Ανοιχτή επιστολή έστειλαν χθες απάτριδες Κούρδοι από τη Συρία, οι αποκαλούμενοι «ajanib», δηλαδή «ξένοι», στη χώρα αυτή, που ζητούν από την κυπριακή Κυβέρνηση να εξετάσει άμεσα τις αιτήσεις τους για διεθνή προστασία και να τους παραχωρήσει το καθεστώς του αναγνωρισμένου πρόσφυγα.
Ξέρω ότι δύσκολα θα βρουν δημόσιο βήμα, σε αυτό το αφιλόξενο τοπίο. Τους παραχωρώ το δικό μου.
«Είμαστε», γράφουν μεταξύ άλλων, «μια ομάδα απάτριδων Κούρδων από τη Συρία (ajanib) που εδώ και ένα μήνα διαμένουμε σε αντίσκηνα έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών, για να διαμαρτυρηθούμε για το γεγονός ότι περιμένουμε περισσότερο από 7 χρόνια τώρα, την εξέταση των αιτήσεών μας για διεθνή προστασία. Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τη Συρία πριν ακόμη ξεσπάσει ο πόλεμος, λόγω των σοβαρών διακρίσεων και διώξεων που αντιμετωπίζουμε εκεί, τόσο λόγω της στάσης μας απέναντι στο καθεστώς της Συρίας για τα δικαιώματα του κουρδικού λαού, όσο και ως άτομα, που το καθεστώς της Συρίας μάς στερεί ακόμη και το βασικό δικαίωμα της υπηκοότητας. Η δυνατότητα επιστροφής μας, έχει περιοριστεί ακόμη περισσότερο και η αναγκαιότητα προστασίας μας, είναι ακόμα πιο επιτακτική μετά την έναρξη του πολέμου στην Συρία.
» Τα φιλικά και συγγενικά μας πρόσωπα που έφυγαν μαζί μας κάτω από τις ίδιες συνθήκες και ζήτησαν προστασία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχουν ήδη αναγνωριστεί ως πρόσφυγες, τους έχει παραχωρηθεί στέγη και έχουν ενταχθεί σε εντατικά προγράμματα εκμάθησης της γλώσσας της χώρας υποδοχής και επαγγελματικής κατάρτισης εκεί. Μάλιστα, τα περισσότερα άτομα από αυτά έχουν ήδη αποκτήσει την υπηκοότητα της χώρας που τους έχει παραχωρήσει το προσφυγικό καθεστώς, έχουν ξαναφτιάξει τη ζωή τους και βλέπουν θετικά το μέλλον των ιδίων και των οικογενειών τους.
» Δυστυχώς, οι συνθήκες για εμάς, που έχουμε ζητήσει προστασία στην Κύπρο, είναι πολύ διαφορετικές. Οι αιτήσεις μας παραμένουν ανεξέταστες για πολλά χρόνια. Άλλα άτομα από τη Συρία που έχουν υποβάλει αιτήσεις ασύλου στην Κύπρο και οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν, έπειτα από χρόνια αναμονής, αντί να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, όπως δικαιωματικά θα έπρεπε και όπως γίνεται στις υπόλοιπες χώρες, τους παραχωρήθηκε τελικά καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.
Το καθεστώς αυτό δεν τους επιτρέπει την οικογενειακή επανένωση. Επίσης, δεν τους παρέχει τη δυνατότητα να αποκτήσουν έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο (αντίστοιχο αυτού που δίνεται στα άτομα που έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες) για να μπορούν να ταξιδέψουν, παρά την επιτακτική ανάγκη για τέτοιο, αφού ως απάτριδες, δεν έχουν στην κατοχή τους κανένα ταξιδιωτικό έγγραφο. Τέλος, η οικονομική κρίση και η πολύ κακή κατάσταση της αγοράς εργασίας από τη μια, η εχθρότητα, ο θεσμικός ρατσισμός που βιώνουμε καθημερινά και η έλλειψη αποτελεσματικών προγραμμάτων ένταξης από την άλλη, μας έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση και την απόγνωση».
Προφανώς, η κατάσταση των «αόρατων» Κούρδων και των παιδιών τους, που γεννήθηκαν στην Κύπρο, φοιτούν σε ελληνικά σχολεία και μιλούν την Ελληνική άπταιστα, δεν ενδιαφέρει το κράτος.
Θα βρει μπροστά του και την εξαθλίωση και την απόγνωσή τους.
