Φωτογράφισα τον αρχιτέκτονα τοπίου Ντίνο Γεωργίου, μια μέρα του Ιουνίου 2010 στο οικογενειακό του αγρόκτημα, όπου καλλιεργούνται κυπριακά και άλλα βότανα -σιδηρίτης, σπατζιά, χαμομήλι κ.ά.- βιολογικά λαχανικά και παρασκευάζονται αιθέρια έλαια. Εκείνο το Σαββατοκύριακο οργάνωσε με άλλους δεκαπέντε περίπου αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, εργολάβους, ένα αρχαιολόγο, ένα κατασκευαστή πλιθαριών και ένα περιβαλλοντολόγο, μέλη και φίλους του Συλλόγου Γεωδομώ, το εργαστήρι «Κτίσιμο με γη - απ’ το χώμα στο πλιθάρι».

Έκανα, λοιπόν, ρεπορτάζ γι’ αυτό το αξέχαστο ενημερωτικό, αλλά και ψυχαγωγικό και πολύ περισσότερο, οικολογικό διήμερο, με δάσκαλο τον παγκοσμίως γνωστό Γερμανό καθηγητή αρχιτεκτονικής Μanfred Fanhert, στο οποίο οι νεαροί επαγγελματίες εκπαιδεύτηκαν στο κτίσιμο με το παραδοσιακό «κυπριακό» πλιθάρι (άψητο τούβλο από χώμα) και ενημερώθηκαν γύρω από τη δυνατότητα της γης, ως εναλλακτικού οικοδομικού υλικού, απέναντι στο μπετόν και στο τούβλο.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 5 Νοεμβρίου 2010, στη διάρκεια των επεισοδίων στις Φοινικούδες Λάρνακας μεταξύ μελών του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης και της Κίνησης για Ισότητα, Στήριξη, Αντιφασισμό, η Αστυνομία ξυλοκόπησε απρόκλητα και αναίτια τον Ντίνο Γεωργίου, όπως κατάγγειλε η Δικαστής Αλεξάνδρα Λυκούργου και, στη συνέχεια, τον συνέλαβε και τον δίωξε ποινικά, γιατί δήθεν έδειρε αστυνομικό!

Έγραψε μεταξύ άλλων στην τεκμηριωμένη, αλλά και τολμηρή, απόφασή της η Δικαστής: «Στον αντίποδα της υπερβολικής, εξωπραγματικής, ασυνεπούς, αντιφατικής, αυτοαναιρούμενης, σκόπιμης και μεθοδευμένης μαρτυρίας την οποίαν έδωσαν ο αναπληρωτής λοχίας, ο ειδικός αστυφύλακας και ο λοχίας, βρίσκεται η άμεση, συγκροτημένη, μετριοπαθής, ειλικρινής και τεκμηριωμένη μαρτυρία του κατηγορουμένου και της μοναδικής μάρτυρος υπεράσπισης, Στέφανης Πολυκάρπου. Ο κατηγορούμενος Κωνσταντίνος Γεωργίου απευθύνθηκε στο δικαστήριο με λόγο απλό, ανεπιτήδευτο, άμεσο και ήρεμο. Έπεισε δε για την ειλικρινή και ισχυρή δυσφορία την οποία εξακολουθεί να αισθάνεται, τόσο για την απρόκλητη και αναίτια βία την οποία δέχθηκε από τους αστυνομικούς το βράδυ της 5.11.2010, όσο και την επακόλουθη προκείμενη ποινική δίωξή του».

Με την απόφαση αυτή, η κυρία Λυκούργου τιμά τον εαυτό της, τιμά όλες τις γυναίκες, τιμά το Δικαστικό Σώμα και τη δημοκρατία στην Κύπρο. Κοσμεί το δικαστικό λειτούργημα, στον βαθμό που αποκαλύπτει ο χειρισμός της υπόθεσης αυτής, και επιβεβαιώνει το γεγονός ότι επιτέλους στο κράτος μας ισχύει ένα συντεταγμένο, δημοκρατικό πολίτευμα - όπου η δικαστική εξουσία, τουλάχιστον, παραμένει ανέγγιχτη από τις βρόμικες συναλλαγές και τις στημένες καταγγελίες σε βάρος αθώων.

Θα έλεγα ότι η απόφασή της, είναι σαν τη μαρτυρία του Ντίνου Γεωργίου στο δικαστήριο - γήινη, προσγειωμένη, φτιαγμένη από χώμα και πλιθάρι, ανθεκτική και ατράνταχτη στον χρόνο!