Προχθές Παρασκευή (16.1.2015), το Κακουργιοδικείο που συνεδρίασε στη Λεμεσό ανακοίνωσε την αθώωση και απαλλαγή 44χρονου κατηγορούμενου Ρώσου, κρίνοντας πως η κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του, στην υπόθεση του… ιερού ναού της Παλώδιας.
Μιλώ βέβαια για τον περιβόητο… ναό της Αφροδίτης και την έφοδο αστυνομικών του ΟΠΕ Λεμεσού στις 22 Ιουλίου 2014, όπου συνέλαβαν τον Ρώσο και 17 αλλοδαπές κοπέλες που πρόσφεραν στους πελάτες «χαλαρωτικές στιγμές με μασάζ και τζακούζι», όπως διαφημιζόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αρχαία Ελλάδα ήταν στοιχείο του εξωτερικού αρχιτεκτονικού εκτρώματος, όπως και της εσωτερικής ερωτικής διαδικασίας, αφού οι… εκλεκτοί πελάτες προμηθεύονταν με… μπουρνούζι και παντόφλες, μόλις έμπαιναν σε αυτό, σε ένα είδος αρχαΐζουσας παρενδυσίας, αντί χλαμύδας και σανταλιών…
Ο 44χρονος αντιμετώπιζε κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ενηλίκων προσώπων, εμπορία προσώπων, μαστροπεία, αποζήν από κέρδη πορνείας και διατήρηση οίκου ανοχής. Από τις 17 γυναίκες που είχαν αρχικά συλληφθεί, οι 15 απελάθηκαν σύντομα μετά, από την Αστυνομία, αφού σύμφωνα με τον δικηγόρο της Δημοκρατίας Ανδρέα Αριστείδη, «δεν υπήρχε οποιαδήποτε μαρτυρία που να τις συνδέει με αδικήματα».
Οι άλλες δύο αναγνωρίστηκαν ως θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας, δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας, από το Γραφείο της Αστυνομίας για Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων. Ο κ. Αριστείδης είπε ότι η Αστυνομία επέτρεψε στη μια από τις δύο να επιστρέψει στην πατρίδα της, μετά που η κοπέλα «ζήτησε επιτακτικά να αποχωρήσει από την Κυπριακή Δημοκρατία, απειλώντας ότι εάν δεν της επιτρεπόταν θα έθετε τέλος στη ζωή της».
Έμεινε μια 27χρονη Μαροκινή να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας και να σηκώσει το βάρος της τεκμηρίωσης της ενοχής των σωματεμπόρων και των πελατών τους, σε αυτήν που είναι η πρώτη υπόθεση σωματεμπορίας που εκδικάστηκε με βάση τον νέο νόμο για τη σωματεμπορία, του Απριλίου 2014.
Αλλά, δεν τα κατάφερε… Το Δικαστήριο κάνει αναφορά «σε αναξιόπιστη μαρτυρία» της Μαροκινής καλλιτέχνιδας, που ήταν και η βασική μάρτυρας κατηγορίας. Προστέθηκε κι αυτή στις πολλές περιπτώσεις που τα θύματα σωματεμπορίας θεωρήθηκαν αναξιόπιστα, γιατί δεν υπήρχε άλλη, ενισχυτική μαρτυρία και γιατί είχαν άγχος και συχνά ήταν τρομοκρατημένα στη διάρκεια της δίκης. Το Δικαστήριο υπέδειξε ακόμη πως «από τις μαρτυρίες των υπόλοιπων γυναικών, που δεν κλήθηκαν να καταθέσουν στο Δικαστήριο γιατί απελάθηκαν, δεν προέκυψαν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο 44χρονος τις εξωθούσε στην πορνεία».
Έτσι, λοιπόν, η υπόθεση χάθηκε για την Αστυνομία, για την Πολιτεία και για την κοινωνία μας - και παρά το ότι δύο γυναίκες «αναγνωρίστηκαν ως θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας», οι θύτες που τις εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά και που τις εμπορεύτηκαν δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας (και δεν μιλώ για τον απαλλαχθέντα Ρώσο), δεν έχουν… αναγνωριστεί. Σαν να μην υπάρχουν!
Σαν να είναι φαντάσματα! Βεβαίως, οι σωματέμποροι και οι εκμεταλλευτές των κοριτσιών δεν είναι φαντάσματα… υπάρχουν, εργάζονται σκληρά και κερδίζουν τεράστια ποσά χρημάτων, αφού κυκλοφορούν αθώοι και ελεύθεροι να συνεχίσουν το αποστολικό έργο της εκπόρνευσης και πώλησης γυναικών...
