Είπε ο συγγραφέας και θεολόγος Σταύρος Ιγνατίου, στην εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα, προχθές Κυριακή, στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου: «Αναγνωρίζουμε την απώλεια όλων των Εβραίων του Ολοκαυτώματος. Η απώλεια για εκείνους που έζησαν και για εκείνους που θα ζήσουν. Όταν κόβεις μια ζωή, κόβεις το μέλλον. Κάθε ζωή που χάνεται, δεν κηλιδώνει μόνο το παρελθόν της ιστορίας μας, αλλά και το μέλλον.

Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξέρει, ποιο θα ήταν το μέλλον του ενάμισι εκατομμυρίου παιδιών, που η ζωή τους ξαφνικά κόπηκε; Ποιος ξέρει τι συγγραφείς, τι γιατρούς, τι επιστήμονες, τι πολιτικούς θάψαμε, πριν ακόμα τους δοθεί η ευκαιρία να ζήσουν; Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κόσμος μας θα μπορούσε να είναι έστω και λίγο καλύτερος, αν αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν;

»Η απώλεια των ανθρώπων του Ολοκαυτώματος είναι δική μου και δική σου απώλεια, από όποιον θρησκευτικό, ιδεολογικό, η πολιτικό χώρο και αν προερχόμαστε. Αγαπητοί μου, σαν Θεολόγος και μελετητής της Αγίας Γραφής, επιτρέψτε μου να πω ότι για μας τους χριστιανούς, ο Θεός που νομίζω ότι πιστεύουμε, είναι ένας Θεός αγάπης.

»Ο γνήσιος χριστιανός, μόνο να θρηνήσει μπορεί, όχι μόνο για την άδικη απώλεια της κάθε ζωής, αλλά και για το γεγονός ότι η Εκκλησία ήταν ενεργητικά ή παθητικά αναμεμειγμένη σε αυτήν τη τραγική και βάρβαρη εκδήλωση της Ιστορίας - το Ολοκαύτωμα. Το μόνο που ένας γνήσιος χριστιανός μπορεί να κάνει, είναι να μετανοήσει. Η μετάνοια είναι η αλλαγή του μυαλού αλλά και της καρδιάς. Η κατά Θεόν μετάνοια ανοίγει το μυαλό προς την αλήθεια και κινεί τη θέληση σε πράξεις αγάπης.

»Την Ιστορία, αγαπητοί μου, δεν την μαθαίνουμε απλώς για να αποκτήσουμε γνώση του παρελθόντος μας, αλλά για να την αφήσουμε να ρίξει φως στο παρόν, ευελπιστώντας να βελτιώσει το μέλλον μας.
»Όμως, δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Γιατί; Διότι γύρω μας υπάρχουν εκτός από συστήματα, και άνθρωποι. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι που γλίτωσαν τον θάνατο που είχε αποφασιστεί γι’ αυτούς, το χρωστούσαν όχι στην αντίσταση των κυβερνήσεων ή των Εκκλησιών, αλλά στις προσπάθειες διάσωσης μεμονωμένων ατόμων ή ομάδων. Πολλοί θαρραλέοι άνθρωποι, εμπνεόμενοι από ανθρωπιστικά, αλλά και θρησκευτικά κίνητρα, διακινδύνευσαν και πολλές φόρες έχασαν τη ζωή τους για να διασώσουν Εβραίους. Αυτοί οι ήρωες ήταν άνθρωποι από κάθε περπάτημα της ζωής - δάσκαλοι, δικηγόροι, γιατροί, κληρικοί, εργάτες, νοικοκυρές, πολιτικοί, ακόμη και στρατιώτες, έθρεψαν, έκρυψαν, φυγάδευσαν Εβραίους.

»Πολλοί οργάνωσαν παράνομα κυκλώματα, ακόμη και εργαστήρια, όπου τύπωναν πλαστές άδειες εισόδου σε άλλες χώρες. Αυτό είναι το μέρος μιας ενθαρρυντικής ιστορίας που δεν έχει ακόμα ειπωθεί, αλλά που, όμως, μας εμπνέει για να συνεχίσουμε. Τελικά η αλλαγή δεν γίνεται συλλογικά, αν δεν αρχίσει από τον καθένας μας. Είμαστε υπεύθυνοι, πρώτα σαν άτομα για όλα όσα έγιναν και όλα όσα θα γίνουν. Η αλλαγή ξεκινά από τον καθένα μας. Σήμερα συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι κάποιος θα ακούσει και κάποιος θα κάνει αυτό που πρέπει, για ένα μέλλον που αφορά όλους μας».