«Επιπόλαιη» χαρακτήρισε ο καλός συνάδελφος Τάκης Αγαθοκλέους, σε άρθρο του στην προχθεσινή έκδοση της «Αλήθειας», την επιδημιολογική έρευνα του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, που αποκάλυψε ότι ένα ποσοστό 23.7%, (δηλαδή ένα στα πέντε ανήλικα παιδιά), είχε υποστεί κάποια από τις μορφές σεξουαλικής κακοποίησης - λεκτική, έκθεση σε πορνογραφικό υλικό, άγγιγμα, επίδειξη γεννητικών οργάνων ή συνουσία.

Έτσι, με μια μονοκοντυλιά, σκαρτάρει την επιστημονική δουλειά μιας αφοσιωμένης ομάδας ακαδημαϊκών που για ενάμιση χρόνο εργάστηκε σκληρά και παρουσίασε, με συγκεκριμένα στοιχεία, μιαν ολοκληρωμένη αποτύπωση του φαινομένου της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και εφήβων. Στην έρευνα συμμετείχαν, ανώνυμα, 2.000 έφηβοι και νέοι 15-22 ετών, από διαφορετικά σχολεία και πανεπιστήμια στην Κύπρο.

Το θέμα είναι ότι ο συνάδελφος αντιπαραβάλλει στα στοιχεία, τις μαρτυρίες, τις αναλύσεις, τις ερμηνείες, τις εισηγήσεις των ερευνητών, όχι τα δικά του στοιχεία, μαρτυρίες, αναλύσεις, ερμηνείες και εισηγήσεις, αλλά το δικό του…παραμύθι περί της ιερής κυπριακής οικογένειας και περί του τίμιου Κύπριου οικογενειάρχη που, δήθεν, δεν θα επέτρεπε αυτό το έγκλημα σε βάρος των μικρών παιδιών.

«Σκέφτομαι», γράφει μεταξύ άλλων, «πόσο σοβαρή είναι αυτή η έρευνα, έστω και αν φέρει τη σφραγίδα του κρατικού μας Πανεπιστημίου, τη σοβαρότητα του οποίου, παρεμπιπτόντως, πιστοποιώ και διαφημίζω. Και καταστάλαξα πως η έρευνα αυτή είναι επιπόλαιη. Και πόρρω απέχει από την πραγματικότητα, η εικόνα που στέλνει στην κοινωνία μας για την κοινωνία μας. Πού το στηρίζω; Μα στο ότι ζω σ’ αυτό τον τόπο έξι δεκαετίες και συνεπώς μπορώ να πω ότι γνωρίζω κάλλιστα την κυπριακή πραγματικότητα. Όχι αυτήν που μας λένε οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις ή έρευνες, τις οποίες πιστώνω με αρκετή επιπολαιότητα/ελαφρότητα, αλλά αυτήν που βιώνουμε καθημερινά».

Γράφει πιο κάτω, ο κ. Αγαθοκλέους: «Ενώ στη ζωή μου γνώρισα δεκάδες παιδιά, να μην πω εκατοντάδες, δεν γνώρισα έστω και ένα που έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις. Η πραγματικότητα είναι πως η κοινωνία μας έχει ακόμα πολύ υγιείς βάσεις. Μπορεί να έχει τα κακά της, μπορεί να βλέπει τις αξίες της σιγά-σιγά να δέχονται ραπίσματα και εκπτώσεις, όμως στο θέμα της οικογένειας και ειδικά στα ανήλικα παιδιά, οι βάσεις είναι αρκετά ανθεκτικές. Μπορεί να αυξάνεται το έγκλημα, μπορεί να αυξάνεται η πορνεία, μπορεί η σήψη και η διαφθορά να είναι στα ύψη με συνεχή ανοδική πορεία, όμως ο Κύπριος είναι ακόμα πιστός οπαδός του θεσμού της οικογένειας. Συνεπακόλουθο τούτου, είναι να είναι υπερπροστατευτικός για τα ανήλικα παιδιά, είτε είναι δικά του, είτε είναι ξένα. Έχω λάθος;».

Το αν έχεις λάθος ή όχι, αγαπητέ Τάκη, το απαντάς… ο ίδιος, περιγράφοντας την πραγματικότητα της κυπριακής υποκρισίας και του στρουθοκαμηλισμού, που μαζί με το έγκλημα, την πορνεία, τη σήψη και τη διαφθορά, συμβιώνει και η ευγενική ιδέα του οικογενειακού παράδεισου, όπου δεν χωρά η κακοποίηση παιδιών. Επίσης το απαντούν τα συντριπτικά αποτελέσματα της συγκεκριμένης έρευνας, που έχει ως εξέχον εύρημα, το γεγονός της αποσιώπησης της κακοποίησης, από τα ίδια τα παιδιά και την οικογένειά τους. «Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το συνταρακτικό γεγονός ότι 86% των συμμετεχόντων αποσιώπησαν το γεγονός και δεν ζήτησαν κανενός είδους βοήθεια ή στήριξη», αναφέρει η έρευνα, εξηγώντας έτσι στον συνάδελφο, γιατί ο ίδιος δεν γνώρισε κανένα παιδί, σεξουαλικά κακοποιημένο. Και προσκαλώντας τον να την ξαναδιαβάσει πιο προσεκτικά και με λιγότερη προκατάληψη.