Στις 3 Οκτωβρίου 2014 το άρθρο μου εδώ είχε τίτλο «Ένα τεστ για τη σωματεμπορία» και αναφερόταν στην έφοδο αστυνομικών του ΟΠΕ Λεμεσού στις 22 Ιουλίου 2014, στον γελοίο «ναό της Αφροδίτης» που λειτουργούσε στην Παλώδια, όπου οι ευσεβείς λειτουργοί προμήθευαν τους... εκλεκτούς πελάτες με…μπουρνούζι και παντόφλες, μόλις έμπαιναν σε αυτό το «ιερό» των «χαλαρωτικών στιγμών με μασάζ και τζακούζι», αλλά και «της απόλαυσης, με θέμα την αρχαία Ελλάδα», όπως διαφημιζόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χθες (16.1.2015), το Κακουργιοδικείο, που συνεδρίασε στη Λεμεσό, ανακοίνωσε την αθώωση και απαλλαγή του 44χρονου κατηγορούμενου Ρώσου, κρίνοντας πως η κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του. Το Δικαστήριο κάνει αναφορά «σε αναξιόπιστη μαρτυρία» της 27χρονης Μαροκινής καλλιτέχνιδας, που ήταν και η βασική μάρτυρας κατηγορίας. Υπέδειξε ακόμη πως «από τις μαρτυρίες των υπόλοιπων γυναικών, που δεν κλήθηκαν να καταθέσουν στο Δικαστήριο γιατί απελάθηκαν, δεν προέκυψαν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο 44χρονος τις εξωθούσε στην πορνεία».

Ακόμη, το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε σε «ατεκμηρίωτες υποβολές», σε σχέση με τα ονόματα επώνυμων προσώπων στα οποία είχε αναφερθεί κατά τη διαδικασία η υπεράσπιση.

Ο 44χρονος αντιμετώπιζε κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ενήλικων προσώπων, εμπορία προσώπων, μαστροπεία, αποζήν από κέρδη πορνείας και διατήρηση οίκου ανοχής.

Να υπενθυμίσω ότι ο δικηγόρος της Δημοκρατίας Ανδρέας Αριστείδης είχε δηλώσει σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, ότι «δεν υπήρχε οποιαδήποτε μαρτυρία που να συνδέει με αδικήματα» τις 15 αλλοδαπές γυναίκες που είχαν αρχικά συλληφθεί και στη συνέχεια απελάθηκαν από την Αστυνομία. Είχε δηλώσει επίσης ότι άλλες δύο κοπέλες του ιερού ναού της Παλώδιας, «αναγνωρίστηκαν ως θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας».

Είπε ότι η Αστυνομία επέτρεψε στη μία από τις δύο να επιστρέψει στην πατρίδα της, μετά που η κοπέλα «ζήτησε επιτακτικά να αποχωρήσει από την Κυπριακή Δημοκρατία, απειλώντας ότι εάν δεν της επιτρεπόταν θα έθετε τέλος στη ζωή της».

Έγραψα τότε, ότι έτσι έμεινε στην Κύπρο μόνο η μία (η νεαρή Μαροκινή), που ως μάρτυρας κατηγορίας κλήθηκε να σηκώσει το βάρος της τεκμηρίωσης της ενοχής των σωματεμπόρων και των πελατών τους, σε αυτή που είναι η πρώτη υπόθεση σωματεμπορίας, η οποία εκδικάζεται με βάση τον νέο νόμο για τη σωματεμπορία, του Απριλίου 2014.

Επιβεβαιώνεται λοιπόν το σχόλιο που μου έκανε σε ανύποπτο χρόνο η Υπαστυνόμος Ρίτα Σούπερμαν, επικεφαλής του Γραφείου της Αστυνομίας για Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων, ότι η Αστυνομία δυσκολεύεται να στοιχειοθετήσει υποθέσεις εναντίον των σωματεμπόρων. Αντιλαμβάνομαι ότι ένας από τους λόγους, είναι η μακρά περίοδος που μεσολαβεί μέχρι τη δίκη και η αποτυχία του κράτους να προστατέψει επαρκώς τα θύματα από τους εκβιασμούς και τις πιέσεις στο μεσοδιάστημα και να τους παράσχει ψυχολογική στήριξη, ώστε να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο αξιόπιστη και όχι αναξιόπιστη μαρτυρία.

Έγραψα ότι η δίκη αυτή θα είναι το πρώτο σοβαρό τεστ της ικανότητας και της δυνατότητας αυτής της πολιτείας, να πολεμήσει πραγματικά, τη χειρότερη βία κατά των γυναικών, τη σωματεμπορία.

Δυστυχώς δεν περάσαμε το τεστ.