Δεν πήγα χθες στην κηδεία του Γρηγόρη Ασσιώτη, του λεβεντάνθρωπου που πέθανε στα 81 του την περασμένη Παρασκευή, και που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους χοροδιδάσκαλους και χορευτές των παραδοσιακών μας χορών - που είναι στην πραγματικότητα ο πατέρας των κυπριακών παραδοσιακών χορών, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα. Διαβάζω όμως ότι η κηδεία του έγινε σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, όπως ο ίδιος την εξέφρασε δημόσια με μια συγκλονιστική επιστολή του προς όλες τις εφημερίδες τον Οκτώβρη 2012, με την ευκαιρία των γενεθλίων του και με την προαίσθηση ότι θα πέθαινε πολύ σύντομα.
Έγραφε στην επιστολή του:
«Είμαι 79 χρονών, γέννημα στις 4 Νοεμβρίου 1933. Αισθάνομαι ότι φέτος θα γιορτάσω τα τελευταία μου γενέθλια και προσκαλώ όλους τους συγγενείς και φίλους μου, αλλά και τους μαθητές μου να με επισκεφθούν στο σπίτι μου για να τους ξαναδώ και να με ξαναδούν. Τα τελευταία Χριστούγεννα είχα εγκεφαλικό επεισόδιο και παρέλυσα. Θέλω να πω στους επισκέπτες μου να μη φέρει κανένας τίποτε και θα κεράσω εγώ κούπες και ζιβανία.
Θέλω ακόμα να πω ότι κανόνισα, με τη διαχειριστική επιτροπή του συγκροτήματος του Πολιτιστικού Ομίλου Γρηγόρης Ασσιώτης, τον τρόπο που θέλω να με θάψουν. Έχω στο νεκροταφείο Στροβόλου αγοράσει έναν οικογενειακό τάφο που έθαψα τη γυναίκα μου Όλγα. Ο τάφος είναι διπλός και παρακαλώ να με βάλουν δίπλα της. Πριν με λουκκώσουν, να με ντύσουν με βράκα, να πάρουν το φέρετρό μου στα χέρια μαθητές και μαθήτριές μου, και να με πάρουν στο κοιμητήριο με βιολιά, λαούτα και τραγούδια, και όχι κλάματα και ανακάλια».
Την επόμενη μέρα της δημοσίευσης της επιστολής, επισκέφθηκα τον Γρηγόρη και του πήρα συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε στη «Σ» τη μέρα των γενεθλίων του, 4 Νοεμβρίου 2012.
Μου είπε μεταξύ άλλων, όταν του ζήτησα έναν απολογισμό της ζωής του: «Δεν είμαι ούτε άγιος, ούτε και χαμένος. Αισθάνομαι ότι έκανα ό,τι μπόρεσα και κάνω ακόμα ό,τι μπορώ. Δίδαξα χορό σε 7 χιλιάδες άτομα, δωρεάν, χωρίς να πάρω ούτε σεντ. Και σε νέους και σε μεγαλύτερους και σε δεξιούς και σε αριστερούς.
Ανήκω και ψηφίζω Αριστερά, αλλά δεν είμαι μέλος… Είμαι χριστιανός, δεν είμαι άθεος, πάω στην εκκλησία όταν καταλάβω ότι τη χρειάζομαι. Είναι καλό να πιστεύεις και ότι κάποιος σε παρακολουθεί από ψηλά… Είμαι ευχαριστημένος από τη ζωή μου, γιατί αξιώθηκα πρώτα να κάνω εκείνο που ήθελα με τους κυπριακούς χορούς. Το βιβλίο μου διδάσκεται στα δημοτικά και στα σχολεία μέσης εκπαίδευσης, αν και είμαι της τετάρτης δημοτικού… Μου γυρίζει κλάμα όταν τα σκέφτομαι και λέω, ευχαριστώ, Θεέ μου, που με προίκισες και μου έδωσες αυτό το ταλέντο να φέρω εις πέρας το έργο που ανέλαβα, να κάνω ομοιόμορφους και να διδάξω τους κυπριακούς χορούς σε τόσες χιλιάδες άτομα».
Με διαβεβαίωσε ο Γρηγόρης ότι «ναι, θέλω να με πάρουν στην τελευταία μου κατοικία με τραγούδια και όχι με κλάματα - και αν μπορώ να βλέπω από εκεί πάνω, θα χαίρομαι».
Υποθέτω πως αν μπορούσε να βλέπει από εκεί πάνω, θα ήταν χαρούμενη γι’ αυτόν η χθεσινή μέρα.
