Τέλειωνε το πρώτο μέρος της συζήτησης που έγινε την περασμένη Πέμπτη στη Δημοσιογραφική Εστία στη Λευκωσία, με θέμα την κάλυψη των θεμάτων μετανάστευσης και ασύλου από τα ΜΜΕ στην Κύπρο, όταν ο συντονιστής της, ακαδημαϊκός Νίκος Τριμικλινιώτης, ένα λεπτό πριν ανακοινώσει το δεκάλεπτο διάλειμμα, πέταξε μια πολιτική, αλλά και υπαρξιακή χειροβομβίδα, προς εμένα:

«Έχουμε», είπε, «έναν δυϊσμό, ανάμεσα στη θυματοποίηση και την εγκληματικοποίηση των μεταναστών. Ακόμα και η θυματοποίηση είναι προβληματική. Έχουμε μαζί μας σήμερα τον Μάριο Δημητρίου, τον κατ’ εξοχήν εκφραστή μιας χριστιανικής φιλανθρωπίας προς τους μετανάστες… αλλά έχει κι αυτή τα όρια και τα προβλήματά της...».

Αμέσως μετά, ανήγγειλε το διάλειμμα. Επανερχόμενος, μόλις άρχισε το δεύτερο μέρος, μου έδωσε τον λόγο, «επειδή μπορεί να ήμουν άδικος προς τον δημοσιογράφο, ο οποίος ανέδειξε πολλά θέματα μεταναστών», όπως είπε.

Η πρώτη παρατήρησή μου, ήταν να ρωτήσω πόσοι δημοσιογράφοι ήταν παρόντες στη συζήτηση αυτή, που αφορούσε άμεσα τη δουλειά τους: Μόνο ο υποφαινόμενος και μια συνάδελφος του ΚΥΠΕ, παρόλο που προσκλήθηκαν έγκαιρα, δεκάδες. Απευθύνθηκα στους παρόντες φοιτητές δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κύπρου και τους «προειδοποίησα», με βάση την απουσία των συναδέλφων στη συζήτηση αυτή, τι θα συναντήσουν στα ΜΜΕ, στο ζήτημα των μεταναστών, όταν σύντομα θα εργοδοτηθούν σε αυτά ως επαγγελματίες - αν όχι την εχθρότητα, τουλάχιστον την αδιαφορία. Την πλήρη και απαξιωτική αδιαφορία για τον ξένο άνθρωπο, που βλέπω γύρω μου για δεκαετίες…

Και όσο για τα περί «χριστιανικής φιλανθρωπίας», που κατά τον Νίκο Τριμικλινιώτη διακρίνει τη δουλειά μου στο μεταναστευτικό ζήτημα, εξήγησα ότι, χωρίς να είμαι εχθρικός στη χριστιανική θεώρηση του κόσμου, δεν γράφω καθόλου μέσα από την οπτική της χριστιανικής ηθικής και ότι δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε αυτήν, στα σχεδόν τριάντα χρόνια που καλύπτω θέματα μεταναστών στην Κύπρο.

Είπα ότι αντιμετωπίζω τα προβλήματα των μεταναστών στην Κύπρο ως ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα συστηματικής παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως ακριβώς αντιμετωπίζω τα προβλήματα άλλων ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, που είναι θύματα τέτοιας παραβίασης.

«Θυματοποίηση»; Δεν είναι τα άρθρα και τα ρεπορτάζ μου, εναντίον της θυματοποίησης των μεταναστών, που τους κάνει θύματα. Θύματα, τους κάνει ο θεσμικός και ο κοινωνικός ρατσισμός της κυπριακής πραγματικότητας, που δεν τους επιτρέπει να αναδείξουν το πραγματικό ανθρώπινο πρόσωπό τους, τις αντιλήψεις τους, τις σκέψεις, τα ταλέντα, τα συναισθήματα και τα όνειρά τους, ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες που έχουν το δικαίωμα στην εργασία, στη δράση και στη συμμετοχή.

Είπα ότι η «χριστιανική» αντίληψη που μου απέδωσε ο Νίκος Τριμικλινιώτης υπονοεί και έναν συντηρητισμό, που δεν με αφορά προσωπικά, αφού δεν είμαι συντηρητικός… όμως ναι, εργάζομαι σε έναν συντηρητικό χώρο - στον κυπριακό δημοσιογραφικό χώρο, όπου ο πολιτικός συντηρητισμός διακρίνει όλες τις εφημερίδες, ακόμα και τις αριστερές και όπου αυτός που είναι διαφωνών, πληρώνει και το ανάλογο τίμημα.

Κι εγώ πληρώνω το δικό μου.