Συνεχίζω σήμερα την αναφορά που άρχισα στο χθεσινό άρθρο,

για την πολύ πρόσφατη, παγκύπρια έρευνα της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια, όπου καταγράφεται ότι τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες στην Κύπρο υπόκειται σε βία από τον σύζυγο\σύντροφο, σε κάποια στιγμή της ζωής της…

Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο του μισογυνισμού που κυριαρχεί σε ένα κοινωνικό τοπίο, δήθεν ερωτικό και φιλικό προς τις γυναίκες, με τις ίδιες όμως τις γυναίκες να έχουν μια ιδιαίτερη αντίληψη για τη βία και συχνά να μην την αναγνωρίζουν, όταν συμβαίνει σε βάρος τους.

Η έρευνα κατέδειξε ότι ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό γυναικών, που έλαβαν μέρος σε αυτήν, δήλωσαν ότι συμπεριφορές όπως το σπρώξιμο, το τράνταγμα, το τράβηγμα των μαλλιών, το χαστούκι, δεν αποτελούν βία, ενώ κάποιες δήλωσαν ότι η κλοτσιά δεν είναι βία!

«Όσον αφορά τη συναισθηματική/ψυχολογική βία, αυτή φαίνεται να μη γίνεται αντιληπτή από μεγάλο μέρος του δείγματος», παρατηρούν οι συγγραφείς. «Το γεγονός ότι συμπεριφορές οι οποίες αναφέρονται στη βιβλιογραφία ως μορφές κακοποίησης, όπως είναι η αποφυγή επικοινωνίας, οι απειλές για εγκατάλειψη, η παραμέληση των συναισθηματικών αναγκών, οι προσβολές, οι εκφοβισμοί, η κοινωνική απομόνωση, δεν αναγνωρίζονται μέχρι και από το ένα τρίτο του δείγματος ως βίαιες συμπεριφορές, είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψη, αλλά και να προβληματίσει».

Εντύπωση προκάλεσε στους τρεις καθηγητές του Πανεπιστημίου Frederick που έκαναν την έρευνα -τη Μάρθα Αποστολίδου, την Πετρούλα Μαυρικίου και τον Σταύρο Πάρλαλη- το ότι αρκετές γυναίκες του δείγματος δεν απάντησαν στην ερώτηση, αν έχουν υποστεί κάποια στιγμή βία από τον σύζυγο ή τον σύντροφό τους. Παρόμοια αντίδραση έχει καταγραφεί και σε προηγούμενη σχετική έρευνα, όπου ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών αρνήθηκαν να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο «και δείχνει ενδεχομένως μια τάση φοβίας του κόσμου της Κύπρου να ασχοληθεί με το λεπτό θέμα της βίας στην οικογένεια».

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι γυναίκες που συμμετείχαν, στην πλειοψηφία τους θεωρούν ως σοβαρότερες πράξεις βίας από τον σύζυγο/σύντροφό τους, αυτές που αφορούν τη σωματική τους ακεραιότητα ή την απειλή κατά της ζωής/σωματικής ακεραιότητας, ενώ λιγότερο σοβαρές μορφές βίας, φαίνεται να θεωρούνται από τις γυναίκες που έλαβαν μέρος στην έρευνα, πράξεις που αφορούν τη συναισθηματική/ψυχολογική βία και την παραμέληση, όπως είναι η παρεμπόδιση κάλυψης αναγκών - π. χ. ύπνος και ιατρική περίθαλψη, οι βρισιές και η χρήση άσχημων επιθέτων, ο εκφοβισμός με φωνές και η απαγόρευση επικοινωνίας με φίλους/φίλες, ο εξαναγκασμός να μην εργάζονται, η προσβολή μπροστά σε τρίτους, η απαγόρευση να μιλούν σε τρίτους και ο οικονομικός έλεγχος/αποστέρηση.

Σημειώνω τη χθεσινή παρατήρηση της ηθοποιού Γιάννας Λευκάτη, στη διάσκεψη Τύπου του Συνδέσμου για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια: «Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που είναι βίαιοι… ή με τη σιωπή μας να τους κάνουμε καλύτερους… γυναίκες που ζουν τη βία, θέλουν οι ίδιες να γίνουν οι σωτήρες των ανθρώπων που ασκούν βία πάνω τους. Δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναΝ, μπορούμε να σώσουμε μόνο τον εαυτό μας κι απ’ εκεί πρέπει ν’ αρχίσουμε, μακριά από τη βία».