Εντάξει, ήταν μικρή η εκδήλωση της Ένωσης Συντακτών Κύπρου το κρύο απόγευμα του Σαββάτου (10.1.2015) έξω από την πρεσβεία της Γαλλίας, στη Λευκωσία, για τους δολοφονημένους δημοσιογράφους και σκιτσογράφους του «Charlie Hebdo».

Τη νιώθω όμως πολύ ζεστή και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη, από την ολιγάριθμη ομάδα των ανθρώπων που συναθροίστηκαν για μια ώρα και άναψαν από ένα κερί στη μνήμη των νεκρών Γάλλων συναδέλφων.
Μαζί με τους μετρημένους στα δάκτυλα, ενεργούς πολίτες και πολιτικούς που παρευρέθησαν εκεί, ήταν οι Ανδρέας Καννάουρος, Αντώνης Μακρίδης, Μαρία Φράγκου, Γιώργος Φράγκος, Χρήστος Μαυρής, Κωνσταντίνος Οδυσσέως, Λένια Καρατζιά, Μιράντα Λυσάνδρου, Ανδρέας Παράσχος, Κώστας Κωνσταντίνου, Χριστίνα Πελεκάνου, Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου, Άρης Βικέτος, Ανδρέας Μανώλης, Κάτια Χριστοδούλου, Θανάσης Φωτίου, Νεόφυτος Παπαλαζάρου, Γιώργος Καλλινίκου, Μικαέλλα Λοΐζου, Σάββας Ιακωβίδης, Μιχάλης Παπαδόπουλος και Μάριος Δημητρίου.

Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο ψήφισμα που ενέκριναν: «Καταδικάζουμε την τρομοκρατική επίθεση που άφησε πίσω της 12 νεκρούς (17 συνολικά και 3 τρομοκράτες) και υψώνουμε φωνή διαμαρτυρίας εναντίον κάθε μισαλλόδοξης ενέργειας που ευτελίζει την ανθρώπινη ζωή στο όνομα της οποιασδήποτε θρησκευτικής προσήλωσης, ιδεολογίας ή πεποίθησης. Η δολοφονική επίθεση εναντίον των ανθρώπων του γαλλικού περιοδικού, συνιστά και επίθεση εναντίον της ελευθερίας του πνεύματος και της έκφρασης και των αρχών της δημοκρατίας».

Όμως, πέρα από όσα γράφτηκαν στο κείμενο αυτό, δηλώνονταν νομίζω πολύ περισσότερα - τόσο για τους Γάλλους δημοσιογράφους προς τους οποίους απευθύνονταν, όσο και για τους Κυπρίους δημοσιογράφους, από τους οποίους προέρχονταν: Ότι αυτήν την ημέρα κι αυτήν την ώρα, πέρα από την επιθυμία να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους επιζώντες της σφαγής και στους οικείους των θυμάτων, μας ένωσε η επιθυμία να μπούμε στον χάρτη της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας και πολιτικής ζωής, απ' όπου είμαστε μονίμως απόντες.

Θέλαμε κάτι να πούμε και το είπαμε: Ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από την ομφαλοσκόπηση στον μικρόκοσμό μας και είμαστε ικανοί για ενσυναίσθηση.
Ότι αναγνωρίζουμε την ίδια την αξία μας, που απαξιώνεται συνεχώς σε ένα στενόκαρδο περιβάλλον χαμηλών προσδοκιών και οριζόντων.
Ότι όσο κι αν μας κατεβάζει το ασήμαντο γεωγραφικό μας μέγεθος, μας ανεβάζει η δυναμική της καθημερινής δράσης και δουλειάς μας.
Ότι είμαστε φορείς και αγωνιστές πανανθρώπινων και πανευρωπαϊκών πεποιθήσεων που μοιράζονται δημοσιογράφοι και διανοούμενοι στην παλιά ήπειρο και σε όλες τις ηπείρους.

Ότι παρόλο που εργαζόμαστε σε διαφορετικές εφημερίδες και άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας, σε διαφορετικούς κομματικούς και άλλους χώρους και παρόλο ότι έχουμε διαφορετικές απόψεις σε πλείστα ζητήματα της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, καταφέραμε να σφίξουμε τα χέρια σε αυτή την επιμνημόσυνη συνάντηση, το ίδιο διψασμένοι για ελευθερία και για πνευματική ανεξαρτησία.