«Αντεπανάσταση», αποκαλεί τη δημοκρατία που διαδέχτηκε την κομμουνιστική διακυβέρνηση του Τόντορ Ζίβκοβ στη Βουλγαρία και που οδήγησε τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εφημερίδα του ΑΚΕΛ, σε χθεσινή σχολιοείδησή της, με αφορμή την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος στις 10 Νοεμβρίου 1989. Και παρουσιάζει μάλιστα την «εποχή Ζίβκοβ», επικαλούμενη «ορισμένους Βούλγαρους» ως «χρυσή εποχή, συγκρινόμενη με την ατμόσφαιρα εγκλήματος και διαφθοράς που επικρατεί στη χώρα από την αντεπανάσταση και εντεύθεν».

Η «Χαραυγή» δεν αναλύει βέβαια και δεν περιγράφει αυτή τη «χρυσή εποχή» του Τόντορ Ζίβκοβ, του ανθρώπου που κυβέρνησε τη Βουλγαρία ως Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, από το 1954, για 35 χρόνια (!) μέχρι την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος. Δεν εξηγεί στους αναγνώστες της, που τους θεωρεί προφανώς… δεδομένους, (για να μη χρησιμοποιήσω άλλη, καταλληλότερη ίσως έκφραση), πώς μπορεί να είναι «χρυσή», η απόλυτη εξουσία, χωρίς λαϊκή εντολή και ετυμηγορία, χωρίς δημοκρατικές εκλογές, ενός ισόβιου δικτάτορα που κυβέρνησε για μισό σχεδόν αιώνα, με τα μέλη της οικογένειας και τους ευνοούμενους αυλικούς του και οδήγησε τη χώρα του στην οικονομική και την κοινωνική κατάρρευση…

Όμως η εφημερίδα, με τη συγκεκριμένη σχολιοείδηση, πάει πολύ πιο πέρα από τη συνθηματολόγηση και προχωρεί στη διαστρέβλωση και στην αυθαίρετη ερμηνεία πολιτικών δηλώσεων της εκπροσώπου μιας εταιρείας δημοσκοπήσεων.

Σύμφωνα με τη «Χαραυγή», «25 χρόνια συμπληρώθηκαν τη Δευτέρα από την επικράτηση της αντεπανάστασης και στη Βουλγαρία, ωστόσο η πείρα που έχει αποκτήσει πλέον ο βουλγαρικός λαός, από τον καπιταλισμό και οι θολές, έστω, αναμνήσεις από τις κατακτήσεις επί σοσιαλισμού έχουν δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κύμα νοσταλγίας για την εποχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, έστω και αν αυτό δεν μεταφράζεται σε πολιτική και ταξική δράση».

Καταλάβατε, αγαπητοί αναγνώστες; «Οι θολές, έστω, αναμνήσεις από τις κατακτήσεις επί σοσιαλισμού έχουν δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κύμα νοσταλγίας για την εποχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, έστω και αν αυτό δεν μεταφράζεται σε πολιτική και ταξική δράση», σύμφωνα με τον…ποιητή και όποιος θέλει ας καταφέρει να χωνέψει αυτό το κακοχώνευτο σχήμα λόγου, αυτό το άγαρμπο φιλολογικό εύρημα, αυτό το αδύνατο προπαγανδιστικό τσιτάτο, αυτό το κρύο και ξενέρωτο, δημοσιογραφικό ανέκδοτο.

Ο ανώνυμος συντάκτης του… εμπνευσμένου τούτου κειμένου, επικαλείται δήλωση εκπροσώπου εταιρείας δημοσκοπήσεων, που μίλησε για «εξιδανικευμένη εικόνα του κομμουνισμού, στη βουλγαρική κοινωνία». Παίρνει από τη δήλωση μόνο αυτό που βολεύει τη δική του πολιτική αυταπάτη, δηλαδή το εύρημα της «νοσταλγίας για τον σοσιαλισμό» και απορρίπτει την ερμηνεία του φαινομένου, που υπάρχει στην ίδια δήλωση.

Γράφει ότι ο εκπρόσωπος της εταιρείας «προσπάθησε να αιτιολογήσει τα ευρήματα της έρευνας, από μια καθαρά αστική σκοπιά, λέγοντας πως η νοσταλγία για τον σοσιαλισμό τάχα οφείλεται στο ότι “κανείς εκπαιδευτικός ή πολιτιστικός θεσμός δεν κατέβαλε κάποια συστηματική προσπάθεια να αποκαλύψει τους μηχανισμούς, την ιδεολογία και τον τρόπο λειτουργίας του καθεστώτος, ούτε τα μέσα ενημέρωσης, ούτε το σχολείο ή τα πανεπιστήμια και τα μουσεία”».

Ενώ, σύμφωνα με τη συλλογιστική της εφημερίδας, «η νοσταλγία για τον σοσιαλισμό», οφείλεται στη «βαρβαρότητα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, από την αντεπανάσταση και εντεύθεν». Κι αν θέλετε το πιστεύετε!