Είπε χθες ο Μητροπολίτης Ησαΐας, Πρόεδρος του ΚΕΝΘΕΑ, ότι «το θέμα των ναρκωτικών δεν είναι πιασάρικο σήμερα…δεν πουλά εύκολα…γιατί ο καθένας κρύβεται στο καβούκι του... δεν συμφέρει να ξέρει ο γείτονας ότι το παιδί του ή ο αδελφός του υποφέρει... Και συχνά δεν συνεργάζεται και μαζί μας, γιατί φοβάται ότι θα εκτεθεί…».
Παρενέβη ο Δρ Κυριάκος Βερεσιές και με πληροφόρησε ότι πριν από ένα μήνα πέθανε ένας χρήστης ηρωίνης… Ήταν γεμάτος με αποστήματα από εσωτερικές μολύνσεις στα νεφρά, στην καρδιά, στους πνεύμονες, στο συκώτι... Έπαιρνε σε ενέσιμη μορφή, το υποκατάστατο φάρμακο Oxycontin. «Εισηγήθηκα σε συγγενικό του πρόσωπο, αντί στεφάνων στην κηδεία του, να δοθούν εισφορές στο ΚΕΝΘΕΑ. Μου είπε “μα θα μάθουν όλοι ότι ήταν ναρκομανής…”. Μιλούμε για άτομο που μπήκε στη φυλακή επτά φορές για τα ναρκωτικά και ήταν πολύ γνωστός στην πόλη του…».
Θυμήθηκα ότι του έκανα συνέντευξη πριν από λίγους μήνες. Έγραψα χαρακτηριστικά ότι με είχε υποδεχτεί στο δροσερό δωμάτιό του, με εντυπωσιακό πνεύμα φιλοξενίας και με καλή διάθεση, σε σχέση με τις προσωπικές του περιστάσεις. Ήταν 56 χρόνων και περπατούσε δύσκολα, με μπαστούνι - τα πόδια του ήταν πρησμένα από θρόμβωση στο αίμα, λόγω της πολύχρονης, ενδοφλέβιας χρήσης ηρωίνης, την οποία τους τελευταίους τρεις μήνες είχε αντικαταστήσει με το Oxycontin.
«Δεν πίστευα ότι θα βρεθεί φάρμακο να σταματήσει την ηρωίνη να ρέει στις φλέβες μου», είχε παρατηρήσει ενθουσιασμένος. «Και ευτυχώς, βρέθηκε το Oxycontin. Είναι λίγο πράγμα να έχεις τη δόση σου, που λέει η κουβέντα, χωρίς να τρέχεις σαν τρελός να βρεις το ναρκωτικό; Χωρίς να κάθεσαι για ώρες μέσα στο αυτοκίνητο, άρρωστος με εμετούς, διάρροιες, βήχα και να περιμένεις να σου το φέρουν; Και το χειρότερο, με την ψυχολογική σου διάθεση μαύρη, μέχρι να βρεις τη δόση σου;»…
Για χρόνια δεν μπορούσε να εργαστεί, λόγω των προβλημάτων υγείας που του προκάλεσε η μακροχρόνια χρήση ηρωίνης, που συχνά τη συνδύαζε με κοκαΐνη, φτιάχνοντας speed ball (φωτογραφία). Μου είπε ότι «στην αρχή πετάς, όταν πάρεις ηρωίνη. Όταν πήρα την πρώτη φορά, έτρεχα και δεν σταματούσα για τρεις-τέσσερεις μέρες. Μετά τους πρώτους έξι μήνες, τον ένα χρόνο χρήσης, έρχεται η πτώση… δεν θέλεις να ταράξεις…την αράζεις, κάθεσαι και δεν θέλεις κανέναν να σου κάνει παρέα. Απομονώνεσαι, ντρέπεσαι να κυκλοφορήσεις στον κόσμο. Το ίδιο και η κοκαΐνη. Κι εκείνη σε ανεβάζει στην αρχή, αλλά αργότερα έρχεται η πτώση…Μπορεί να πετάξεις σε μια νύχτα χιλιάδες ευρώ, χάνονται…
Στην αρχή σε πάει ψηλά. Μετά από ένα διάστημα, σε ρίχνει κάτω και σε κάνει χίλια κομμάτια…Θέλεις άλλο “πίντωμα” για να συνεχίσεις…». Δεν είχε άλλο «πίντωμα» για να συνεχίσει. Έσβησε και χάθηκε στην εντατική του νοσοκομείου.
Ο Δρ Βερεσιές μού είπε ότι ο θάνατος των μακροχρόνια χρηστών συχνά αντιμετωπίζεται με ανακούφιση από την οικογένειά τους. «Ένας συνάδελφος ψυχίατρος μού αφηγήθηκε ότι ο πατέρας ενός ναρκομανούς τού είπε: “Ψες πέθανε ο γιος μου… Ήταν η πρώτη νύχτα σε οκτώ χρόνια που κοιμήθηκα…γιατί ήξερα, επιτέλους, πού βρισκόταν”».
