Δύο φωτεινές ψηφίδες τρυφερότητας, μέσα στη σκληρή σκοτεινιά του εγκλεισμού. Και οι δύο με άρωμα γυναίκας. Μου έστειλε το εξής σημείωμα η Αντρούλα Χριστοφίδου Ενρίκε, Πρόεδρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking:
«Επώνυμοι και μη, φυλακισμένοι και μη, χειροκροτήσαμε πλάι-πλάι με τον ίδιο ενθουσιασμό κι ελπίδα, ζωγράφους, ποιητές και συνθέτες, που μας χάρισαν ένα ανεκτίμητο χριστουγεννιάτικο δώρο. Την Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου, περάσαμε δύο αξέχαστες ώρες στις Κεντρικές Φυλακές, στην εκδήλωση για τις καλλιτεχνικές δημιουργίες των φυλακισμένων. Στις ομιλίες, απαραίτητη εισαγωγή σε κάθε επίσημη εκδήλωση, τονίστηκαν οι καινούργιοι στόχοι: ανθρωπισμός, πνευματική καλλιέργεια, εσωτερική ελευθερία και προσωπική ανασυγκρότηση. Όλοι ξέρουμε, όμως, ότι από την ευχή ώς την πράξη, ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Αλλά, εφόσον χαράχτηκε καινούργιο μονοπάτι, η αισιοδοξία όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται.
»Όταν τελείωσε η εκδήλωση, το ακροατήριο χωρίστηκε στα δύο. Εμείς, που χειροκροτήσαμε, συγκινηθήκαμε και φύγαμε κι αυτοί που χειροκρότησαν, συγκινήθηκαν (;) και έμειναν. Και ένα ερώτημα άρχισε να με απασχολεί: Εμείς οι εκτός είμαστε πράγματι ανώτεροι από τους εντός; Ή απλώς είμαστε πιο τυχεροί; Είτε γιατί δεν μας έπιασαν είτε γιατί δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στον πειρασμό; Ομολογώ ότι αν μπορούσα να κλέψω 100 ευρώ, δεν θα καταδεχόμουν.
Αλλά, αν μπορούσα να κλέψω ένα εκατομμύριο; Λέω αδίστακτα ναι, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών επώνυμων συμπατριωτών μας. Αλλά τους εν δυνάμει κλέφτες φαίνεται ότι δεν τους βάζουν φυλακή. Τι κρίμα! Γιατί, φεύγοντας από την εκδήλωση, ένιωσα την εξής επιθυμία. Nα μπορούσα να φιλοξενηθώ καμιά δεκαπενταριά μέρες σ' αυτό τον υπέροχο χώρο -περισσότερο θα ήταν ασύδοτη εκμετάλλευση του κράτους- τώρα που δεν υπάρχουν ακραία φαινόμενα, όπως φριχτοί βιασμοί και μυστηριώδεις αυτοκτονίες, ξυλοδαρμοί και τιμωρίες. Να έπαιρνα μέρος σ’ όλα τα εργαστήρια τέχνης, ζωγραφικής, γλυπτικής, ποίησης και μουσικής, ακόμα και ποδοσφαίρου!
»Αλλά, το μητρώο μου είναι λευκό. Πώς να γίνει; Συσσωρεύω άφθονες αμαρτίες "εν διανοία", αλλά αυτές αφορούν τον Άγιο Πέτρο. Μερικές "εν λόγω" και σχεδόν καμία σοβαρή "εν έργω". Με τέτοιο CV, είναι για μένα κλειστές και οι πόρτες του παράδεισου και οι πόρτες της φυλακής! Τι κρίμα!».
Και δυο λόγια από την Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Τμήματος Φυλακών, Άννα Αριστοτέλους, στη διάρκεια της εκδήλωσης: «Η αρχέγονη δυνατότητα της τέχνης, που αποτελεί την κατεξοχήν λυτρωτική δύναμη απελευθέρωσης του ανθρώπου από κάθε είδους δεσμά, αποτυπώνεται σήμερα στην εικαστική παραγωγή των κρατούμενων δημιουργών μας. Το ταξίδι της εσωτερικής έκφρασης που αποτυπώνεται στα έργα τους, αλλά και της όλης προσπάθειάς τους για την πραγματοποίηση της έκθεσης αυτής, μας παραπέμπει ακροθιγώς σε κάποια σημαντικά στοιχεία, τα οποία σκιαγραφούν το πορτρέτο των καλλιτεχνών μας, και τον προσωπικό δρόμο δημιουργίας τον οποίο έχει πορευθεί ο καθένας τους ξεχωριστά, αλλά και μαζί στον χώρο των φυλακών. Αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω πως με την ίδια αγάπη και εσωτερική χαρά που αισθάνθηκαν δημιουργώντας τα έργα τους, με την ίδια αγάπη εργάστηκαν μαζί μου και με τους συνεργάτες μου, άνδρες και γυναίκες κρατούμενοι, για πρώτη φορά στον ίδιο χώρο, ώστε να έχουμε αυτό το αποτέλεσμα σήμερα».
