Κοίταξα από πιο κοντά τους σκιτσογράφους και δημοσιογράφους της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας «Charlie Hebdo», που στις 7 Ιανουαρίου 2015 έπεσαν θερισμένοι από τις σφαίρες των καλάσνικοφ των αδελφών Sa?d Kouachi και Ch?rif Kouachi, την ώρα της τακτικής συνεδρίας στην αίθουσα σύνταξης, ενώ αντάλλαζαν απόψεις για το υπό διαμόρφωση τεύχος. Πέρα από την αντικομφορμιστική αυθάδεια όλων των εκφάνσεων της αριστερόστροφης σκέψης, που αντιμάχεται κοινωνικές ασθένειες όπως ο ρατσισμός και ο θρησκευτικός φανατισμός, τους ένωνε το πάθος της δημοσιογραφίας - αυτής της κυρίαρχης αξίας στη δημοκρατία, που υπηρέτησαν κυριολεκτικά με το ίδιο το αίμα τους, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους.

Το πάθος της δημοσιογραφίας αποκαλύπτουν οι ηλικίες τους, καθώς ο νεότερος από τους έξι πιο διάσημους και δημοφιλείς από αυτούς, ο αρχισυντάκτης Stephane Charbonnier, γνωστός με το χαϊδευτικό Charb, ήταν 47 χρονών. Συγκρατώ από όσα είπε κι έκανε στην επαγγελματική του πορεία, τη δήλωσή του σε μια συνέντευξή του το 2012 ότι «δεν φοβάμαι τα αντίποινα, δεν έχω παιδιά, δεν έχω σύζυγο, δεν έχω αυτοκίνητο, δεν έχω χρέη…θα ακουστεί λίγο πομπώδες, αλλά προτιμώ να πεθάνω όρθιος, παρά να ζω γονατισμένος». Αν έχει κάποια σημασία, να αναφέρω ότι ήταν δηλωμένος οπαδός του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που -σε αντίθεση με το αντίστοιχο κυπριακό του- θεωρεί τη Σοβιετική Ένωση μια διαστροφή του κομμουνισμού και απορρίπτει απερίφραστα τον σταλινισμό.

Ο σκιτσογράφος Bernard Verlhac, γνωστός με το ψευδώνυμο Tignous, ήταν 57 χρονών, ενώ ο οικονομολόγος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Bernard Maris ήταν 68 χρονών.
Ο σκιτσογράφος Philippe Honor? ήταν 74 χρονών και το τελευταίο του σκίτσο, που εστάλη στους αναγνώστες μέσω του λογαριασμού tweeter της «Charlie Hebdo», λίγα μόνο λεπτά πριν από την ένοπλη εισβολή των κουκουλοφόρων δολοφόνων του, απεικόνιζε τον αρχηγό της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, Abu Bakr Al Baghdadi, να μοιράζει πρωτοχρονιάτικες ευχές…

Ο δεξιοτέχνης της καρικατούρας Jean Cabut, γνωστός με το φιλολογικό όνομα Cabu, ήταν 76 χρονών. Διαβάζω ότι ο πιο δημοφιλής χαρακτήρας που «επέβαλε» το πενάκι του, ήταν ο Mon Beauf, ο μέσος άξεστος, ρατσιστής και σεξιστής Γάλλος της διπλανής πόρτας.

Ο πολιτικός σκιτσογράφος και συγγραφέας κόμικς Georges Wolinski, εβραϊκής καταγωγής, ήταν 80 χρονών. Είχε δηλώσει ότι άρχισε την… καριέρα του από μικρό παιδί, σκιτσάροντας σε χαρτί που χρησιμοποιούσε ο φούρναρης παππούς του για να τυλίγει τις πάστες και τα ψωμιά!

Δημοσίευσε το πρώτο του σκίτσο το 1960 στη Γαλλία, μετά που μετανάστευσε εκεί με τους γονείς του, από την Τυνησία, όπου είχε γεννηθεί. Από τότε σκιτσογραφούσε ασταμάτητα, μέχρι τη μοιραία επίθεση των Kouachi. Αφήνει πίσω του τη σύζυγο, τις τρεις κόρες και τα εγγόνια του. «Έφυγε ο πατέρας μου, όχι ο Wolinski», έγραψε η κόρη του Elsa σε διαδικτυακό της μήνυμα, τη μέρα που τον σκότωσαν, σε πλήρη δράση στην ώριμη δεκαετία των 80 του, ενώ συζητούσε με τους συναδέλφους στο γραφείο, την επόμενη έκδοση της εφημερίδας.
Κι έτσι έγινε πραγματικά. Έφυγαν, αλλά είναι εδώ.