Αυτήν τη σημαντική για μένα μέρα των γενεθλίων μου, της στροφής προς τα μέσα και της ενδοσκόπησης, μου ήρθε ένα υπαρξιακό κείμενο από την Ανδρούλα Χριστοφίδου Henriques, Πρόεδρο της μη κυβερνητικής οργάνωσης Cyprus STOP Trafficking: «Οι πραγματικοί άντρες δεν αγοράζουν, δεν βιάζουν, δεν ξυλοφορτώνουν γυναίκες, σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους», επαναλαμβάνει γι' ακόμα μια φορά.
Καθώς αρχίζω να μετρώ άλλον ένα χρόνο στη ζωή μου, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει ζήτημα «πραγματικών αντρών», δεν υπάρχει ζήτημα «πραγματικών γυναικών», υπάρχουν υγιείς και άρρωστοι άνθρωποι. Γι’ αυτούς γράφει, ως εξής, η κυρία Henriques:
«Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται. Άλλοι στον ύπνο τους, άλλοι στον ξύπνιο τους. Κι υπάρχουν όνειρα όμορφα, τολμηρά, αμαρτωλά, επικίνδυνα, εφιαλτικά, όνειρα διαρκείας και όνειρα στιγμής. Ιδού μερικά παραδείγματα: Ο Karl Benz ονειρευόταν για δεκαετίες να κατασκευάσει ένα μηχανοκίνητο αμάξι, που να μην χρειάζεται να το σέρνουν άλογα. Τα κατάφερε. Ο Σπάρτακος ονειρεύτηκε να ελευθερώσει τους σκλάβους. Άκρως επικίνδυνο. Δεν τα κατάφερε. Τον σταύρωσαν.
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ονειρευόταν να πείσει τους συμπατριώτες του να αγαπούν ο ένας τον άλλον. ''Αγαπάτε αλλήλους''. Δεν τα κατάφερε. Τον σταύρωσαν. Ο Martin Luther King ονειρευόταν, κι αυτός για δεκαετίες, να μην υπάρχουν ταμπέλες στην είσοδο των εστιατορίων που να γράφουν ''Απαγορεύεται η είσοδος στους μαύρους και τους σκύλους''. Τα κατάφερε μετά θάνατον. Είναι και μερικοί που τα καταφέρνουν ακόμα και πεθαμένοι. Πολλοί ονειρεύονται αδιάκοπα να πάρουν τα εκατομμύριά τους μαζί τους στον ουρανό. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και καλή διασκέδαση. Σίγουρα θα έχουν τα μέσα και εν ουρανώ, ως και επί της γης.
»Και η Οργάνωσή μας; Εμείς έχουμε πολλά όνειρα, όλων των ειδών. Μερικά πραγματοποιήθηκαν. Καταργήθηκε η visa artist. Προβιβάστηκε η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης και κάποιος άλλος πήρε τη θέση της. Ποινικοποιήθηκε και ο πελάτης σεξουαλικών υπηρεσιών.
»Από τις 14 του Γενάρη, που παρακολουθήσαμε τη διάλεξη της Κάλιας Καμπανελλά σχετικά με τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών, έχουμε ακόμα ένα όνειρο: Οι άντρες να πάψουν να είναι φαλλοκράτες, να καταλάβουν ότι δεν έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρενοχλούν ή ακόμα και να βιάζουν γυναίκες. Είναι, συνήθως, πιο ψηλοί, πιο δυνατοί, πιο ικανοί κλπ. Αυτά τα ξέρουμε. Και ανατομικά διαφορετικοί. Κι αυτό το ξέρουμε. Έχουν και το άλλοθι της τεστοστερόνης. Αλλά το ύψος, το βάρος, οι ορμόνες κι η ανατομία, τους δίνουν το δικαίωμα να καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πιο κοντών, των πιο αδύνατων και των ανατομικά διαφορετικών; Και να ξεχνούν το ''ου μοιχεύσεις'' και τα συμπληρωματικά ''ου παρενοχλήσεις'' και ''ου βιάσεις'';
»Ας ονειρευτούμε όλοι μας, άντρες και γυναίκες, μια κοινωνία χωρίς έμφυλη βία και που, αν είναι αδύνατον να αγαπάμε τον άλλον ως εαυτόν, τουλάχιστον, ας μην τον ξυλοφορτώνουμε!».
Μοιράζομαι το όνειρο της κυρίας Henriques, το παίρνω λίγο παρακάτω, εκεί που ελπίζω κάποτε να φτάσουμε, στον τόπο όπου οι άντρες και οι γυναίκες θα συναντηθούμε επιτέλους.
