Μετά την καταγγελία για διακρίσεις σε βάρος του από τη Διεύθυνση των Κεντρικών Φυλακών, ως ποιμένα του Χριστιανικού Κέντρου Λευκωσίας, που είναι εκκλησιαστικό δόγμα Ευαγγελικών αρχών, αλλά και σε βάρος των καταδίκων πιστών της Εκκλησίας του και μετά τη διάψευση που εξέδωσε η Διεύθυνση των φυλακών, μου έγραψε τα εξής ο θεολόγος και συγγραφέας Σταύρος Ιγνατίου:

«Ζούμε σε μέρες που το θέμα “θρησκεία” έχει πάρει άσχημες διαστάσεις, με όλα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται γύρω μας. Δυστυχώς η θρησκεία έχει “καταντήσει” κίνητρο προς καταστροφή. Αλήθεια όμως, ποιος είναι ο στόχος της θρησκείας; Γιατί ο άνθρωπος να θέλει να επικοινωνήσει με τα θεία; Κατά τη δική μου άποψη, ο λόγος είναι ένας. Όταν ο άνθρωπος φτάσει σε κάποιο δύσκολο σημείο της ζωής του, αρρώστια, φτώχια, στέρηση και δεν βρίσκει αλλού βοήθεια, τότε καταφεύγει στον Θεό.

»Η θρησκεία, με άλλα λόγια, προσπαθεί να ανακουφίσει τον άνθρωπο, εκεί που κοντεύει να χάσει την ελπίδα του. Το δικό μου το ερώτημα είναι, αν η θρησκεία τελικά έχει σχέση με τον Θεό.

»Αν η θρησκεία και το θρησκόληπτό της πνεύμα κινεί τους ανθρώπους σε φανατισμούς, τότε για μένα δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Από την άλλη, αν υπάρχει Θεός, δεν νομίζω ότι αυτός ο Θεός χρειάζεται συνηγόρους ή αντιπροσώπους. Νομίζω ότι ο Θεός έχει τη δυνατότητα να τα βγάλει πέρα μόνος Του. Ο Θεός για μένα, πάνω από όλα, είναι αγάπη και έλεος, και ενδιαφέρεται γνήσια για το δημιούργημά Του.

»Το κακό, λοιπόν, μ' εμάς τους ανθρώπους είναι ότι βάλαμε τον Θεό σε ένα κουτί που το ονομάσαμε θρησκεία, μετά την επισημοποιήσαμε, στη συνεχεία τη συνταγματο-ποιήσαμε και τέλος την εμπορευτήκαμε. Και όλα αυτά στο όνομα του Θεού, που κανένας μας δεν μπορεί να πει ότι γνωρίζει.

»Όλοι, νομίζω, καταλαβαίνουμε τότε γιατί η θρησκεία, αντί να ενώνει, χωρίζει και αντί να παράγει ανθρωπιά, παράγει φανατισμό. Μετά, σου λέει, “κύριε, εδώ δεν μπορείτε να μπείτε, διότι δεν είστε επίσημα αναγνωρισμένος από το σύνταγμα της δημοκρατίας”. Εν τω μεταξύ, ο κόσμος πηδά από τα μπαλκόνια μέσα στην απελπισία του και κανένας δεν μπορεί να βγάλει άκρη.

»Τα πολλά λόγια, όμως, είναι φτώχια και σε αυτό το σημείο να αποκαλύψω την πραγματική μου ταυτότητα. Δεν πιστεύω σε θρησκείες, αλλά σίγουρα πιστεύω στον Χριστό. Ο Χριστός λοιπόν είπε “Αγαπάτε αλλήλους”. Αν αυτό ήταν το κίνητρό μας για όλα όσα λέμε και όλα όσα κάνουμε, τότε σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός.

»Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν, αλλά στο τέλος της μέρας, αυτό είναι που ψάχνω… λίγη αγάπη… όχι την εμπορεύσιμη, όχι τη συνταγματική, όχι την επίσημη, αλλά τη γνήσια. Αυτό ψάχνει ο κόσμος, αυτό ψάχνουν οι υγιείς και οι άρρωστοι, αυτό ψάχνουν οι πλούσιοι και οι φτωχοί, αυτό ψάχνουν οι ελεύθεροι και οι φυλακισμένοι».