως σημαντικό μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες, εισηγείται όπως παραχωρηθεί άδεια για λειτουργία της εκκλησίας του Αγίου Τιμοθέου και της Αγίας Μαύρας, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το διαχωριστικό συρματόπλεγμα της Δερύνειας, στην κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια.
Η απώλεια ολόκληρης της παραλιακής περιοχής της Δερύνειας, καθώς και οι στρατιωτικές ασκήσεις του τουρκικού στρατού στο πεδίο βολής Αγίου Μέμνονα κοντά στην κατεχόμενη παραλία της Δερύνειας, πιθανόν να προκαλούν περιβαλλοντικές καταστροφές. Γι’ αυτόν τον λόγο ο δήμαρχος Δερύνειας ζητά από τα Ηνωμένα Έθνη τη διευθέτηση επίσκεψης και επιθεώρησης της παραλίας, μαζί με ειδικούς, όπως και την παραχώρηση δικαιώματος πρόσβασης και χρήσης της μοναδικής παραλίας που διαθέτει η ακριτική και ημικατεχόμενη Δερύνεια».
Της επιστολής αυτής προηγήθηκε ανακοίνωση στις 29 Ιανουαρίου 2015, όπου ο Δήμος Δερύνειας «εκφράζει τη λύπη και τη δυσαρέσκειά του επειδή δεν έτυχε καμιάς ενημέρωσης από τα Ηνωμένα Έθνη, για τις στρατιωτικές δραστηριότητες του τουρκικού στρατού από τις 12 μέχρι τις 19 Ιανουαρίου 2015. Συγκεκριμένα, την Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου, ο τουρκικός στρατός εκτελούσε στρατιωτικές ασκήσεις βαρέων όπλων, πιθανόν Α-Τ (αντιαρματικά). Οι εκκωφαντικές εκρήξεις αναστάτωσαν τους δημότες της Δερύνειας και ιδιαίτερα τα παιδιά των νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων του Δήμου που γειτνιάζουν με τη νεκρή ζώνη.
Πέραν της αναστάτωσης και του αισθήματος ανασφάλειας που διακατέχει τους κατοίκους, εγείρεται επίσης σοβαρό περιβαλλοντικό ζήτημα. Ο χώρος του σκοπευτηρίου κοντά στο «Μοναστηράκι» και στην κατεχόμενη παραλία της Δερύνειας ενισχύεται συνεχώς με στοίβες από αμμόχωμα, το οποίο πιθανόν να αφαιρείται από τη γειτονική παραλία της Δερύνειας. Ο ακριτικός και ημικατεχόμενος Δήμος της Δερύνειας έχει χάσει το 75% της γης και ολόκληρη την παραλιακή του περιοχή μετά την τουρκική εισβολή».
Ελπίζω να έχει αποτέλεσμα αυτή η πολιτική δράση του Άντρου Καραγιάννη, που έτσι κι αλλιώς αποκαλύπτει την ευρύτητα των δυνατοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης στη ζωή μας - όταν βέβαια η τοπική αυτοδιοίκηση έχει οξυμμένη κοινωνική ευαισθησία και όραμα.
