Είναι 59 χρόνων σήμερα η εικονιζόμενη κυρία που φυλλομετρά με νοσταλγία το παλιό άλμπουμ φωτογραφιών, από τη ζωή της στο διχοτομημένο Βερολίνο της δεκαετίας 1960 - είναι η δασκάλα Daniela Walther, κάτοικος νότιου Λονδίνου, Γερμανίδα παντρεμένη με Άγγλο, εδώ και 40 χρόνια.

Η προσωπική της ιστορία, δημοσιευμένη πριν λίγες μέρες στην ιστοσελίδα του «BBC», (με την ευκαιρία της 25ης επετείου της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989), συμπυκνώνει, θα έλεγα, την τεράστια ανθρώπινη περιπέτεια της πόλης που αυθαίρετα και απάνθρωπα χωρίστηκε στα δύο, από τη βάναυση κομμουνιστική εξουσία, που διέλυσε οικογένειες, αποξένωσε για πάντα συγγενείς και φίλους και οδήγησε χιλιάδες αθώους πολίτες, στη φυλακή ή στον θάνατο.

Επιπρόσθετα όμως, η περίπτωση της Daniela και των γονιών της, αποκαλύπτει ένα δραματικό μυστικό που για δεκαετίες μοιράζονταν οι δύο εχθρικές μεταξύ τους Γερμανίες, δηλαδή το εμπόριο ανθρώπων - στη διάρκεια εκείνης της σκοτεινής εποχής και ενώ αρχικά η Ανατολική Γερμανία πυροβολούσε, φυλάκιζε και υπέβαλλε σε βασανιστήρια τους ανατολικοβερολινέζους που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν στο Δυτικό Βερολίνο, στη συνέχεια, λόγω της άθλιας οικονομικής της κατάστασης, πουλούσε στη Δυτική Γερμανία, τους πολίτες που ήθελαν να μεταναστεύσουν εκεί.

Η Ανατολική για να κερδίσει χρήματα, η Δυτική για να τους απελευθερώσει από τα δεσμά της δικτατορίας.
Μεταξύ 1964 και 1989, 33.755 πολιτικοί κρατούμενοι και 250 χιλιάδες συγγενείς τους, πουλήθηκαν στη Δυτική Γερμανία, για ένα ποσό που φτάνει τα 3,5 δισεκατομμύρια γερμανικά μάρκα, σύμφωνα με τον ιστορικό και συγγραφέα, Andreas Apelt. Η συμφωνία αυτή μεταξύ των δύο πλευρών αποκαλείτο haeftlingsfreikauf.

Τον Αύγουστο του 1961, όταν οι Αρχές της Ανατολικής Γερμανίας άρχισαν να κτίζουν το Τείχος, η Daniela ήταν πέντε χρόνων. Στις 13 εκείνου του μήνα, συνελήφθη με τους γονείς της, στην προσπάθειά τους να περάσουν παράνομα από το Ανατολικό στο Δυτικό Βερολίνο.

Δυο μέρες προηγουμένως, ο πατέρας της, Karl-Heinz Prietz, που ήταν δημοσιογράφος, είχε μάθει ότι θα έκλειναν τα «σύνορα» μεταξύ των δύο τομέων της πόλης και έπεισε τη μητέρα της, που ήταν δασκάλα, να φύγουν αμέσως στη δυτική πλευρά.

Το επόμενο βράδυ, συνελήφθηκαν και οι τρεις από τους φρουρούς, αφού η μητέρα της δίστασε και φοβήθηκε την τελευταία στιγμή ν’ ακολουθήσει τον άντρα της. Έκλεισαν τον πατέρα της στη φυλακή και δεν τον ξαναείδε για οκτώ χρόνια. Η μητέρα της καταδικάστηκε σε εννιά μήνες φυλάκιση και η ίδια δόθηκε στον παππού και τη γιαγιά της σε ένα απομακρυσμένο χωριό.

«Το να είσαι το παιδί κάποιου που προσπάθησε να περάσει στη Δύση, ήταν χειρότερο από το να είσαι το παιδί ενός δολοφόνου», είπε με θλίψη η Daniela Walther.
Το 1968, έγιναν διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση του πατέρα της - η Δυτική Γερμανία έδωσε 100 χιλιάδες γερμανικά μάρκα στην Ανατολική και μεταφέρθηκε στο Δυτικό Βερολίνο. Ήταν ένας άντρας με τσακισμένο σώμα και ηθικό…

Τον επόμενο χρόνο, με βάση τη συμφωνία, μεταφέρθηκαν κοντά του η γυναίκα και η κόρη του, που ήταν τότε 13 χρόνων. Το ζευγάρι χώρισε σύντομα μετά, λόγω της αποξένωσης από τον μακρόχρονο εγκλεισμό του άντρα στη φυλακή.

Η Daniela, στα 16 της πήγε στο Λονδίνο να σπουδάσει και σύντομα μετά, γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της και εγκαταστάθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα.

Όμως το Τείχος του Βερολίνου είναι ακόμα ανοικτή πληγή στην καρδιά της.