Ήρθαν χθες κοντά μου δύο κείμενα από δύο ανθρώπους, διαφορετικούς μεταξύ τους, που γράφουν για διαφορετικά πράγματα, αλλά εκφράζονται με τον ίδιο αντισυμβατικό τρόπο, που μου αρέσει πολύ. Είναι και οι δύο πάνω από 60, αλλά έχουν νεαρό μυαλό και καρδιά, στην εναντίωσή τους στο κοστουμαρισμένο κατεστημένο της ζωής μας. Δεν έχουν χρήματα, αλλά έχουν κάτι πιο πολύτιμο, τον εσωτερικό πλούτο τους… Το ένα κείμενο, σφραγισμένο από ένα υπέροχο, λεπτό άρωμα ειρωνείας, προέρχεται από την ψυχολόγο, συγγραφέα και παιδαγωγό Ανδρούλα Χριστοφίδου Ενρίκε, Πρόεδρο της ανθρωπιστικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking, και είναι το εξής:
«Θυμάστε τον George Bush; Ναι, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που οργάνωσε σταυροφορία για να εκχριστιανίσει τις πετρελαιοπηγές του Ιράκ και που είπε -διαθέτει χιούμορ ο άνθρωπος- το αξέχαστο εκείνο 'I know how good we are'! Κι απορούσε, μάλιστα, που υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον αγαπούν, κι αυτόν και τους ομοίους του! Αν ο Bush ήταν Κύπριος, σίγουρα θα έλεγε κάτι ανάλογο, αλλά στα ελληνικά: Ξέρω πόσο καλός λαός είμαστε. Φιλόξενοι, καθόλου ρατσιστές, καλοί χριστιανοί! Ούτε ψεύτες, ούτε κλέφτες, ούτε πόρνοι (χτύπα ξύλο να μη μας πιάσει το μάτι). Συμπαθείς και θερμόαιμοι και δουλευταράδες! Μαθαίνουμε και τους ξένους εργάτες να δουλεύουν όπως πρέπει!
Που το χάραμα του φου, ώς τα μεσάνυχτα (η οκνηρία μήτηρ πάσης κακίας)... Κι όμως, κύριοι, μας κατηγορούν! Ποιοι; Οι Ευρωπαίοι! Αυτοί, που, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, ζούσαν σε σπηλιές! Εντάξει, δέρνουμε τις γυναίκες μας πότε-πότε, μα μόνο όταν πρέπει. Λόγω θερμοαιμίας και παραδόσεως. Ον αγαπά Κύριος παιδεύει. Κι εμείς τις γυναίκες μας τις αγαπάμε! Ε, αν δέρνουμε και κανέναν μαύρο, τι πειράζει;
Σπουδαία τα λάχανα! Επιτρέπεται το CPT (Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας, του Συμβουλίου της Ευρώπης), να κάνει λόγο για κακομεταχείριση, για σωματική κακοποίηση αλλοδαπών κρατουμένων, για δακρυγόνα, χαστούκια, γροθιές και κλοτσιές; Υπερβολές, συκοφαντίες και ψευτιές! Ελπίζω η Κυβέρνησή μας να σταθεί στο ύψος της, να τους πει ότι λένε ψέματα και όποιους μας κατηγορούν, να τους βάλει στη θέση τους. Οι αστυνομικοί μας, άλλωστε, είναι ευγενέστατοι, λεβέντες και ομορφόπαιδα!».
Το δεύτερο κείμενο προέρχεται από τον προσφάτως αφυπηρετήσαντα καθηγητή Χημείας Κωστή Αχνιώτη, στέλεχος της Δικοινοτικής Ριζοσπαστικής Αριστερής Συνεργασίας και μιλά για την ανάγκη μιας νέας, ταξικής πολιτικής στην τοπική αυτοδιοίκηση, με αφορμή τα σκάνδαλα χρηματισμού στην Πάφο. Αν και διαφωνώ με οποιαδήποτε ταξική πολιτική (την είδαμε να καταστρέφει χώρες, πολιτισμούς και κοινωνίες, στον υπαρκτό σοσιαλισμό), εντούτοις ξεχωρίζω τη ζωτική αλήθεια του εξής αποσπάσματος:
«Αυτό που γίνεται τώρα στην Πάφο είναι ένα μπάλωμα μιας ήδη ξεπερασμένης αντίληψης της δημαρχίας. Ο δήμαρχος αναπαράγει, σε τοπικό επίπεδο, την εικόνα της κεντρικής εξουσίας. Έχει τεράστιο μισθό, κυκλοφορεί με λιμουζίνα και ονομάζεται τοπικός άρχοντας. Ο δήμαρχος μιας μικρής μάλιστα πόλης δεν είναι δημοτικός άρχοντας, αλλά ένας ταπεινός συντονιστής της βούλησης των δημοτών του, του δημοτικού του συμβουλίου και των δημοτικών επιτροπών. Οι παραστάσεις με τα ακριβά κοστούμια και τις λιμουζίνες αποτελούν αυθάδεια, μπροστά στη δοκιμαζόμενη κοινωνία».
