Ενώ πραγματοποιείται σήμερα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου μια πολύ σημαντική ημερίδα με θέμα «Εμπορία προσώπων, φτώχια και ρατσισμός» που οργανώνει η μη κυβερνητική οργάνωση Cyprus STOP Trafficking, με προφανή στόχο να κρατήσει στο προσκήνιο το μεγάλο έγκλημα του σωματεμπορίου σε βάρος των γυναικών, ήρθε κοντά μου η ακόλουθη επιστολή της Προέδρου της οργάνωσης, Αντρούλας Χριστοφίδου Henriques. Αφορμή να τη γράψει, στάθηκε η αθώωση του μοναδικού κατηγορούμενου από το Κακουργιοδικείο, σε πρόσφατη υπόθεση εμπορίας γυναικών, γιατί έκρινε «αναξιόπιστη» τη μαρτυρία της νεαρής αλλοδαπής μάρτυρος κατηγορίας, που είχε αναγνωριστεί από την Αστυνομία ως θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας.

Μου γράφει η κυρία Henriques: «Αν πέσω στην παγίδα και βρεθώ σε κυκλώματα υποχρεωτικής εκπόρνευσης -και κάτω από συνθήκες τόσο απάνθρωπες, που πολλές από μας προτιμούν ν’ αυτοκτονήσουν- τι μπορώ να κάνω; Αν είμαι τυχερή, κάποιος με βοηθά να δραπετεύσω από το μέρος όπου με έχουν κλειδωμένη και καταφεύγω στην Αστυνομία. Και μετά από μια επώδυνη διαδικασία, αλλά μ’ όλα όσα πέρασα… Λοιπόν, κάποια μέρα βρίσκομαι στο Δικαστήριο ως μάρτυρας Αστυνομίας.

»Παρακολουθήσατε καμιά φορά μια τέτοια δίκη; Αξίζει τον κόπο, αν έχετε γερά νεύρα. Οι δικηγόροι των κατηγορουμένων, μας εξευτελίζουν, όσο δεν πάει άλλο. Ο δε δικαστής, τους το επιτρέπει και στο τέλος βγάζει συμπέρασμα: Είμαστε αναξιόπιστες μάρτυρες και ο μαστροπός αθώος! Και το “αστείο” είναι ότι ο δικαστής ξέρει ότι ο κατηγορούμενος μας πουλούσε κι έπαιρνε αυτός τα χρήματα. Υπάρχουν και χειρότερα. Αν η συμβίωση με τον “άντρα της ζωής σου” καταντήσει μαρτύριο, γιατί σε ξυλοφορτώνει, γιατί σε απειλεί, γιατί… γιατί… γιατί…, είτε ντόπια είσαι, είτε ξένη, τι κάνεις; Κάποια στιγμή μιλάς στους δικούς σου, στους γνωστούς σου, στους γείτονες. Σε παρηγορούν και σου λένε συνήθως να κάνεις υπομονή ή σε προτρέπουν να ζητήσεις βοήθεια από το Γραφείο Ευημερίας (είπαμε: Ευημερία για τους υπαλλήλους του Τμήματος). Οι πιο θαρραλέες ή οι πιο απελπισμένες από μας, το καταγγέλλουμε στην Αστυνομία και ζητάμε βοήθεια και προστασία.

»Αλλά κανένας δεν σε προστατεύει, γιατί δεν σε πιστεύει - σε κρίνει αναξιόπιστη. Κι έρχεται η ώρα που ο “άντρας της ζωής σου”, μη αντέχοντας ότι η γυναίκα του, το κτήμα του, η περιουσία του, τον απορρίπτει και προτιμά να φύγει μακριά του, επιτρέπει στον εαυτό του να τη σκοτώσει! Πληγωμένος εγωισμός είν’ αυτό; Βαρβαρότητα; Τρέλα; Ό,τι και να είναι, η σύζυγος, η σύντροφος, ταξίδεψε σ’ έναν καλύτερο κόσμο και συχνά συνοδεία με τα καημένα τα παιδιά της.

»Γιατί μας θεωρεί αναξιόπιστες ο δικαστής, ο λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας, ο αστυνομικός; Ο δικαστής, αν βασιζόταν στη μαρτυρία μας και καταδίκαζε τον κατηγορούμενο, ίσως και να κινδύνευε. Ο λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας κι ο αστυνομικός, αν μας πίστευαν, θα έπρεπε να κάνουν κάτι και δεν ξέρουν τι. Όσο για την περίπτωση του οξύθυμου, βίαιου, βάρβαρου “άντρα της ζωής σου”, καταγγέλλεις όχι κάτι που έγινε, αλλά κάτι που φοβάσαι ότι θα γίνει. “Ε, άσ' το να γίνει και βλέπουμε”!

Εδώ η πολιτεία δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα εγκλήματα που έγιναν, θα ασχοληθεί με αυτά που ίσως γίνουν; Η λέξη “πρόληψη” δεν υπάρχει στο λεξικό των διωκτικών Αρχών. Μόνο η αναξιοπιστία φιγουράρει με Α κεφαλαίο…».