Τηλεφώνησα στον Διευθυντή του Δημοτικού σχολείου Τερσεφάνου Μιχάλη Πόλη, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της οργάνωσης δασκάλων ΑΚΙΔΑ και κουβέντιασα μαζί του για το άρθρο του, που ασχολείται με αυτήν που αποκαλεί «άνιση μεταχείριση των αντρών εκπαιδευτικών σε σύγκριση με τις συνομήλικές μας δασκάλες» και για τον ισχυρισμό του ότι «η ανισότητα αντιστρέφεται σε πλείστες περιπτώσεις, λόγω της διετούς υπηρεσίας των αντρών εκπαιδευτικών στον στρατό και της συνακόλουθης καθυστέρησης στον διορισμό».

Ήθελα να κατανοήσω καλύτερα έναν άντρα που εργάζεται σε προνομιακές συνθήκες ασφάλειας και με καλές αμοιβές, σε σύγκριση με εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που δεν έχουν τίποτε από αυτά, και την ίδια ώρα να υποστηρίζει ότι είναι δήθεν «εκπαιδευτικός δεύτερης κατηγορίας» (!), σε αντιπαράθεση με τις γυναίκες, τα κατ’ εξοχήν θύματα της ανισότητας.

Μου είπε ότι οι τελευταίοι δάσκαλοι διορίστηκαν στη δημοτική εκπαίδευση το 2006 και είναι γυναίκες. Πρόσθεσε ότι «οι συνομήλικοί τους άντρες, που λόγω του στρατού περίμεναν να διοριστούν το 2008, είναι όλοι άνεργοι και δεν θα διοριστούν ποτέ, γιατί δεν υπάρχουν πια θέσεις και αλλάζει το σύστημα διορισμού. Είναι σαν να έχεις μπροστά σου μια γέφυρα, που κάποιοι πρόλαβαν και την πέρασαν, όχι όμως εκείνοι που "έκοψαν" πίσω, λόγω της στρατιωτικής τους θητείας».

Είπε ότι «δεν μπορεί το κράτος να σε τιμωρεί επειδή συνεισφέρεις στην εθνική ασφάλεια. Το να είμαι σε όλη τη ζωή μου εκπαιδευτικός δεύτερης κατηγορίας, δεν το χωρά ο νους μου… και γι’ αυτό γέμισε ο τόπος φυγόστρατους. Έχω συμμαθητή που δεν πήγε στρατό και κατάφερε και διορίστηκε δύο χρόνια πριν από μένα και μου κτύπησε και την προαγωγή… δηλαδή, τι κράτος είναι αυτό που άμα το υπηρετείς, σου τη δίνει από πάνω;».

Τον ρώτησα αν είναι υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών. Μου είπε ότι «κάθε πράγμα έχει και το καλό και το κακό του. Όλα πρέπει να είναι σε ισορροπία. Η ουσία της κοινωνίας και της πατρίδας είναι η οικογένεια. Όταν υπάρχει ισχυρή οικογένεια, υπάρχει κοινωνικός ιστός. Αν δώσεις έμφαση μόνο στα ανθρώπινα δικαιώματα, που είναι μεν σωστά, αλλά δεν βάλεις κάποια όρια, διαλύεις τον κοινωνικό ιστό και δεν υπάρχει ισορροπία. Αν υπάρχει μόνο ατομοκρατία και δικαιώματα, στο τέλος θα διαλυθούμε χωρίς να το καταλάβουμε».

Ο Μιχάλης Πόλης γράφει στο άρθρο του (διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ στις σελίδες 20-21) ότι «θα πει τις αλήθειες (του) με θάρρος, ακόμα και αν τον πουν γραφικό και θίξει την καθιερωμένη (mainstream) άποψη».

Τον ρώτησα ποια θεωρεί mainstream άποψη. «Είναι η άποψη που λέει ότι μόνο οι γυναίκες αδικούνται», μου είπε, προσθέτοντας ότι δεν αμφισβητεί ότι υπάρχει άνιση μεταχείριση των γυναικών, στον ιδιωτικό τομέα.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, η άποψη αυτή είναι περιθωριοποιημένη και καταφρονημένη στην κοινωνία μας και όχι καθιερωμένη και mainstream.

Είναι η άποψη που εξηγεί σε ένα βαθμό γιατί κάποιοι συντηρητικοί άντρες, ευνοημένοι από το σύστημα, αγωνίζονται με σθένος για τα συμφέροντά τους, τις συντάξεις και τους διορισμούς τους, αλλά αδιαφορούν για τους περισσότερους από εκείνους που δεν πέρασαν τη γέφυρα - και που, στην τεράστια πλειοψηφία τους, είναι γυναίκες.